Πολιτικοί προς μεταγραφή: Όταν η βουλευτική έδρα γίνεται αυτοσκοπός

Η μεταγραφολογία βουλευτών και πολιτευτών ενόψει των εκλογών αποκαλύπτει μια πολιτική κουλτούρα όπου η εξασφάλιση της έδρας συχνά προηγείται των αρχών. Ποιοι ευθύνονται για την απαξίωση της πολιτικής και γιατί οι πολίτες χάνουν την εμπιστοσύνη τους;

gate-crash

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του epirusgate.gr στην Google

Υπάρχει κάτι βαθιά υποκριτικό στο πολιτικό προσωπικό αυτής της χώρας. Από τη μία, θρηνεί για την απαξίωση της πολιτικής, για την κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στους θεσμούς, για την αποστροφή των νέων προς τα κόμματα. Από την άλλη, με τις ίδιες του τις συμπεριφορές, φροντίζει καθημερινά να επιβεβαιώνει τους λόγους για τους οποίους η πολιτική έχει χάσει μεγάλο μέρος της αξιοπιστίας της. Και ύστερα αναρωτιέται γιατί οι πολίτες γυρίζουν την πλάτη στους εκπροσώπους τους.

Αυτό που παρακολουθούμε σήμερα, ενόψει των επερχόμενων εθνικών εκλογών, με τη μεταγραφολογία βουλευτών, πρώην υπουργών, πολιτευτών και επίδοξων υποψηφίων, δύσκολα βρίσκει προηγούμενο ακόμη και στα μεταμνημονιακά ελληνικά δεδομένα.

Και κάνω αυτόν τον χρονικό διαχωρισμό γιατί, όπως συνέβαινε κάποτε και στον αθλητισμό, υπήρχαν ορισμένα όρια που θεωρούνταν σχεδόν αδιαπέραστα.

Θυμάμαι τη μεταγραφή του Στράτου Αποστολάκη από τον Ολυμπιακό στον Παναθηναϊκό και τον πάταγο που είχε προκαλέσει για το “ανίερο” της απόφασης – είχαν προηγηθεί και άλλες αλλά λόγω ηλικίας δεν τις έχω ζήσει. Μια μετακίνηση μεταξύ των μεγάλων αντιπάλων του ελληνικού ποδοσφαίρου αντιμετωπιζόταν τότε περίπου ως προδοσία. Σήμερα οι ποδοσφαιρικές μεταγραφές είναι μια συνηθισμένη επαγγελματική διαδικασία. Στην πολιτική, όμως, τα πράγματα θα έπρεπε να είναι κάπως διαφορετικά.

Στα προμνημονιακά χρόνια, τα όρια των κομμάτων λειτουργούσαν με μεγαλύτερη αντοχή. Οι ιδεολογικές διαφορές, οι πολιτικές διαδρομές και οι παραταξιακές αναφορές είχαν ένα βάρος. Δεν ήταν τόσο εύκολο να περάσει κανείς από τη μία πλευρά στην άλλη, σαν να αλλάζει απλώς αποδυτήρια.

Για να σοβαρευτούμε, όμως. Δεν αναζητώ ελαφρυντικά για τη σημερινή κατάσταση, ούτε υποστηρίζω ότι τα μνημόνια ευθύνονται για την πολιτική ηθική όσων πολιτεύονται σήμερα με όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα- κ. Μαρκόπουλε, που κουνάς το δάχτυλο στο ΠΑΣΟΚ. Η κρίση μπορεί να ανακάτεψε την κομματική τράπουλα, αλλά δεν υποχρέωσε κανέναν να αντιμετωπίζει τις πολιτικές του πεποιθήσεις ως αναλώσιμο υλικό.

Κατ’ αρχάς αντιλαμβάνομαι από το ενδιαφέρον πολλών προσώπων στον τοπικό μας περίγυρο να πολιτευτούν και να είναι υποψήφιοι βουλευτές, χωρίς να έχει μεγάλη σημασία το με ποιο κόμμα, αρκεί να έχει ελπίδες να βγάλει έδρα… ότι κοινώς θεωρείται το πιο εύκολο πράγμα να είναι κανείς βουλευτής!

Πολλές χαιρετούρες και χτυπήματα στην πλάτη, μερικά μνημόσυνα, κηδείες και γάμοι κάθε Σαββατοκύριακο, καμιά ερώτηση στη Βουλή για θέματα τοπικού ενδιαφέροντος, περισσότερο για ξεκάρφωμα παρά από ουσιαστική ενασχόληση, και βεβαίως αμέτρητες βασιλόπιτες τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο. Σιγά το δύσκολο!

Αν αυτή είναι η αντίληψη ορισμένων για το βουλευτικό αξίωμα, τότε εξηγούνται πολλά. Εξηγείται γιατί η κοινοβουλευτική παρουσία συγχέεται με τη δημόσια προβολή, γιατί η πολιτική δραστηριότητα εξαντλείται συχνά στην κοινωνική εκπροσώπηση και γιατί η διεκδίκηση της έδρας προηγείται της συγκρότησης μιας σοβαρής πολιτικής πρότασης.

Η έλλειψη συναίσθησης της βαρύτητας του βουλευτικού ρόλου οδηγεί αναπόφευκτα και στην υποτίμηση ορισμένων θεμελιωδών αρχών που οφείλουν να διέπουν το πολιτεύεσθαι. Αν το αξίωμα αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως προσωπική σταδιοδρομία, τότε και το κόμμα μετατρέπεται σε όχημα επαγγελματικής ανέλιξης. Κι όταν το όχημα πάψει να εξυπηρετεί, αναζητείται το επόμενο.

Στη “μεταγραφική περίοδο” που έχει ανοίξει εδώ και μήνες στην ελληνική πολιτική σκηνή, παρακολουθούμε λοιπόν ένα ατέλειωτο παζάρι.

Έχουμε Πασόκους που φέρονται να μοιράζονται ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και στα υπό διαμόρφωση πολιτικά σχέδια γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα. Έχουμε πρώην Συριζαίους που αναζητούν τον επόμενο πολιτικό τους προορισμό, είτε προς την πλευρά του Τσίπρα είτε προς το ΠΑΣΟΚ. Και βεβαίως υπάρχουν οι διάφοροι «ελεύθεροι» από μικρότερα κόμματα, με χαμηλότερη χρηματιστηριακή αξία, για να επιστρέψουμε στην ποδοσφαιρική ορολογία, οι οποίοι αναζητούν τους καλύτερους δυνατούς όρους για το νέο πολιτικό τους “σπίτι”.

Ασφαλώς, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να παραμένει πολιτικά καθηλωμένος σε ένα κόμμα για ολόκληρη τη ζωή του. Οι άνθρωποι αναθεωρούν, οι κοινωνίες αλλάζουν, οι πολιτικοί οργανισμοί εξελίσσονται ή εκφυλίζονται. Υπάρχουν αποχωρήσεις που υπαγορεύονται από πραγματικές διαφωνίες αρχών και μετακινήσεις που μπορούν να εξηγηθούν πολιτικά.

Αλλά πόσες από τις σημερινές συζητούμενες μεταγραφές συνοδεύονται από μια σοβαρή δημόσια εξήγηση; Πόσοι από τους ενδιαφερόμενους αισθάνονται την ανάγκη να απολογηθούν πολιτικά στους ανθρώπους που τους ψήφισαν, τους στήριξαν και τους εμπιστεύτηκαν επειδή εκπροσωπούσαν συγκεκριμένες θέσεις;

Η αλλαγή πολιτικών πεποιθήσεων είναι δικαίωμα, αν και από θέση αρχής, διαφωνώ και με αυτό. Η μετατροπή τους, όμως, σε αντικείμενο συναλλαγής για την εξασφάλιση μιας έδρας συνιστά ευτελισμό της πολιτικής διαδικασίας.

Ευθύνη έχουν ασφαλώς και οι κομματικές ηγεσίες. Εκείνες που καταγγέλλουν τη συναλλαγή όταν χάνουν στελέχη, αλλά πανηγυρίζουν για τη «διεύρυνση» όταν υποδέχονται τους ίδιους ανθρώπους στις δικές τους τάξεις. Και οι ηγεσίες κρίνονται αλλά όχι από το αποτέλεσμα των αποδοτικών μεταγραφών που θα οδηγήσουν ίσως, στην κατάκτηση μιας έδρας που λογικά δεν κέρδιζε το κόμμα χωρίς τον μεταγραφόμενο βουλευτή. Κρίνονται από τη δυνατή μνήμη ή αντίθετα, από την βολική αμνησία…

Οι ποδοσφαιριστές μπορούν να αλλάζουν φανέλα και να κρίνονται για την απόδοσή τους στο γήπεδο. Στην πολιτική, όταν αλλάζεις αρχές για να μη χάσεις την έδρα σου, κινδυνεύεις να χάσεις κάτι πολύ σημαντικότερο. Την αξιοπρέπειά σου.

Προσθήκη ως προτεινόμενη
πηγή στη Google