Τέσσερις ζωές χαμένες σε ένα κοντέινερ: Τι δεν λειτούργησε στην Κόνιτσα;

Το τραγικό περιστατικό της Κόνιτσας, ξημερώματα Δευτέρας, συγκλόνισε την τοπική κοινωνία και με την απόσταση – γεωγραφική, κοινωνική και πολιτισμική – που χωρίζει τους ακρίτες από την υπόλοιπη Ελλάδα, των μεγάλων αστικών κέντρων και της επιφανειακής σε μεγάλο βαθμό δημοσιογραφίας, στιγμάτισε την ακριτική πόλη ως ένα μέρος αφιλόξενο που δεν νοιάζεται για τους ανθρώπους του ή που επέτρεπε στη γειτονιά του ένα “Κωσταλέξι”;

Ποια είναι η αλήθεια όμως και πόσο αδιάφορη μπορεί να είναι μια κοινωνία, μικρή ή μεγάλη, για τα διάφορα δράματα που εξελίσσονται δίπλα της ή εντός της; Για τις ιστορίες που βλέπουν πολλοί αλλά γυρνούν το βλέμμα στην άλλη πλευρά;

Τι δεν έκανε η τοπική κοινωνία της Κόνιτσας για να μην καούν ζωντανοί 4 ηλικιωμένοι που διέμεναν για σχεδόν τρεις δεκαετίες σε ένα κοντέινερ;

Δεν πρέπει κατ’ αρχάς, να παραβλέψουμε το γεγονός ότι με τη θέλησή τους τα 4 αδέρφια, ζούσαν στον ελάχιστο χώρο ενός κοντέινερ και φέρεται να αρνήθηκαν όταν χτίζονταν τα σπίτια μετά τον καταστροφικό σεισμό της δεκαετίας του ’90, να δεχτούν κι αυτά την προσφορά της πολιτείας. Λέγεται μάλιστα, πως τους είχε παραχωρηθεί και δεύτερος οικίσκος, τον οποίον χρησιμοποίησαν για τα ζώα τους.

Δεν ήταν δεκτικοί σε καμιά ουσιαστική βοήθεια, έβλεπαν επιφυλακτικά και με καχυποψία κάθε προσφορά και έτσι συνέχιζαν να ζουν σε ένα χώρο που έμοιαζε με υγειονομική βόμβα, γεγονός που προκάλεσε αρκετές απόπειρες να ελεγχθούν από την Εισαγγελία, την Αστυνομία ή τις υγειονομικές αρχές. Στην τελευταία εισαγγελική παρέμβαση, το ένα από τα αδέλφια εξετάστηκε από γιατρούς και επέστρεψε στο κοντέινερ. Η Εκκλησία λέγεται πως βοηθούσε τα τρία αδέλφια, όπως και με κοινωνικό συσσίτιο ο Δήμος αλλά μέχρις εκεί.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Υποσχέσεις, εκκρεμότητες και η πραγματικότητα της αστυνόμευσης

Σήμερα, είναι λογικός ο προβληματισμός για το αν έπρεπε οι τοπικές αρχές, οι γείτονες, αυτό που λέμε τοπική κοινωνία, να πιέσουν περισσότερο το κεντρικό κράτος και τη Δικαιοσύνη, για να δράσει αποτελεσματικότερα ο όποιος μηχανισμός κοινωνικής προστασίας. Στις περιπτώσεις αυτές αποδεικνύεται εκ των υστέρων πως ο κάθε αρμόδιος λειτουργεί στυγνά υπηρεσιακά και το ανθρώπινο στοιχείο απουσιάζει.

Είναι εν κατακλείδι η τραγωδία της Κόνιτσας μια ιστορία που αφήνει σφιγμένα στόματα και τη στενοχώρια πως κάτι θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά για να μη χάσουν τη ζωή τους με τόσο τραγικό τρόπο τέσσερις άνθρωποι.