Σε μήνυμά του προς τους μαθητές της μητροπολιτικής του περιφέρειας τονίζεται μεταξύ άλλων: “Καλλιεργείστε όχι μόνο το μυαλό σας, αλλά και την ψυχή σας. Προσπαθήστε να μη σταματήσετε ποτέ να αγαπάτε, να σέβεστε, να συγχωρείτε, να βοηθάτε. Μην ξεχνάτε ότι ο Θεός σάς έχει χαρίσει μοναδικά χαρίσματα, τα οποία μέσα στο σχολικό περιβάλλον έχετε τη δυνατότητα να τα καλλιεργήσετε και να τα αξιοποιήσετε για το προσωπικό, αλλά και για το κοινωνικό καλό”.
Και προστίθεται: “Κάθε μέρα στο σχολείο είναι μια καινούργια σελίδα. Μη φοβηθείτε τις δυσκολίες. Η μάθηση, όπως και η ζωή, συχνά απαιτούν προσπάθεια, επιμονή και υπομονή. Εκεί, όμως, βρίσκεται και η ομορφιά: Στο να μην εγκαταλείπουμε την προσπάθεια, να συνεχίζουμε με δύναμη και πίστη και να προοδεύουμε. Πολύ περισσότερο δε, γνωρίζοντας ότι δεν είστε μόνοι σας. Έχετε σκέπη και προστασία σας τη θεία χάρη του Τριαδικού Θεού και συνοδοιπόρους την οικογένειά σας, τους εκπαιδευτικούς σας, τους φίλους σας και εμάς, ως Εκκλησία”.
Απευθυνόμενος προς τους γονείς υπογραμμίζει ότι “η δική σας παρουσία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος στην πορεία των παιδιών σας”, ενώ προς τους μαθητές της Γ΄ Λυκείου επισημαίνει “ότι δεν κρίνεται η αξία σας από μια επίδοση ή ένα αποτέλεσμα”.
Να σημειωθεί ότι ήταν παλαιότερα περισσότερο και είναι και σήμερα ως ένα σημείο, διαμορφωμένη η κοινή πεποίθηση ότι με τον αγιασμό τα παιδιά αποκτούν πνευματική δύναμη και ασφάλεια.
Και δείχνει ακόμη ο αγιασμός ότι η βάση, πάνω στην οποία διαμορφώνεται το μορφωτικό/εκπαιδευτικό ιδεώδες δεν μπορεί να είναι άλλη από αυτή της πίστης.
Βέβαια, τις τελευταίες δεκαετίες και ο αγιασμός και η θρησκευτική αγωγή στα σχολεία έχουν χάσει βαθμιαία την εκκλησιαστική τους διάσταση.
Και είναι διανοητικές σχολικές καταστάσεις, ανεξάρτητες από τις εμπειρίες των μαθητών/τριών.
Έτσι, όμως, η αξία του αγιασμού υποβαθμίζεται σε μια τελετουργία χωρίς περιεχόμενο, χωρίς την πεποίθηση ότι μπορεί να βοηθήσει.
Γίνεται από ορισμένους αντιληπτός ως ένα φολκλορικό έθιμο και όχι ως μια θρησκευτική πράξη με ουσία και σημασία.