Με τη γίδα στην πλάτη και το γάντι στο χέρι

Υπάρχουν κυβερνητικές υποχωρήσεις που συνοδεύονται από μια στοιχειώδη παραδοχή λάθους. Υπάρχουν και εκείνες που επιχειρούνται εκ των υστέρων, να παρουσιαστούν ως επίδειξη πολιτικής πυγμής. Η απόσυρση του άρθρου 23 για τους servicers ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Είχε προηγηθεί η κατάθεση μιας διάταξης που θα επέτρεπε στις ιδιωτικές συμβάσεις ρύθμισης οφειλών να αποκτούν ισχύ εκτελεστού τίτλου. Με απλά λόγια, μια συμφωνία ανάμεσα στον δανειολήπτη και την τράπεζα ή την εταιρεία διαχείρισης θα μπορούσε, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις αθέτησής της, να χρησιμοποιηθεί για αναγκαστική εκτέλεση χωρίς να απαιτείται προηγούμενη διαταγή πληρωμής.

Για όποιον δυσκολεύεται να πληρώσει το στεγαστικό του δάνειο, αυτή δεν είναι κάποια ακατανόητη νομική λεπτομέρεια. Είναι μια σοβαρή μεταβολή στη διαδικασία με την οποία μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με κατάσχεση ή πλειστηριασμό. Και για όποιον έχει παρακολουθήσει την αγωνία οικογενειών που προσπαθούν να κρατήσουν το σπίτι τους, η διαφορά είναι απολύτως κατανοητή.

Οι δικηγορικοί σύλλογοι αντέδρασαν. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης ανέδειξαν τις συνέπειες της διάταξης. Η πολιτική πίεση μεγάλωσε και την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου η κυβέρνηση υποχρεώθηκε να την αποσύρει.

Η κυβέρνηση πιάστηκε με τη γίδα στην πλάτη και εμφανίστηκε στη Βουλή κρατώντας το γάντι του μονομάχου και αναγκάστηκε ο δημοσιογράφος στο επάγγελμα – για όσο τέλος πάντων το έχει ασκήσει – υφυπουργός οικονομικών να αποσύρει την επίμαχη διάταξη, βγαίνοντας και από πάνω απέναντι στα κόμματα της αντιπολίτευσης που αποκάλυψαν την αντικοινωνική μεθόδευση της κυβέρνησης Μητσοτάκη – είναι η ίδια κυβέρνηση που όπως μας έλεγε την περασμένη Παρασκευή από τα Γιάννενα ο αντιπρόεδρός της Κωστής Χατζηδάκης, ανήκει στο κόμμα των νοικοκυραίων, σύμφωνα με την ιστορική φράση του Ευάγγελου Αβέρωφ. Μόνο που οι νοικοκυραίοι δεν κατοικούν αποκλειστικά στα προεκλογικά συνθήματα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Όταν η απάτη βρωμίζει ακόμη και την αλληλεγγύη

Θα περίμενε κανείς ότι μια τέτοια εξέλιξη θα προκαλούσε τουλάχιστον έναν προβληματισμό για το πώς και γιατί έφτασε στη Βουλή η συγκεκριμένη ρύθμιση. Αντί γι’ αυτό, ο δημοσιογράφος στο επάγγελμα… υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Δημήτρης Μαρκόπουλος, επέλεξε να περάσει στην αντεπίθεση. «Αποσύρουμε το άρθρο 23 και σας πετάμε το γάντι», είπε προς την αντιπολίτευση, ζητώντας της να υπερψηφίσει τις υπόλοιπες διατάξεις.

Είναι σαν να επιχειρεί κάποιος να περάσει από την πίσω πόρτα, να τον σταματούν οι ένοικοι και εκείνος, αποχωρώντας, να τους εγκαλεί επειδή δεν τον ευχαρίστησαν που τελικά δεν μπήκε. Αυτή είναι η πολιτική ουσία της υπόθεσης.

Η κυβέρνηση δεν απέσυρε μια διάταξη που είχε κατατεθεί από την αντιπολίτευση. Απέσυρε τη δική της. Μια ρύθμιση που είχε περάσει από τα αρμόδια κυβερνητικά γραφεία, είχε ενσωματωθεί στο νομοσχέδιο και είχε φτάσει στην κοινοβουλευτική διαδικασία με την ευθύνη της κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Και όταν η αντίδραση έγινε τέτοια που δεν μπορούσε πλέον να αγνοηθεί, επιχείρησε να μετατρέψει την υποχώρηση σε πολιτική πρόκληση προς εκείνους που την ανάγκασαν να υποχωρήσει.

Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι το υπόλοιπο νομοσχέδιο ενισχύει την εποπτεία των servicers και την προστασία των συνεπών οφειλετών. Αυτό είναι ένα διαφορετικό ζήτημα, που μπορεί να αξιολογηθεί με βάση τις συγκεκριμένες διατάξεις.

Δεν εξηγεί, όμως, γιατί κρίθηκε σκόπιμο να περιληφθεί εξαρχής το άρθρο 23. Ούτε εξαφανίζει την πολιτική ευθύνη για την κατάθεσή του.

Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος μπορεί να πετά όσα γάντια θέλει από το βήμα της Βουλής.

Το άρθρο 23, πάντως, δεν το απέσυρε η αντιπολίτευση. Το απέσυρε η κυβέρνηση που το είχε καταθέσει, αφού προηγουμένως υποχρεώθηκε να αντιμετωπίσει την κατακραυγή.

Και το «κόμμα των νοικοκυραίων» οφείλει κάποτε να εξηγήσει γιατί χρειάστηκε να το σταματήσουν άλλοι, πριν νομοθετήσει σε βάρος της δικαστικής προστασίας των νοικοκυραίων που επικαλείται.