Ο Ρούμπιο, το ΚΚΕ και ένας αντιαμερικανισμός με μεγάλη ιστορία

Οι κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ και άλλων δυνάμεων της Αριστεράς, με αφορμή την επίσκεψη του Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα, έφεραν ξανά στους δρόμους ένα από τα μακροβιότερα πολιτικά συνθήματα της Μεταπολίτευσης: τον ελληνικό αντιαμερικανισμό.

Δεν γεννήθηκε ασφαλώς χωρίς αιτία. Έχει πίσω του μια βαριά ιστορική διαδρομή, από το Δόγμα Τρούμαν και τον Εμφύλιο μέχρι το Κυπριακό, τη Χούντα και το 1974. Η κυπριακή τραγωδία υπήρξε τέτοια τομή, ώστε η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή απέσυρε τότε την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ.

Ακολούθησαν το «Έξω οι ΗΠΑ – Έξω το ΝΑΤΟ», οι «βάσεις του θανάτου», οι πορείες προς την αμερικανική πρεσβεία και, πολύ αργότερα, η τεράστια κοινωνική αντίδραση στους νατοϊκούς βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας. Ο αντιαμερικανισμός στην Ελλάδα δεν υπήρξε μόνο υπόθεση της κομμουνιστικής Αριστεράς. Σε διαφορετικές περιόδους απέκτησε πολύ ευρύτερη κοινωνική και πολιτική απήχηση.

Μόνο που από τότε ο κόσμος άλλαξε πολύ. Η Ελλάδα σήμερα έχει μια πολύ βαθύτερη στρατηγική σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αμυντική συμφωνία διευρύνθηκε διαδοχικά, με τη Σούδα, την Αλεξανδρούπολη και άλλες εγκαταστάσεις να αποκτούν αυξημένο γεωστρατηγικό ρόλο. Και αυτή η πορεία δεν αποτελεί επιλογή μιας μόνο κυβέρνησης ή μιας μόνο παράταξης αλλά εθνική υπόθεση που τα τελευταία χρόνια έχει υπηρετηθεί εξίσου από το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Το ΚΚΕ επιλέγει να κρατά ζωντανή την παραδοσιακή αντιιμπεριαλιστική γραμμή του. Το βλέπουμε στις κινητοποιήσεις κατά των αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων, στις πορείες ειρήνης και κάθε φορά που ένας υψηλόβαθμος Αμερικανός αξιωματούχος επισκέπτεται τη χώρα. Είναι δικαίωμά του να επιμένει σε μια πολιτική ανάγνωση που παραμένει αναλλοίωτη σε βασικά σημεία ακόμη και μετά την πτώση του Τείχους και την ανατροπή των γεωπολιτικών ισορροπιών πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Πεδινή: Πόσο «αξιοβίωτη» είναι η ανάπτυξη όταν η ζωή γίνεται αβίωτη;

Η σύγχρονη πολιτική όμως, χτίζεται πάνω στις υγιείς διακρατικές σχέσεις και την πολυδιάστατη – ναι – εξωτερική πολιτική για την Ελλάδα, με σεβασμό στην ισότιμη συμμετοχή της στην μεγάλη οικογένεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Καλές σχέσεις γειτονίας με τις προβληματικές όμορες χώρες, τόσο την Τουρκία όσο και τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων που δεν είναι ακόμα ενταγμένες στην ΕΕ, με πραγματική προάσπιση των δικαιωμάτων μας όσο και των τελευταίων Ελλήνων που ζουν ακόμα στις χώρες αυτές, γιατί η ομογένεια της Αλβανίας ας πούμε, είναι εντελώς ξεχασμένη από το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας και τη θυμάται μόνο στις εκλογές για την υφαρπαγή της ψήφου των.

Καταλαβαίνω πως το ΚΚΕ θέλει να διατηρήσει την πρωτοκαθεδρία του στο κίνημα και στις κομμουνιστικές δυνάμεις με τις διάφορες πολιτικές εκφάνσεις τους – οι τελευταίες ακολούθησαν τα καλέσματα του ΚΚΕ και των ελεγχόμενων από αυτό Εργατικών Κέντρων για τις πορείες κατά του Ρούμπιο που έγιναν πανελλαδικά. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, από τα τελευταία με τέτοια εκλογική καταγραφή ακόμα, στις χώρες του Δυτικού κόσμου, δεν θέλει – και είναι δικαίωμά του – να εκσυγχρονίσει το λόγο και τη σκέψη του ακολουθώντας τις αλλαγές του σύγχρονου κόσμου μετά τις κοσμογονικές αλλαγές των τελευταίων δεκαετιών.

Ο ιστορικός αντιαμερικανισμός εξηγείται από την εποχή που τον γέννησε. Η μηχανική αναπαραγωγή του, όμως, δεν αρκεί για να περιγράψει τον σημερινό κόσμο. Όπως δεν αρκεί και η αντίστροφη υπερβολή: ότι κάθε αμερικανική επιλογή συμπίπτει εξ ορισμού με τα ελληνικά συμφέροντα.

Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας δεν χρειάζεται ούτε αιώνιους εχθρούς ούτε αιώνιους προστάτες. Χρειάζεται ρεαλισμό, συμφέροντα, συμμαχίες, όρια και τη δυνατότητα να λέει «ναι» και «όχι» εκεί όπου πραγματικά πρέπει.