Κάτι σάπιο υπάρχει…

Από τότε που ο Άμλετ έγραψε το «κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας», η φράση αυτή έμεινε ιστορική. Παραφράζοντάς την θα λέγαμε ότι κάτι σάπιο υπάρχει στην Ελλάδα.

Θα πείτε ότι κομίζουμε «γλαύκα εις Αθήνας». Αυτά είναι γνωστά. Ναι. Αλλά ίσως δεν είναι άχρηστο να δούμε άλλη μια φορά την πραγματικότητα, που είναι τόσο δυσάρεστη.

Η πρόσφατη υπόθεση με τον απροσδόκητο και ξαφνικό θάνατο του τραγουδιστή Γιώργου Μαζωνάκη σε ιδιωτικό ιατρείο, που προσέφερε νοσοκομειακές υπηρεσίες που δεν είχε την άδεια και τη δυνατότητα να προσφέρει, κατέδειξε τα ακαταστασία και την έλλειψη κανόνων στα ιατρεία. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι πολλά τα προβλήματα και στον τομέα ης δημόσιας υγείας.

Αποκάλυψε για μια ακόμη φορά, όμως, και την ανευθυνότητα. Του κράτους που αφήνει σχεδόν ανεξέλεγκτα τα πράγματα και περιμένει κάποιο τραγικό περιστατικό για να ευαισθητοποιηθεί). Των ιατρών, των συγκεκριμένων που παρανόμησαν, καθώς και όσων παρανομούν κατά καιρούς με διάφορους τρόπους. Και των πολιτών φυσικά που πάνω στον πανικό μας για τις αρρώστιες μας καταφεύγουμε οπουδήποτε και εμπιστευόμαστε οποιονδήποτε.

Ωστόσο σαπίλα δεν υπάρχει μόνο στον χώρο της υγείας. Σαπίλα υπάρχει και στην πολεοδομία (ήρθαν πρόσφατα περιστατικά στο φως της δημοσιότητας) και σε άλλους καίριους φορείς της δημόσιας ζωής, συμπεριλαμβανομένης της δημοσιογραφίας, της Εκκλησίας κ.λπ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Δημογραφικό: Σε ελεύθερη πτώση οι γεννήσεις στην Ελλάδα – Πάνω από 50% η μείωση στη Θεσπρωτία

Ολοφάνερο, λοιπόν ότι κάτι σάπιο ή μάλλον πολλά σάπια υπάρχουν στην Ελλάδα.

Τι πρέπει να γίνει; Το ερώτημα είναι κάπως αστείο. Τι κάνει ο άρρωστος; Μα επιδιώκει με κάθε τρόπο τη θεραπεία του.

Στην περίπτωση βέβαια του κράτους μας η θεραπεία, όπως όλα διαχρονικά δείχνουν, είναι δύσκολη. Αλλά αυτός δεν είναι λόγος απελπισίας. Το αντίθετο μάλιστα. H βαριά αρρώστια, στην προκειμένη περίπτωση η βαθιά σαπίλα, πρέπει να παρακινήσει όλους μας σε επίμονη θεραπεία.

Με τη συνεχή αλλοτρίωση της ζωής του ο άνθρωπος όχι μόνο χάνει συνεχώς την ουσία του, αλλά δημιουργεί και το μέσο υποταγής του, το υλικό συμφέρον, που με την απρόσωπη, αφηρημένη του δύναμη γίνεται μια πραγματικότητα κυρίαρχη και τυραννική.

Οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων γίνονται σχέσεις επί του πρακτέου μεταξύ αντικειμένων, αφού ορίζονται σε συνάρτηση με το προσωπικό όφελος.

Και αγνοώντας ο άνθρωπος την ιδέα του ανθρωπισμού, με παράλληλη προσαρμογή στις κοινωνικοοικονομικές δυνάμεις που καθορίζουν τη ζωή του, φτάνει, ακόμη και χωρίς να το αντιλαμβάνεται, στη λατρεία της σκοπιμότητας, σε μια μορφή φετιχισμού.

Άμα συντελεστεί η αλλοτρίωση, ο άνθρωπος καρφωμένος αμετάκλητα στο τεράστιο δίχτυ, που τον συγκρατεί σταθερά στη νέα του κατάσταση, πορεύεται μαζί του μέσα στον χρόνο.

Χωρίς ουσιαστικές ανανεώσεις ή διαφοροποιήσεις της ζωής του, που θα προέρχονταν από μια πραγματική ελευθερία εκλογής, αλλά πάντοτε με ρυθμό κανονισμένο και συνεχώς πιο πυρετικό.

Έτσι, όμως, καταντά πεταμένος μέσα στον κόσμο, μέσα στη σαπίλα.

Σε τελική ανάλυση μένουμε κλεισμένοι ο καθένας μας μέσα στην ύπαρξή μας και αδυνατούμε να καταλάβουμε τους άλλους και οι άλλοι να καταλάβουν εμάς.

Η ακατανοησία μεταξύ κράτους και πολιτών, καθώς και μεταξύ των πολιτών, όπως και το βούτηγμα στη σαπίλα, προέρχεται από μία μόνο αιτία: Την ατυχία του να είσαι άλλος και να μην υπάρχει δυνατότητα συνύπαρξης ανάμεσα στις συνειδήσεις.