Ηθική κατάπτωση και Εκκλησία: Όταν τα λόγια δεν συνοδεύονται από πράξεις

Το άρθρο του κ. Βαγγέλη Τσιρώνη αποτελεί μια κριτική παρέμβαση για την ηθική κατάσταση της κοινωνίας και τον ρόλο της Εκκλησίας.

Ηθική κατάπτωση και Εκκλησία: Όταν τα λόγια δεν συνοδεύονται από πράξεις

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του epirusgate.gr στην Google

Με δέος και ανησυχία παρατηρούμε σήμερα από τη μια την αισθητή υποχώρηση της δικαιοσύνης, της καλοσύνης και της ανθρωπιάς κι από την άλλη τη διόγκωση της αδικίας, της αλαζονείας, της βίας σε όλες της τις μορφές και γενικά της κακίας και της απανθρωπιάς. Βαριά εγκλήματα διαπράττονται σχεδόν καθημερινά γύρω μας. Από πού να αρχίσει κανείς να απαριθμεί; Από τις κλεψιές, τις ψευτιές, τις απατεωνιές, τους εκβιασμούς, τη στυγνή εκμετάλλευση του συνανθρώπου μπροστά στην αρρώστια και την όποια ανημπόρια του; Ή από τη διακίνηση δολοφονικών ναρκωτικών ανάμεσα σε παιδιά και εφήβους και τις τόσες κακουργηματικές πράξεις ανάμεσα σε εκβιαστικές και κακούργες «ανθρώπινες» φύσεις της νύχτας και της μέρας, έως τις αισχρές και δολοφονικές συμπεριφορές σε παιδιά (παιδοκτονίες) και μητέρες-συζύγους (γυναικοκτονίες) μέσα στην ίδια την οικογένεια; Στην τριετία 2023-2025 το ίδρυμα Πουλατζά κατέγραψε -άκουσον άκουσον!- 49 δολοφονίες γυναικών και στο τρέχον έτος, μέχρι τον περασμένο Αύγουστο, το Παρατηρητήριο για τις γυναικοκτονίες κατέγραψε ήδη 14! Και πού είσαι ακόμη ως το τέλος της χρονιάς! Κι ακόμα, τι λόγια να βρει κανείς να μιλήσει για τα άγρια ξυλοκοπήματα μέχρι θανάτου μεταξύ μαθητών και νέων εξαιτίας ενός αρρωστημένου ερωτικού ενστίκτου ή του μισητού έως βδεληρού, λέει, χρώματος μιας οπαδικής φανέλας! Τι φρικτό και ολέθριο μίσος είναι αυτό που έχει φωλιάσει στις «αγνές» ψυχές πλήθους νέων μας;

Με όλα αυτά τα απίστευτης κακίας τραγικά συμβαίνοντα, είναι φανερό πως η Πολιτεία, μολονότι διαθέτει και χρηματοδοτεί αδρά τόσους λεγόμενους πολιτιστικούς,  αλληλέγγυους και φιλάνθρωπους φορείς, με κύριο φορέα την παιδεία όλων των βαθμίδων, έχει αποτύχει οικτρά να βάλει φρένο στην ανομία, στο μίσος, στην εγκληματικότητα, στην κακία. Αφού και ο θεσμός της «αγίας» οικογένειας, σε μεγάλο ποσοστό, δεν είναι σε θέση, δυστυχώς, να επιτελέσει το θεμελιώδες για τις λευκές  παιδικές ψυχές καθήκον της! Διερωτάται, λοιπόν, ο κάθε καλόπιστος πολίτης πού βαδίζουμε άραγε ως άτομα, ως κοινωνικό σύνολο, ως πατρίδα; Δεν υπάρχει καταφυγή;

Η 13η Νοεμβρίου κάθε έτους έχει οριστεί ως παγκόσμια ημέρα καλοσύνης. Την ημέρα αυτή του τρέχοντος μηνός ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμος είπε σε συνάντησή του με πολιτικό αρχηγό. Στην άποψη του πολιτικού ότι «ο λόγος της Εκκλησίας είναι πολύ σημαντικός στον αγώνα κατά της διχόνοιας και της μισαλλοδοξίας», ο Αρχιεπίσκοπος συμφώνησε και, εκφράζοντας την αισιοδοξία του, συμπλήρωσε: «οι πολιτικοί οφείλουν να δίνουν το καλό παράδειγμα και, με την ενότητα όλων μας στο πλευρό της κοινωνίας, το καλό θα νικήσει.»

Οι ρήσεις αυτές μου έδωσαν την αφορμή να εκφράσω κάποιες σκέψεις που από καιρό γυρόφερναν στο νου μου σχετικά με τον ρόλο που μπορεί και πρέπει να παίξει η «Εκκλησίας του Χριστού» στην προώθηση- μακάρι και στην εδραίωση- της καλοσύνης ανάμεσα στους ανθρώπους της κοινωνίας μας, όπου συνυπάρχουμε και συζούμε.

Κανείς, νομίζω, δεν μπορεί να διαφωνήσει με τα λόγια του προκαθήμενου της Ελλαδικής Εκκλησίας. Εξάλλου αποτελεί και ο ίδιος μια σημαίνουσα πνευματική προσωπικότητα για πολλά χρόνια στην εποχή μας. Καθώς ο θεσμός της Εκκλησίας είναι ο μέγας φορέας της αλληλεγγύης, της καλοσύνης και της ανθρωπιάς, όπως επιτάσσει το ιερό Ευαγγέλιο και όπως διακηρύσσεται ανελλιπώς και ως επί το πλείστον από τους ταγούς της εκκλησίας μας, ο κάθε χριστιανός και καλόπιστος πολίτης είναι λογικό να στέφει την ελπίδα του για μια καλοσυνάτη κοινωνία στην «Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία». Και όμως. Η κοινωνική πραγματικότητα παραμένει σκοτεινή και εφιαλτική. Τελικά ούτε η αυτή κατάφερε με τον θεάρεστο λόγο της να τιθασεύσει στις καρδιές πλήθους συνανθρώπων μας την αδικία, το μίσος, την εκδίκηση και την απανθρωπιά που τις κατατρών. Γιατί άραγε; Η απάντηση είναι απλή: Γιατί, μολονότι είναι ολόσωστη η συμβουλή του σοφού και σεβάσμιου γέροντα προς τους πολιτικούς σχετικά με το καλό παράδειγμα που πρέπει να δείχνουν -πλην ολωσδιόλου μάταια εν προκειμένω!- λείπει το παράδειγμα των εκλεκτών και «αρίστων» της Εκκλησίας μας. Και πρώτιστα του ίδιου του Προκαθήμενου.

Όσο κι αν πιστεύει στη δύναμή του, όσο κι αν το επιθυμεί διακαώς, το παράδειγμά του λείπει! Ή δεν φαίνεται να υπάρχει. Και λείπει ή δεν φαίνεται να υπάρχει γιατί πρώτα δεν του το επιτρέπει η ηλικία του. Κι ακόμα γιατί ούτε το πλήθος των  πολυλογούντων, πολυπραγμόνων και πλουσιοζώντων ιεραρχών, των οποίων ηγείται και καθοδηγεί, κάνει το λόγο του Ευαγγελίου πράξη. Και, κατ’ επέκταση φυσικά, ούτε οι απλοί ιερείς και λοιποί θεολόγοι και θεολογούντες σε πόλεις και επαρχίες παραδειγματίζουν την κοινωνία. Οι λιγοστοί παραδειγματοποιοί ιεράρχες και ιερείς, που πάντα υπάρχουν και επιβεβαιώνουν τον κανόνα, ουδόλως επαρκούν και χάνονται μέσα στην ταπεινότητα της σιωπής τους ή στην αδιάφορη έως υστερόβουλη και στρεβλή έως χαζοχαρούμενη, ενίοτε, προβολή από την πληθώρα των μέσων ενημέρωσης και κοινωνικών δικτύων.

Δίχως λοιπόν το παράδειγμα των ηγητόρων της Εκκλησίας, ο εκκλησιαστικός λόγος και κάθε λόγος. Όσο και μεγάλα νοήματα και να εκπέμπει, μένει κενός και αναποτελεσματικός έως απωθητικός. Και η δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη και η καλοσύνη μακριά από τους ανθρώπους. Πολύ μακριά. Εξάλλου ούτε ο λόγος του Χριστού και του Σωκράτη, «του πριν Χριστού Χριστού», αποδείχτηκε αρκετός για να συνεγείρει τις αδύναμες και άρρωστες συνειδήσεις στην εποχή τους. Εάν οι δύο αυτές ταπεινές προσωπικότητες δεν είχαν δώσει το παράδειγμά ζωής τους, και μάλιστα με τον πλέον κοπιαστικό και οδυνηρό τρόπο, θα παρέμεναν παντελώς άγνωστες και δεν θα είχαν καταστεί τα θεμέλια του πολιτισμού, της καλοσύνης και της ευτυχίας. Μόνον ο άνθρωπος που είναι στολισμένος με την αρετή της καλοσύνης μπορεί να είναι ευτυχής, φρονούσε ο Σωκράτης! Χωρίς τα παραδείγματα των δύο αυτών ογκόλιθων του ανθρωπισμού, η ανθρωπότητα όλη θα ήταν βυθισμένη στην πλήρη ανομία και κακότητα. Αλλά και οι πάμπολλοι Άγιοι της εκκλησίας μας με το παράδειγμά τους, κι όχι μόνο με τα λόγια, αγιοποιήθηκαν. Όπως ο Άγιος Μαρκιανός, που, «μιμούμενος τον Δεσπότην Χριστόν», πήγαινε στα πορνεία, όπου εκτός από τη διδαχή, έδινε χρήματα από το υστέρημά του στις πόρνες, ώστε να μην αναγκάζονται από τη φτώχια και τους εκβιασμούς των επιτηδείων να εκδίδονται. Ή όπως ο Άγιος Βασίλειος, που με τη δράση του ίδρυσε την ξακουστή Βασιλειάδα του που περιελάμβανε πτωχοκομείο, γηροκομείο, ξενώνα, νοσοκομείο, λεπροκομείο, ορφανοτροφείο, εργαστήρια, μαγειρεία…

Κι ας μην ξεχνάμε και τα ζωντανά ακόμη παραδείγματα ζωής και δράσης του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, κυρίως απέναντι στους νέους, του «Άγιου» Αναστάσιου Αλβανίας ή ακόμα και του παπά Θανάση, του «ελάχιστου» μοναχού του μοναστηριού της Ντουραχάνης στα Γιάννενα!

Βαγγέλης Τσιρώνης
Προσθήκη ως προτεινόμενη
πηγή στη Google