Η σιωπή του Αυγούστου πριν από την εκλογική καταιγίδα

Για αρκετά χρόνια δεν θυμάμαι τόσο «ήσυχο» πολιτικά καλοκαίρι. Και το παράδοξο είναι ότι ήσυχο δεν ήταν σχεδόν τίποτε.

Είχε προηγηθεί μια εξαιρετικά φορτισμένη πολιτική περίοδος, με σφοδρές συγκρούσεις εντός και εκτός Βουλής, υποθέσεις και σκάνδαλα που είτε παραμένουν ανεξιχνίαστα είτε έφυγαν σταδιακά από την πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, αφήνοντας πίσω τους περισσότερα ερωτήματα από απαντήσεις. Και μπροστά βρίσκεται μια εκλογική χρονιά, στην οποία η κυβέρνηση θα κληθεί να υπερασπιστεί όχι μόνο όσα έκανε, αλλά κυρίως όσα συσσωρεύτηκαν εις βάρος της.

Κι όμως, ο Αύγουστος κύλησε σχεδόν σε πολιτική χειμερία νάρκη.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε μια παρατεταμένη θερινή ανάπαυλα, μακριά από τη συνήθη καθημερινή πολιτική παρουσία. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι «γεμίζει τις μπαταρίες» ενόψει της μάχης που έρχεται. Και πιθανότατα αυτό ακριβώς κάνει.

Γιατί, είτε αρέσει είτε όχι, ο ίδιος γνωρίζει καλύτερα από όλους ότι εξακολουθεί να είναι το ισχυρότερο εκλογικό χαρτί της Νέας Δημοκρατίας. Ένα χαρτί ασφαλώς αρκετά “τσουρουφλισμένο”, από σκανδαλώδεις υποθέσεις που έχουν τραυματίσει σοβαρά την κυβερνητική εικόνα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Κόνιτσα: Κάτι πήγε στραβά στην Τραπεζίτσα και πρέπει να μάθουμε τι

Η απουσία του, όμως, έγινε πολύ πιο εμφανής όταν η χώρα και ειδικά η Αττική δοκιμάστηκαν ξανά από μεγάλες πυρκαγιές. Η μέγα-πυρκαγιά της Αττικοβοιωτίας έκαψε πάνω από 111.000 στρέμματα. Ο καπνός δεν έμεινε στην περιοχή της φωτιάς. Το έζησα και προσωπικά στην Ερμιονίδα εκείνες τις ημέρες: ουρανός μόνιμα κόκκινος, στάχτη να πέφτει, η αίσθηση της φωτιάς παρούσα εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από το κύριο μέτωπο.

Και όμως, παρά το μέγεθος της καταστροφής, δεν υπήρξε ουσιαστική πολιτική συζήτηση για το αν κάτι δεν λειτούργησε στον αντιπυρικό σχεδιασμό. Ούτε ανάληψη πολιτικής ευθύνης.

Και μέσα σε αυτή τη γενικευμένη ραστώνη, το ΣτΕ με μια απόφαση κόλαφο για την κυβέρνηση, ακύρωσε τις άδειες λειτουργίας τριών παραρτημάτων μη κρατικών πανεπιστημίων. Εκεί η Δικαιοσύνη έδειξε ότι μπορεί να ελέγξει τη διοίκηση αυστηρά. Το φιάσκο για την κυβέρνηση της ΝΔ τεράστιο.

Λίγες ημέρες αργότερα, όμως, το ίδιο Συμβούλιο της Επικρατείας έβαλε οριστικό «όχι» στην επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού στους δημοσίους υπαλλήλους.

Στη μία περίπτωση δηλαδή, η Δικαιοσύνη λειτουργεί ως αυστηρός θεσμικός φραγμός απέναντι σε μια κυβερνητική μεταρρύθμιση που δεν εφαρμόστηκε με τον τρόπο που απαιτούσε ο ίδιος ο νόμος. Στην άλλη, αποδέχεται ότι η πολυετής κατάργηση δύο μισθών στο Δημόσιο μπορεί να παραμένει ως έχει…

Έτσι τελειώνει ένα παράξενο καλοκαίρι.

Ένας πρωθυπουργός πολιτικά σχεδόν εκτός κάδρου για εβδομάδες. Μια κυβέρνηση που δεν χρειάστηκε να πιεστεί ιδιαίτερα ούτε για τις φωτιές ούτε για τις ανοιχτές πολιτικές πληγές του προηγούμενου διαστήματος. Μια αντιπολίτευση που επίσης δεν κατάφερε να διαταράξει ουσιαστικά τη θερινή ησυχία. Και μια Δικαιοσύνη που, μέσα σε λίγες ημέρες, έδωσε δύο αποφάσεις με εντελώς διαφορετικό πολιτικό αποτύπωμα.

Από τη ΔΕΘ και μετά, αυτή η ησυχία τελειώνει.