Βγες στο δρόμο για το σωστό λόγο!

Γράφει ο Παναγιώτης Μπούρχας

Σε λίγες ώρες θα βγουν στους δρόμους της χώρας, στις μεγάλες πόλεις και σε πολλές κωμοπόλεις, δεκάδες χιλιάδες Έλληνες, ίσως και εκατοντάδες χιλιάδες. Η κινητοποίηση συλλογικοτήτων, σωματείων, ιδιωτικών επιχειρήσεων και θεσμικών φορεών δεν έχει προηγούμενο, γι’ αυτό και θα βρεθούμε πολύ πέρα από το γνωστό δημοσιογραφικό κλισέ “θα παραλύσει η χώρα”.

Σήμερα η πατρίδα εξεγείρεται ειρηνικά – ελπίζω – αν την πάνδημη λαϊκή συμμετοχή στις κινητοποιήσεις δεν καταφέρουν να εκμεταλλευτούν οι φαιοκόκκινοι γνωστοί-άγνωστοι για να τραμπουκίσουν παίζοντας ξύλο με την Αστυνομία, το δικαίωμα του Έλληνα πολίτη να διαδηλώνει ειρηνικά, με τη σιωπή, τη θλίψη, το θρήνο ή και την οργή του. Η κίνηση αυτή είναι ελπιδοφόρα αν πληρούται ο όρος που βάζει ο τίτλος αυτού του σημειώματος: αν βγεις στο δρόμο, για το σωστό λόγο!

Και ποιος είναι ο σωστός λόγος; Σήμερα θα ενωθούν στις πλατείες οι μανάδες και οι πατεράδες που συμπόνεσαν τους χαροκαμένους γονείς των 57 νεκρών της τραγωδίας των Τεμπών – δεν υπάρχει μεγαλύτερη συμφορά από το να θάψει ο γονιός το παιδί του – πολίτες που θέλουν βαθιές θεσμικές αλλαγές στο κράτος και σωστή λειτουργία της Δικαιοσύνης, οι κομματικοί οπαδοί που θέλουν να πέσει ο Μητσοτάκης, αυτοί που έχουν πληγεί από την ακρίβεια και την κατάσταση της πραγματικής οικονομίας, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι που δεν έχουν λαμβάνειν αναδρομικά… οι δημόσιοι υπάλληλοι που διεκδικούν την επαναφορά των “δώρων” και ούτω καθεξής. Είναι αυτοί οι σωστοί λόγοι; Κατά τη γνώμη μου όχι και δυστυχώς δεν έχουμε την ωριμότητα λαών που τα τελευταία χρόνια έριξαν τις κυβερνήσεις τους για φαινόμενα διαφθοράς, κακοδιοίκησης και κακοδιαχείρισης. Είναι η σημερινή κινητοποίηση η ιστορική τομή και το σημείο καμπής στη σύγχρονη πολιτική ιστορία που θα αλλάξει την πορεία της χώρας, με την παρέμβαση των πολιτών της; Θα το ήθελα, αλλά δεν τρέφω ψευδαισθήσεις…

Τι δείχνει η πρόσφατη ιστορία αντίστοιχων κινητοποιήσεων, μεγάλων σε όγκο και συμμετοχή, όπως οι αντιμνημονιακές διαδηλώσεις των αρχών της δεκαετίας του 2010; Ότι ούτε τότε υπήρξε η διάθεση του κόσμου για πραγματικές αλλαγές στο τρόπο που ζούμε, στο μοντέλο λειτουργίας της χώρας.

Ο ατομισμός και ο συντεχνιασμός έβγαλε στις πλατείες τους Έλληνες “Αγανακτισμένους” (μια μίμηση του ισπανικού παραδείγματος), εκείνη την περίοδο του τέλους της ευμάρειας και της καλής ζωής, με τα άπειρα δανεικά των τραπεζών, με τα εντελώς όμως λάθος συνθήματα, παραπλανημένους από εκείνους τους ιδιοτελείς πολιτικάντηδες που τους έπεισαν ότι τα Μνημόνια έφεραν την κρίση και όχι το αντίστροφο και με την ελπίδα του “ηθικού πλεονεκτήματος” της Αριστεράς που δεν δοκίμασε ποτέ η χώρα, στο επίπεδο της εξουσίας. Είχε την ευκαιρία να την δοκιμάσει τότε ο Έλληνας κι αυτήν…πρόσχαρα πειθόμενος ότι δε γινόταν να τελειώσει έτσι εύκολα το κράτος των πελατειακών σχέσεων με τους πολιτικούς που βόλευαν στο δημόσιο, το κράτος της αρπαχτής, του εύκολου κέρδους, της φοροδιαφυγής. Αλλά τα μνημόνια δε σκίστηκαν, η τρόικα δεν διώχτηκε και σύντομα η εθνικολαϊκιστική Αριστερά, με ολίγη “Καμμένη” ακροδεξιά, μας τελείωσε…

Τώρα πλέον, δεν υπάρχει η εναλλακτική ελπίδας, με τους δεδομένους πολιτικούς συσχετισμούς και το πιθανότερο είναι πως η 28η Φλεβάρη θα μείνει μια ανάμνηση αγωνιστική στα χρόνια που έρχονται. Επειδή ακριβώς όμως, δεν υπάρχει εναλλακτική, είναι ευκαιρία να αναλογιστούμε τι αύριο θέλουμε για τα παιδιά μας και να το διεκδικήσουμε σθεναρά σήμερα. Τώρα είναι η αφορμή.

Μπορούμε να αποδεχτούμε όμως, ότι δεν αρκεί μόνο να διεκδικούμε από το κράτος αλλά οι εκπαιδευτικοί να συμφωνήσουμε πως θα είναι συνεπείς στη σχολική αίθουσα για χάρη των μαθητών τους, οι υγειονομικοί θα σέβονται τους ασθενείς τους και οι γιατροί δεν θα εισπράττουν φακελάκι για ένα χειρουργείο, οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα κόβουν αποδείξεις και δεν θα κλέβουν το δημόσιο, άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι δεν θα κλείνουν συνωμοτικά το μάτι στο συναλλασσόμενο πολίτη για λίγο “λάδωμα”, οι γείτονες θα σέβονται τα δικαιώματα των άλλων κτλ. κτλ.; Nα συμφωνήσουμε με δυο λόγια, όλοι να βάλουμε το κοινό καλό πάνω από το ατομικό μικροσυμφέρον, την προσωπική διευθέτηση, εξυπηρέτηση, ρουσφέτι που κάθε τόσο ζητάμε από το Δήμαρχο, τον Περιφερειάρχη, τον βουλευτή και να αναγνωρίσουμε τη ελάχιστη ανάγκη μιας κοινωνίας που λειτουργεί με κανόνες, με αξιοκρατία και αξιοπρέπεια.

Μπορεί να υπάρξει καλύτερη Ελλάδα. Τι θέλουμε όμως; – για να παραφράσω ένα παλιό προεκλογικό σλόγκαν.