Ζίτσα: Μια βραδιά μουσικής και συγκίνησης για τη Χρυσάνθη Ζιτσαία

Μια ιδιαίτερη μουσική βραδιά, αφιερωμένη στην ποιήτρια Χρυσάνθη Ζιτσαία, πραγματοποιήθηκε στο θεατράκι «Ευτέρπη», με τη συμμετοχή της Συμφωνικής Ορχήστρας της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κέρκυρας και της Χορωδίας του Δήμου Ζίτσας.

Η εκδήλωση αποτέλεσε φόρο τιμής στη Χρυσάνθη Ζέρβα-Οικονομίδου, η οποία επέλεξε ως φιλολογικό ψευδώνυμο το όνομα της γενέτειράς της, της αγαπημένης της Ζίτσας.

Τη συναυλία διηύθυνε ο αρχιμουσικός Άλκης Μπαλτάς, εγγονός της ποιήτριας, ενώ συμμετείχαν η σοπράνο Έλενα Ρίστοβα και η Χορωδία του Δήμου Ζίτσας, υπό τον μαέστρο Γιάννη Γαλίτη.

Για τη βραδιά γράφει η Βούλα Λεοντίδη-Πλάτωνα:

Συναυλία-αφιέρωμα στην ποιήτρια Χρυσάνθη Ζιτσαία

Ήταν μια βραδιά που τα είχε όλα: μουσική, χαρά και συγκίνηση.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Η Ματούλα Ζαμάνη στη Φούρκα Κόνιτσας

Ξετυλιγόταν σε έναν πανέμορφο τόπο, με το πλούσιο πράσινο να τυλίγει τρυφερά στην αγκαλιά του το θεατράκι «Ευτέρπη» και να αφήνει ένα κομμάτι ουρανού να χαμογελά για λίγο, πριν γλιστρήσει σιγά σιγά στα χρώματα του απόβραδου.

Μέσα σε αυτή την αγκαλιά, ένα χαρούμενο μικρό πλήθος, ντυμένο στα χρώματα του καλοκαιριού, περίμενε να απολαύσει τη συναυλία προς τιμήν της ποιήτριας Χρυσάνθης Ζιτσαίας.

Της Χρυσάνθης Ζέρβα-Οικονομίδου, η οποία επέλεξε να κρατήσει με καμάρι, ως φιλολογικό ψευδώνυμο, το όνομα της γενέθλιας γης της, της αγαπημένης της Ζίτσας.

Ήταν μια συναυλία που ο αρχιμουσικός Άλκης Μπαλτάς, εγγονός της ποιήτριας, ονειρευόταν να πραγματοποιήσει κάποτε, τιμώντας τη μνήμη της αγαπημένης του γιαγιάς.

Η όμορφη αυτή ημέρα έφτασε και για εμάς, τα μέλη της Χορωδίας του Δήμου Ζίτσας, ήταν διπλά σημαντική, αφού θα συμμετείχαμε σε αυτό το ξεχωριστό μουσικό ταξίδι.

Μια βραδιά γεμάτη μουσική και συγκίνηση

Η καλοκαιρινή νύχτα έπεφτε ήσυχα, τυλιγμένη σε ένα γλυκό αεράκι, όταν τα μέλη της Συμφωνικής Ορχήστρας της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κέρκυρας έπαιρναν τις θέσεις τους στη σκηνή και την ορχήστρα του θεάτρου.

Η εικόνα ήταν μεγαλειώδης. Ένιωθες κάτι υψηλό να πλανάται στον αέρα, κάτι ξεχωριστό και μοναδικό για τον μικρό μας τόπο.

Στο πόντιουμ, ο Άλκης Μπαλτάς μίλησε με συγκίνηση για τη γιαγιά του, τη Χρυσάνθη. Όταν άρχισε να διευθύνει, η μουσική απλώθηκε αργά και μας τύλιξε στα φτερά της.

Άλλοτε δυνατή, σαν ηπειρώτικος χορός, και άλλοτε απαλή και γεμάτη ευαισθησία, μας παρέσυρε και μας έκανε να σιγοτραγουδήσουμε την «Ξανθούλα».

Ακούστηκαν συνθέσεις του Μάντζαρου, του Καρρέρ, του Λαυράγκα, του Δραγατάκη από την Πλατανούσα Ιωαννίνων, του Λώλη και του Σκαλκώτα, αλλά και έργα του δικού μας μαέστρου, Γιάννη Γαλίτη.

Ο μαέστρος, ήρεμος και δωρικός, διηύθυνε με τα χέρια του να μοιάζουν πως χορεύουν και γράφουν τις νότες στον αέρα.

Η σοπράνο Έλενα Ρίστοβα μάγεψε το κοινό με τη φωνή και την ερμηνεία της, αλλά και με τη γλυκιά παρουσία, την ταπεινότητα, την ευγένεια και τον καλό της λόγο.

Κάπου εκεί ήρθε και η δική μας στιγμή. Θα ερμηνεύαμε δύο συνθέσεις του μαέστρου μας: το «Τραγούδι της τάβλας», σε ποίηση Χρυσάνθης Ζιτσαίας, και την «Προσευχή για τα Γιάννενα», σε ποίηση Άγγελου Σικελιανού.

Χαρά και αγωνία ανακατεύονταν. Η καρδιά χτυπούσε δυνατά και τα γόνατα έτρεμαν.

Θα τα καταφέρναμε;

Η χορωδία μας είναι νεοσύστατη, όμως δουλέψαμε πολύ. Ο μαέστρος μας ήταν ακούραστος, υπομονετικός και επίμονος και θέλαμε να τον βγάλουμε ασπροπρόσωπο.

Απέναντί μας βρισκόταν ένας σπουδαίος διευθυντής ορχήστρας, που μας χαμογελούσε και μας ενθάρρυνε.

Το βάρος ήταν μεγάλο. Το να τραγουδάς υπό τη διεύθυνση του Άλκη Μπαλτά και με τη συνοδεία της αρχαιότερης Φιλαρμονικής της Κέρκυρας δεν είναι λίγο.

Το χειροκρότημα και τα συγχαρητήρια που μας έδωσε ο ίδιος αποτέλεσαν την καλύτερη ανταμοιβή μας.

Ήταν μεγάλη τιμή και εξαιρετική εμπειρία. Το χρωστάμε στον Δήμο Ζίτσας και στον μαέστρο μας, Γιάννη Γαλίτη, ο οποίος οραματίζεται έναν κόσμο γεμάτο μουσικό πολιτισμό, ικανό να τον ομορφύνει και να τον κάνει καλύτερο.

Σε εμένα, πέρα από όλα τα άλλα, ήρθε μπροστά η εικόνα της Ζιτσαίας, όπως την είχα γνωρίσει από μικρή, και θυμήθηκα τα λόγια που είχα γράψει για εκείνη στα εφηβικά μου χρόνια:

«Ψάχνω να βρω λόγια γλυκά το καλωσόρισες για να σου τραγουδήσω,
όμως δεν νιώθω ότι είσαι μακριά, δεν έφυγες για να γυρίσεις πίσω.

Εδώ κοντά μας ζεις παντοτινά, στις πίκρες, στις χαρές μας ζυμωμένη,
τρυγάς τα αμπέλια τα προγονικά, μούστο χρυσό σφραγίζεις στο βαρέλι.

Στην Παλιουρή κατηφορίζεις με χαρά, στης ρίμας σου το άτι ανεβασμένη,
στο Θεογέφυρο η ψυχή σου ακουμπά, παίρνεις τον θρύλο και τον κάνεις ασπροκέντι».

Αξέχαστες στιγμές για όλους μας, που θα γίνουν υπέροχες αναμνήσεις και θα μας ακολουθούν σε όλη μας τη ζωή.

Βούλα Λεοντίδη-Πλάτωνα