Ένας διαφορετικός «Ρωμαίος» επιστρέφει το ΔΗΠΕΘΕ στη Δωδώνη – Η Ρηνιώ Κυριαζή μιλά στο epirusgate (βίντεο)

Με αφορμή την μεγάλη πρεμιέρα της θερινής παραγωγής του ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων, η καλλιτεχνική διευθύντρια του δικού μας θεάτρου Ρηνιώ Κυριαζή μιλά στο epirusgate, εφ’ όλης της ύλης, κάνοντας και τον απολογισμό του ενός χρόνου που βρίσκεται στη συγκεκριμένη θέση.

Ακριβώς έναν χρόνο μετά την επίσημη παρουσίασή της στο Γιαννιώτικο κοινό, η Γιαννιώτισσα ηθοποιός, σκηνοθέτιδα, θεατρική συγγραφέας κτλ. κοιτάζει πίσω και κάνει τον απολογισμό του πρώτου χρόνου της στο τιμόνι του θεάτρου, μιλά για το έργο που ανεβάζει το ΔΗΠΕΘΕ αυτό το καλοκαίρι «Ρωμαίος και Ιουλιέττα – μια νύχτα του καλοκαιριού» και εξηγεί πώς η τραγωδία των δύο εραστών συναντά το «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας», μέσα από έναν περιοδεύοντα θίασο πέντε ηθοποιών που εναλλάσσονται σε πολλούς ρόλους.

Ακόμα η κ. Κυριαζή αναφέρεται στη συνεργασία της με Γιαννιώτες καλλιτέχνες, στη σημασία της επιστροφής του ΔΗΠΕΘΕ στη Δωδώνη και στην περιοδεία σε αρχαία θέατρα, αρχαιολογικούς χώρους και απομακρυσμένα χωριά της Ηπείρου που θα ακολουθήσει, όπως κάνει το τοπικό μας θέατρο κάθε χρόνο. Παράλληλα, μιλά με πάθος για το εκπαιδευτικό και κοινωνικό έργο του ΔΗΠΕΘΕ και επισημαίνει τις οικονομικές δυσκολίες που περιορίζουν την ουσιαστική περιφερειακή παρουσία των ΔΗΠΕΘΕ.

Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα λίγο αλλιώς…

Η παράσταση, με τίτλο «Ρωμαίος και Ιουλιέττα – μια νύχτα του καλοκαιριού», παρουσιάζεται σε διασκευή και σκηνοθεσία της Ρηνιώς Κυριαζή και βασίζεται στη μετάφραση του Διονύση Καψάλη. Η πρώτη παράσταση θα δοθεί τη Δευτέρα 20 Ιουλίου, στον αρχαιολογικό χώρο της Δωδώνης, σε μια επιστροφή του ΔΗΠΕΘΕ στο συγκεκριμένο εμβληματικό μέρος, μετά από αρκετά χρόνια.

“Μας ρωτάει ο κόσμος, θα είναι λέει ο κανονικός ο Σαίξπηρ, ο κανονικός Ρωμαίος και Ιουλιέτα;” παραδέχτηκε στο πρώτο μας ερώτημα η κ. Κυριαζή για να τονίσει πως αυτό δείχνει μια επιθυμία του κόσμου να δει ένα κλασικό έργο. Και ήταν και αυτό πολύ σημαντικός παράγοντας για να κάνει τη συγκεκριμένη επιλογή για φέτος. Με τις απαραίτητες προσαρμογές προφανώς, όπως εξηγεί: “Έλεγα ότι εν πάση περιπτώσει αυτά τα πολύ μεγάλα κείμενα, είναι καλό να τα βλέπουμε, να τα δουλεύουμε κι εμείς οι καλλιτέχνες, οι σκηνοθέτες, οι ηθοποιοί, να αναμετρηθούμε μαζί τους. Απ’ την άλλη, βέβαια, δεν θα μπορούσε να γίνει ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα με 14 πρόσωπα που έχει το έργο, δυστυχώς, γιατί δεν διαθέτουμε τόσα πολλά χρήματα. Κακώς, βεβαίως“.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Φωτιά στα Κάτω Μάρμαρα Ιωαννίνων, δίπλα στην Περιφερειακή (βίντεο)

Επομένως, έπρεπε να προσαρμοστεί σε λιγότερο αριθμό ηθοποιών, χωρίς όμως να χάσει την ουσία του. Στην παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων, ο καθένας από τους πέντε ηθοποιούς κάνει περισσότερους από έναν ρόλους. “Αυτό θα έπρεπε κάπως να δικαιολογηθεί, όπως και να δικαιολογηθεί η περιοδεία του ΔΗΠΕΘΕ, που είναι πολύ συγκινητική και χαρακτηριστική, που έχει παραστάσεις και σε αρχαία θέατρα και αρχαιολογικούς χώρους, αλλά και σε μικρά χωριά. Οπότε είναι ένας περιοδεύων θίασος, με ένα μικρό φορτηγό, με ένα σκηνικό που πρέπει να είναι ευέλικτο και να χωράει στο φορτηγό, με φροντίδα προς τους τεχνικούς για το πώς στήνεται και ξεστήνεται όλη αυτή η ιστορία. Επομένως, μοιάζει με ένα μπουλούκι, μοιάζει με ένα θίασο που ταξιδεύει. Έτσι μου ήρθε η ιδέα να το συνδέσω με την πρόβα που κάνουν τα μαστόρια στο “Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας” και ετοιμάζουν μια παράσταση για το γάμο του Δούκα και της Δούκισσας το επόμενο βράδυ. Μελετώντας, λοιπόν, ανακαλύπτω κάτι που μου διέφευγε ότι ο Πύραμος και η Θίσβη που είναι το έργο που ετοιμάζουν τα μαστόρια για να παρουσιάσουν την επόμενη μέρα, είναι παρωδία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας. Και μάλιστα πριν από αυτό, είναι και ο βασικός μύθος που διαπραγματεύεται και ο Οβίδιος, στον οποίο βασίζεται η ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας” εξηγεί η κ. Κυριαζή.

Για τη διασκευή είχε την πολύτιμη βοήθεια του Διονύση Καψάλη, του σπουδαίου ποιητή και μεταφραστή που έχει μεταφράσει και έχει ασχοληθεί και με τα δύο έργα και με το «Ρωμαίο και την Ιουλιέτα» και με το «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας». Μάλιστα, έχει κάνει και έρευνα πάνω στη σύνδεση των δύο έργων και θεωρεί ότι είναι μάλλον γραμμένος πρώτα ο «Ρωμαίος και η Ιουλιέτα» και μετά από αυτό το αριστούργημα, ο Σαίξπηρ θέλησε να το αναποδογυρίσει, δηλαδή να δει την κωμική πλευρά που ούτως ή άλλως υπάρχει και μέσα στο Ρωμαίο και στην Ιουλιέτα, δηλαδή το κωμικοτραγικό του έρωτα. Και έτσι, παρωδεί ο ίδιος τον εαυτό του, βάζοντας τους μαστόρους να προσπαθούν να πραγματοποιήσουν αυτή την παράσταση.

“Επομένως, ξεκινάνε τα μαστόρια με πολύ πάθος, τρέλα και αγάπη για αυτό που κάνουν, παρότι δεν γνωρίζουν πολλά πράγματα για τη θεατρική πράξη. Προσπαθούν να τα καταφέρουν να ανεβάσουν τον Πύραμο Ρωμαίο και τη Θίσβη Ιουλιέτα και σιγά-σιγά από τη δύναμη του λόγου και της ιστορίας, βυθίζονται σε αυτό και έτσι περνάμε στην ουσιαστική προσέγγιση του έργου. Άρα δεν είναι εντελώς κανονικός Ρωμαίος και Ιουλιέτα, σαν να λέμε” απαντά στο αρχικό μας ερώτημα η σκηνοθέτης. Δεν είναι κανονικός με την έννοια ότι εμβόλιμα υπάρχουν αυτές οι σκηνές των μαστόρων, που αποφορτίζουν κιόλας την κατάσταση από την θλιβερή ιστορία που δεν έχει happy end, η ερωτική αυτή συγκεκριμένη ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, με παιγνιώδη διάθεση, που είναι και πολύ ελκυστική και για τον εξωτερικό χώρο και για την συνθήκη της συγκεκριμένης περιοδείας.

Τέλος, το αρχικό έργο, που στην πλήρη μορφή του έχει διάρκεια περίπου τριών ωρών, έπρεπε να συμπυκνωθεί στα κεντρικά του θέματα και στους βασικούς του άξονες, ώστε να ανταποκρίνεται στους σημερινούς, ταχύτερους ρυθμούς θέασης, αλλά και στις ανάγκες μιας περιοδεύουσας παραγωγής.

Το «κόλλημα» με το έργο και οι συντελεστές

Η επιλογή της Ρηνιώς Κυριαζή να υπογράψει τόσο τη διασκευή όσο και τη σκηνοθεσία της παράστασης δεν ήταν συγκυριακή. Η ίδια είχε ασχοληθεί και στο παρελθόν με τον «Ρωμαίο και την Ιουλιέτα», έχοντας αναλάβει τη φωνητική διδασκαλία σε παράσταση που είχε ανέβει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, στην ίδια μετάφραση του Διονύση Καψάλη και σε σκηνοθεσία Μίλτου Σωτηριάδη. Από τότε, όπως παραδέχεται, είχε «κολλήσει» με το έργο. Παράλληλα, είχε προηγηθεί η συστηματική ενασχόλησή της με τον Σαίξπηρ στη Νέα Υόρκη, όπου μελέτησε φωνή και αγωγή του λόγου με την Kristin Linklater, η οποία ειδικευόταν στο έργο του Άγγλου δραματουργού. Αν και δεν είχε έως τώρα καταπιαστεί σκηνοθετικά αποκλειστικά με τον Σαίξπηρ, η επιθυμία αυτή υπήρχε εδώ και χρόνια.

Άλλωστε, η διασκευή λογοτεχνικών έργων αποτελεί σταθερό μέρος της καλλιτεχνικής της διαδρομής. Τα τελευταία χρόνια έχει δουλέψει πάνω στο «Λούσια» του Νίκου Χουλιαρά, στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» και στα ποιήματα της Σαπφώς, ενώ έχουν κυκλοφορήσει και δύο δικά της θεατρικά έργα, «Η Μεγάλη Άρκτος» και το «ΜΑ». Έτσι, η ανάληψη της διασκευής προέκυψε ως φυσική συνέχεια της μέχρι σήμερα πορείας της, έπειτα από εκτενή μελέτη και συνεχή επικοινωνία με τον μεταφραστή Διονύση Καψάλη.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε στη συνεργασία με καλλιτέχνες που ζουν ή κατάγονται από τα Ιωάννινα, καθώς αυτός ήταν και ένας προσωπικός στόχος που έθεσε η κ. Κυριαζή αναλαμβάνοντας τη θέση της καλλιτεχνικής διευθύντριας του ΔΗΠΕΘΕ. Έπειτα από έναν χρόνο παρουσίας και μόνιμης διαμονής της στην πόλη της, η Ρηνιώ Κυριαζή είχε την ευκαιρία να γνωρίσει καλύτερα ανθρώπους του τοπικού καλλιτεχνικού χώρου και να τους προτείνει να συμμετάσχουν στην παραγωγή. Όπως τονίζει, η σύμπραξη αυτή γεννήθηκε από την κοινή ανάγκη να παρουσιαστεί ένα κλασικό έργο με σημαντικούς ρόλους, ποιητικό λόγο και βαθιά ιστορία, αλλά και από την επιθυμία όλων για κάτι καινούριο που θα τους ανανεώσει δημιουργικά.

Στη χορογραφία συμμετέχει η Κική Μπάκα, παλαιότερη συνεργάτιδά της στην Αθήνα, με καταγωγή από τα Ιωάννινα και μόνιμη πλέον παρουσία στην πόλη. Η καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ χαρακτηρίζει καθοριστική τη συμβολή της, επισημαίνοντας ότι πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες χορεύτριες και χορογράφους της χώρας.

Τα σκηνικά υπογράφει ο Χρήστος Κόλλιας, με τον οποίο, όπως αναφέρει, αναπτύχθηκε ουσιαστική δραματουργική συνεργασία, καθώς το σκηνικό δεν λειτουργεί απλώς ως κατασκευή, αλλά συνδέεται άμεσα με τη συνολική ιδέα της παράστασης. Το τρέιλερ και τις φωτογραφίες έχει αναλάβει ο Κωστής Εμμανουηλίδης, ο οποίος ζει στα Ιωάννινα και δραστηριοποιείται επαγγελματικά και στην Αθήνα.

Στη διανομή συμμετέχουν η Κίκα Ζαχαριάδου, ο Γιάννης Κοντός και η Στέλλα Κατσαρού, τους οποίους η Ρηνιώ Κυριαζή δηλώνει ότι θαυμάζει ιδιαίτερα. Μαζί τους βρίσκονται ο Στέλιος Θεοδώρου, με καταγωγή από τα Ιωάννινα και παλαιότερος μαθητής της στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, καθώς και ο Γιώργος Χιώτης, ο οποίος, παρότι δεν είναι Γιαννιώτης, διατηρεί στενή σχέση και ιδιαίτερη αγάπη για την πόλη.

Η πρεμιέρα του έργου στον αρχαιολογικό χώρο της Δωδώνης, μετά από χρόνια, είναι επίσης, μια σημαντική κίνηση που υλοποιείται με τη συνεργασία της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ιωαννίνων. Η κ. Κυριαζή το 2011, είχε σκηνοθετήσει για το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων “Τα μάγια της Πεταλούδας” του Φ.Γ.Λόρκα, σε συνεργασία με τον Ορέστη Τάτση, αλλά όχι στο χώρο του θεάτρου ακριβώς, καθώς τότε δεν δινόταν ακόμα για παραστάσεις.

Η περιοδεία 

Η θερινή παραγωγή θα συνεχίσει την πορεία της σε όλη την Ήπειρο, μέσα από το πρόγραμμα περιοδειών που υλοποιείται σε συνεργασία με τους Δήμους και την Περιφερειακή Ένωση Δήμων Ηπείρου. Στόχος, όπως εξηγεί η Ρηνιώ Κυριαζή, είναι το ΔΗΠΕΘΕ να φτάσει όσο το δυνατόν πιο κοντά στο κοινό της περιφέρειας και να παρουσιάσει την παράσταση όχι μόνο σε αστικά κέντρα, αλλά και σε μικρότερους και πιο απομακρυσμένους τόπους.

Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται παραστάσεις σε σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους και ιστορικά σημεία της Ηπείρου, όπως τα Γίτανα, η Νικόπολη και το Κάστρο της Άρτας. Για την καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ, η περιοδεία αποτελεί παράλληλα μια ευκαιρία να προβληθούν οι ξεχωριστοί χώροι αρχαιολογικού και πολιτιστικού ενδιαφέροντος που διαθέτει η περιοχή. “Είναι πολύ σημαντικό αυτό” λέει. “Δηλαδή, θέλω να πω, ονομάζεται Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο. Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν λαμβάνει την επιχορήγηση που θα έπρεπε να λαμβάνει, για να μπορεί να έχει πραγματική και διαρκή παρουσία σε όλη την περιφέρεια. Και είναι κρίμα αυτό. Θα το παλέψουμε και θα προσπαθήσουμε και το χειμώνα, δηλαδή και για την παιδική μας σκηνή και για την κεντρική σκηνή. Δηλαδή θα μπορούσε να ταξιδεύει το θέατρο μία εβδομάδα, έστω στις πρωτεύουσες των νομών. Αυτή η περιοδεία, επειδή πηγαίνει και σε αρκετά απομονωμένα μέρη, που είναι αρκετά κοστοβόρα για το θέατρο και δύσκολη και για τους τεχνικούς και για τους ηθοποιούς, παρόλα αυτά είναι πάρα πολύ σημαντική. Και μπορούμε να περηφανευτούμε ότι είμαστε από τα λίγα ΔΗΠΕΘΕ που το κάνουν αυτό. Τα περισσότερα επιθυμούν να παίζουν σε μεγαλύτερες πιάτσες“.

Η παραγωγή θα παρουσιαστεί ακόμη στο Β΄ Αρχαίο Θέατρο Λάρισας, στο πλαίσιο της συνεργασίας με το Δίκτυο Αρχαίου Δράματος του Υπουργείου Πολιτισμού, καθώς και στο Θέατρο Συκεών στη Θεσσαλονίκη, όπου πραγματοποιείται το φεστιβάλ των ΔΗΠΕΘΕ. Στα μελλοντικά σχέδια βρίσκεται και η παρουσίαση της παράστασης στην Αθήνα, κάτι που προς το παρόν δεν είναι οικονομικά και οργανωτικά εφικτό.

Η πρεμιέρα της 20ης Ιουλίου δεν θα περιοριστεί μόνο στην παράσταση, καθώς το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων έχει σχεδιάσει δύο επιπλέον δράσεις για το κοινό. Στις 8 το βράδυ, πριν από την έναρξη της παράστασης, θα πραγματοποιηθεί δωρεάν ξενάγηση στον αρχαιολογικό χώρο, με την επίδειξη του εισιτηρίου. Την ξενάγηση θα κάνει ο αρχαιολόγος της Εφορείας Αρχαιοτήτων Χρήστος Κλείτσας, ενώ ο θεατρολόγος Αλέξανδρος Παπαναστασίου και η μουσειολόγος Έλενα Ζιάβρα θα παρουσιάσουν μια ιδιαίτερη δράση που συνδέει τα θέματα του αρχαίου δράματος με το έργο του Σέξπιρ.

Για τη διευκόλυνση των θεατών έχει προβλεφθεί επίσης δωρεάν μεταφορά από τα Ιωάννινα προς τη Δωδώνη και επιστροφή μετά το τέλος της παράστασης. Η μετακίνηση θα πραγματοποιηθεί από το ταξιδιωτικό γραφείο Koni Travel, με αφετηρία την Ακαδημία και με απαραίτητη την επίδειξη του εισιτηρίου, ώστε να μπορέσουν να παρακολουθήσουν την παράσταση και όσοι δεν διαθέτουν δικό τους μεταφορικό μέσο.

Ο απολογισμός του ενός χρόνου

Η ένταση της δουλειάς είναι εμφανής στο λόγο της καλλιτεχνικής διευθύντριας του ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων. “Έχουμε πολλή δουλειά ακόμα. Σίγουρα δεν επαναπαύομαι καθόλου. Παρόλα αυτά, γίναν πολλά” όπως λέει για τον πρώτο χρόνο της θητείας της.

Ο πρώτος μεγάλος σταθμός ήταν η περσινή θερινή παραγωγή «Ο Κουτσογιάννης στα Γιάννενα», βασισμένη στο διήγημα του Χρήστου Χρηστοβασίλη και σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη. Η Ρηνιώ Κυριαζή αναφέρεται με ιδιαίτερη θέρμη στην παράσταση, τονίζοντας ότι ο σκηνοθέτης έδωσε όλη του την αγάπη και την ενέργεια σε ένα κείμενο που γνώριζε και αγαπούσε βαθιά. Η παραγωγή, όπως σημειώνει, γνώρισε θερμή ανταπόκριση και στην περιοδεία, χάρη και στη συμβολή των συνεργατών και των ηθοποιών.

Ακολούθησαν το Θερινό Μαντείο και το πρώτο Μικρό Μαντείο για παιδιά, τα οποία πραγματοποιήθηκαν με μεγάλη επιτυχία. Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε και στα εργαστήρια του ΔΗΠΕΘΕ, τα οποία λειτούργησαν καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς και ολοκληρώθηκαν με τετραήμερο φεστιβάλ παρουσίασης της δουλειάς των συμμετεχόντων.

Το φετινό θέμα των εργαστηρίων ήταν «Το ταξίδι στα ανοιχτά του αρχαίου δράματος», στο πλαίσιο της σταθερής προσπάθειας σύνδεσης του θεάτρου με τον αρχαιολογικό χώρο της Δωδώνης. Την επόμενη χρονιά, όπως προαναγγέλλει, ο κεντρικός άξονας των εργαστηρίων θα είναι ο Σαίξπηρ.

Παράλληλα, το ΔΗΠΕΘΕ συνέχισε και διεύρυνε την κοινωνική του δράση. Όπως επισημαίνει η Ρηνιώ Κυριαζή, ο συγκεκριμένος προσανατολισμός προϋπήρχε, ωστόσο μέσα στη χρονιά ενισχύθηκαν τα δωρεάν μαθήματα για άτομα με αναπηρία, οι δράσεις σε δομές προσφύγων και σε απομονωμένες περιοχές, καθώς και τα τμήματα ώριμης ηλικίας, παιδιών, ενηλίκων και επαγγελματιών. Οι θεατρολόγοι του θεάτρου, όπως αναφέρει, μετακινούνταν συστηματικά για να πραγματοποιούν τα μαθήματα εκεί όπου υπήρχε ανάγκη.

Στην παιδική και νεανική σκηνή παρουσιάστηκε «Ο Πυροβάτης των Αστεριών», βασισμένος στο μυθιστόρημα του Θοδωρή Κούκια και σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κοιλάκου. Για τις μικρότερες ηλικίες παρουσιάστηκε το κουκλοθέατρο «Τα κάναμε σαλάτα» της Χάρης Μέρα, με τον Σωκράτη Παππά, ενώ παράλληλα υλοποιήθηκαν θεατρολογικά προγράμματα στα σχολεία.

Η κεντρική σκηνή παρουσίασε το χειμώνα, το «Φυγόδικος δεν ήμουν», βασισμένο στο βραβευμένο με Κρατικό Βραβείο μυθιστόρημα της Γιαννιώτισσας Ισμήνης Καρυωτάκη. Η παράσταση, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μάρκελλου και με τη συμμετοχή της μεγάλης ηθοποιού Μπέτυς Λιβανού, ανέδειξε πτυχές της ιστορίας της Κόνιτσας και των Ιωαννίνων, αλλά και τις δυσκολίες μιας ολόκληρης εποχής.

Στον απολογισμό της χρονιάς περιλαμβάνονται επίσης πολλές φιλοξενούμενες παραστάσεις, δράσεις γύρω από τα σονέτα του Σαίξπηρ τα Χριστούγεννα, η αποκριάτικη γιορτή και ο Καλλιτεχνικός Μάιος με μαθητικές και ερασιτεχνικές παραστάσεις.

Η εικόνα που δίνει η Ρηνιώ Κυριαζή είναι εκείνη ενός θεάτρου σε διαρκή κίνηση, με αλλεπάλληλες παραγωγές, εκπαιδευτικές δράσεις, κοινωνικές παρεμβάσεις και άνοιγμα προς διαφορετικά κοινά. “Η δουλειά ήταν ασταμάτητη και είναι“, καταλήγει.

Στη διάθεση της κ. Κυριαζή να γίνουν ακόμα περισσότερα, η ερώτησή μας ήταν ποιος επιβάλλει τον όγκο του έργου. Και η απάντηση με παράπονα για τη στήριξη της πολιτείας, είχε ως εξής: “Πρώτα απ’ όλα υπάρχει δέσμευση απέναντι στο Υπουργείο Πολιτισμού, χωρίς όμως την αντίστοιχη σοβαρή επιχορήγηση. Η δέσμευση προς το Υπουργείο είναι να κάνει το ΔΗΠΕΘΕ καλοκαιρινή παραγωγή, παιδική σκηνή και κεντρική σκηνή χειμωνιάτικη. Η επιχορήγηση που δίνει είναι αστεία, αλλά, εν πάση περιπτώσει, για να την πάρουμε, θα πρέπει να πραγματοποιήσουμε τις παραστάσεις αυτές. Όλο το υπόλοιπο, ό,τι κάναμε, το θεωρώ το λιγότερο που θα έπρεπε να κάνουμε. Και πρέπει να συνεχίσουμε δυναμικά, γιατί έχει πολύ ανάγκη η πόλη και από δράσεις για τα παιδιά, για εκπαίδευση θεατρική, γιατί η αλήθεια είναι ότι το θέατρο πραγματικά πιστεύω συμβάλλει πάρα πολύ, βοηθάει τα παιδιά, τους εφήβους και τους μεγαλύτερους ανθρώπους και μεγάλης ηλικίας ανθρώπους να αντιμετωπίσουν προβλήματα της καθημερινότητας“.

Το θέατρο υλοποίησε το πολύ σημαντικό πρόγραμμα της “πολιτιστικής συνταγογράφησης” (σχεδιασμένο από τον προκάτοχό της), για άτομα με ψυχικά προβλήματα και όπως λέει “βλέπουμε πια ότι αποδεικνύεται και επιστημονικά αυτό που εμείς πάντα λέγαμε πόσο μπορεί η τέχνη να προσφέρει σε δύσκολες καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας. Εμείς το βιώνουμε βέβαια και γι’ αυτό αγαπάμε και λατρεύουμε το θέατρο. Παρά τις μεγάλες δυσκολίες του, μια πρόβα που θα πάει καλά, ένα κείμενο που θα σε γοητεύσει, ένας ρόλος που θα καθρεφτίσεις κάτι δικό σου εκεί, είναι μεγάλη θεραπευτική διαδικασία. Οπότε αυτά δεν πρέπει να σταματάνε, τα εκπαιδευτικά του προγράμματα και το κοινωνικό του έργο, γιατί είναι ο φορέας ο οποίος είναι υπεύθυνος για όλα αυτά. Και φυσικά οι άνθρωποι που δραστηριοποιούνται σε διάφορους τομείς γύρω από την τέχνη, όχι μόνο οι ηθοποιοί, οι θεατρολόγοι, οι μουσειολόγοι, οι εικαστικοί κτλ., οι χορευτές, πρέπει να έχουν έναν χώρο δράσης“.