Από την Πλατανιά του Μαυρογιαλούρου στην Ήπειρο του 2030

Μπορεί να είναι σύμπτωση. Από κάπου έπρεπε να ξεκινήσει ο νέος γύρος περιοδειών της Νέας Δημοκρατίας, με ορίζοντα τις εκλογές του 2027. Μπορεί, από την άλλη, στο κυβερνών κόμμα να διαβάζουν μετρήσεις που αποκαλύπτουν ορισμένες ανησυχητικές για το ίδιο τάσεις στην Ήπειρο και γι’ αυτό να επελέγη η περιοχή μας για την έναρξη αυτού του κύκλου επισκέψεων.

Μια περιοχή της χώρας που μέχρι πρότινος ήταν πραγματικά απομονωμένη γεωγραφικά. Ατέλειωτες ώρες ταξιδιού για την Αθήνα και μια διαδρομή από δρόμους-καρμανιόλες για τη Βόρεια Ελλάδα.

Η απομόνωση άρχισε να αίρεται από τα τέλη της δεκαετίας του 2000 και τα πρώτα σημάδια ήταν ενθαρρυντικά. Η ευκολότερη πρόσβαση στην Ήπειρο μπορεί να βελτίωσε θεαματικά, σε ποσοστιαία βάση, τα τουριστικά έσοδα της περιφέρειας, όμως η συμμετοχή της Ηπείρου στο συνολικό τουριστικό προϊόν της χώρας παραμένει σε μονοψήφιο ποσοστό.

Ως προς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, η Ήπειρος εξακολουθεί να συγκαταλέγεται στις φτωχότερες περιφέρειες της Ευρώπης. Και αυτό δεν άλλαξε με την άρση της συγκοινωνιακής απομόνωσης.

Τα στατιστικά στοιχεία για την πορεία του δημογραφικού στην Ήπειρο είναι επίσης συνταρακτικά. Ο πρωτογενής τομέας βρίσκεται σε μια πορεία διαρκούς φθοράς, που, αν συνεχιστεί, απειλεί την ίδια του την επιβίωση. Παράγουμε ελάχιστα πέρα από τις υπηρεσίες, ενώ η παραγωγική βάση της περιφέρειας παραμένει εξαιρετικά περιορισμένη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Persona non grata ο Νίκος Δένδιας για το Καλπάκι

Ο τομέας της πληροφορικής, με τα σημαντικά βήματα που έγιναν από μεγάλες εταιρείες οι οποίες επέλεξαν να εγκατασταθούν στην Ήπειρο, αξιοποιώντας και το επιστημονικό δυναμικό που παράγει το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, δεν μπορεί προφανώς από μόνος του να αλλάξει τον ρου των πραγμάτων.

Καταλήγουμε, επομένως, στο αυτονόητο: η Ήπειρος χρειάζεται ένα νέο παραγωγικό μοντέλο. Ένα συγκεκριμένο σχέδιο για το πώς θα δημιουργηθεί πλούτος, πώς θα στηριχθεί η παραγωγή και πώς θα συγκρατηθούν οι νέοι άνθρωποι στον τόπο τους. Ένα σχέδιο για το οποίο η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει παρουσιάσει καμία πειστική απάντηση εδώ και επτά χρόνια. Ακόμα και στα προφανή προβλήματα, τα εύκολα ας πούμε, όπως το θέμα της αιθαλομίχλης, μας παραπέμπει στην επιδότηση του καυσίμου και στην αύξηση του επιδόματος θέρμανσης, αντί συγκεκριμένων και τοπικά προσαρμοσμένων λύσεων.

Οι προηγούμενες προεκλογικού χαρακτήρα φιέστες της Νέας Δημοκρατίας, με τους ατελείωτους καταλόγους έργων που επιχείρησαν να εμφανίσουν την Ήπειρο σαν ένα απέραντο εργοτάξιο, θυμίζουν την περιοδεία του “υπουργού Εθνικής Ανασυγκροτήσεως και Περιθάλψεως” Μαυρογιαλούρου στην κινηματογραφική Πλατανιά, για τα εγκαίνια του νέου μαιευτηρίου…

Η Ήπειρος μοιάζει ξεχασμένη από τους σημερινούς κυβερνώντες. Και η επιστράτευση υπουργών, υφυπουργών και κομματικών στελεχών ενόψει των εκλογών δύσκολα θα πείσει τους κατοίκους της ότι η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Την Παρασκευή, στο ξενοδοχείο Grand Serai των Ιωαννίνων, η Νέα Δημοκρατία θα μιλήσει για την «Ελλάδα του 2030». Θα έχει ενδιαφέρον να ακούσουμε ποια θέση επιφυλάσσει στην Ήπειρο αυτής της Ελλάδας. Πόσοι νέοι θα μπορούν να ζουν και να εργάζονται εδώ; Τι θα παράγεται; Ποια χωριά θα έχουν απομείνει ζωντανά;

Γιατί το 2030 απέχει μόλις τέσσερα χρόνια. Και στην Ήπειρο, έπειτα από επτά χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, το μέλλον εξακολουθεί να περιγράφεται με υποσχέσεις.

Ο Μαυρογιαλούρος, τουλάχιστον, θα εγκαινίαζε ένα μαιευτήριο. Στη σημερινή Ήπειρο, το πρόβλημα είναι ότι λιγοστεύουν ακόμη και τα παιδιά που θα γεννιούνταν σε αυτό.