Ο Τσίπρας στρίβει το καράβι αριστερά. Αρκεί;
Η απόφαση Τσίπρα για ιδρυτικό συνέδριο πριν από τις εκλογές ανατρέπει τον αρχικό σχεδιασμό της ΕΛ.Α.Σ.
Η αιφνίδια απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να οδηγήσει την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.) σε ιδρυτικό συνέδριο στα τέλη Φεβρουαρίου έχει μεγαλύτερη πολιτική σημασία από μια απλή αλλαγή στο οργανωτικό χρονοδιάγραμμα. Ο πρώην πρωθυπουργός εγκαταλείπει έναν σχεδιασμό που ήθελε το νέο κόμμα να φτάνει μέχρι τις εθνικές εκλογές με προσωρινά καθοδηγητικά όργανα και να αποκτά εκλεγμένη ηγετική δομή και ολοκληρωμένη οργανωτική συγκρότηση μετά την κάλπη. Η αναθεώρηση αυτής της επιλογής φανερώνει ότι ορισμένες αδυναμίες του αρχικού εγχειρήματος έγιναν, έστω και καθυστερημένα, αντιληπτές.
Πριν από λίγες ημέρες, από αυτή τη στήλη, με το «Γράμμα στον Αλ. Τσίπρα», είχαμε επισημάνει ορισμένα από τα προβλήματα που διαβλέπουμε εμείς στο νέο πολιτικό σχήμα. Η απόφαση για συνέδριο πριν από τις εκλογές επιβεβαιώνει μέρος εκείνων των παρατηρήσεων. Και επιτρέπει πλέον να διακρίνουμε δύο βασικούς λόγους για τους οποίους ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να αλλάζει πορεία.
Ο πρώτος αφορά τον ίδιο τον χαρακτήρα του νέου κόμματος. Αν ο Τσίπρας επιδιώκει πράγματι να στρίψει το “καράβι” αριστερά, οφείλει να εξασφαλίσει ότι αυτή η στροφή θα έχει πολιτικό περιεχόμενο, θεσμική νομιμοποίηση και συλλογική έγκριση.
Ένα ιδρυτικό συνέδριο, με εκλεγμένα όργανα και αποφάσεις που θα δεσμεύουν την ηγεσία, μπορεί να προσφέρει αυτή τη βάση. Να καθορίσει την πολιτική φυσιογνωμία του σχήματος, να προσδιορίσει τις προτεραιότητές του και να κατοχυρώσει έναν τρόπο λειτουργίας που δεν θα εξαρτάται αποκλειστικά από τις επιλογές του αρχηγού.
Μπορεί επίσης να περιορίσει τη συζήτηση περί «κόμματος Ι.Χ.», η οποία θα ακολουθούσε αναπόφευκτα ένα εγχείρημα με διορισμένα όργανα μέχρι τις εκλογές και με την υπόσχεση ότι η εσωκομματική δημοκρατία θα ερχόταν αργότερα.
Το αεροδρόμιο Ιωαννίνων, οι απόντες σύμμαχοι και η Ήπειρος που δεν διεκδικεί ενωμένη
Ο δεύτερος λόγος είναι περισσότερο πρακτικός, εξίσου όμως πολιτικός.
Ο Αλέξης Τσίπρας και οι δυνάμεις που τον στηρίζουν έπεσαν οικτρά έξω στην εκτίμησή τους για τον χρόνο των εθνικών εκλογών. Φαίνεται πως υπολόγιζαν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα επέλεγε μια πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, αφήνοντας περιορισμένα χρονικά περιθώρια για την πλήρη οργανωτική συγκρότηση της ΕΛ.Α.Σ.
Με καθυστέρηση αντιλαμβάνονται τη θεσμικότητα που επιδεικνύει στο συγκεκριμένο ζήτημα ο σημερινός πρωθυπουργός. Οι εκλογές θα γίνουν στον απώτερο δυνατό χρόνο, εκτιμούν πλέον στην Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Επομένως, υπάρχει ο χρόνος και για ιδρυτικό συνέδριο και για εκλογή οργάνων, πριν από την εκλογική αναμέτρηση.
Καλώς εχόντων των πραγμάτων, το επόμενο Εθνικό Συμβούλιο της ΕΛ.Α.Σ. ως τα τέλη του μήνα, θα κληθεί να εγκρίνει μεγάλο μέρος των ψηφοδελτίων.
Όσοι δεν συμπεριληφθούν στις λίστες, όσοι θεωρήσουν ότι αδικήθηκαν και όσοι διαπιστώσουν ότι οι προσωπικές τους προσδοκίες δεν χωρούν στον εκλογικό σχεδιασμό, είναι πιθανό να αποτελέσουν εστίες εσωκομματικής έντασης. Οι κεντρόφυγες τάσεις και τα διαλυτικά φαινόμενα δεν αντιμετωπίζονται εύκολα όταν απουσιάζει ένας οργανωμένος κομματικός μηχανισμός με αναγνωρισμένη νομιμοποίηση.
Η ηγεσία χρειάζεται, συνεπώς, να συγκροτήσει εγκαίρως τα όργανα που θα διαχειριστούν και αυτές τις αντιθέσεις και θα αναλάβουν την ευθύνη της εκλογικής προετοιμασίας. Όσο οι αποφάσεις λαμβάνονται από δοτά όργανα, τόσο ευκολότερα θα αμφισβητούνται από στελέχη και μέλη που δεν συμμετείχαν στη συγκρότησή τους.
Ασφαλώς, ούτε τα εκλεγμένα όργανα εξαφανίζουν τις φιλοδοξίες ούτε οι συνεδριακές διαδικασίες εγγυώνται την εσωκομματική ομοφωνία. Δημιουργούν, όμως, ένα θεσμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο οι αντιπαραθέσεις μπορούν να εκδηλώνονται και να επιλύονται χωρίς να απειλείται κάθε φορά η συνοχή του κόμματος.
Οι κινήσεις αυτές είναι διορθωτικές και, κατά τη γνώμη μου, κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση. Δείχνουν ότι ο Τσίπρας αναγνωρίζει αδυναμίες του αρχικού σχεδιασμού και επιχειρεί να τις αντιμετωπίσει πριν μετατραπούν σε σοβαρότερα πολιτικά προβλήματα.
Θα ήταν, ωστόσο, υπερβολή να θεωρήσουμε ότι η πραγματοποίηση ενός συνεδρίου και η εκλογή οργάνων αρκούν για να προσδώσουν στο εγχείρημα την εκλογική δυναμική που επιδιώκει. Καμία από αυτές τις διορθώσεις, όμως, δεν αποτελεί από μόνη της απάντηση στο πρόβλημα της κυβερνητικής αξιοπιστίας.
Η κύρια πρόκληση για τον πρώην πρωθυπουργό παραμένει αναπάντητη. Και βρίσκεται έξω από τις συνεδριακές αίθουσες, μακριά από τις ισορροπίες των στελεχών και τις εσωτερικές διευθετήσεις.
Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να πείσει τους πολίτες ότι είναι ικανότερος από τον Κυριάκο Μητσοτάκη να κυβερνήσει τη χώρα. Και, ακόμη δυσκολότερα, ότι είναι περισσότερο αξιόπιστος από τον σημερινό πρωθυπουργό ως προς τη δυνατότητα να εφαρμόσει όσα υπόσχεται.
Το δεύτερο σκέλος αυτής της εξίσωσης έχει βαρύνουσα σημασία. Ο Τσίπρας έχει ήδη κυβερνήσει. Διαθέτει κυβερνητική εμπειρία, αλλά κουβαλά και την πολιτική αποτίμηση εκείνης της περιόδου. Δεν μπορεί να εμφανιστεί ενώπιον των πολιτών ως ένα άγνωστο, άφθαρτο πρόσωπο που ζητά την πρώτη του ευκαιρία. Οφείλει να εξηγήσει τι έχει αλλάξει στις αντιλήψεις του, τι έχει διδαχθεί από τη διακυβέρνησή του και γιατί η επόμενη κυβερνητική του πρόταση θα είναι αποτελεσματικότερη.
Απαιτείται, επομένως, μια πειστική πολιτική πρόταση, με συγκεκριμένες προτεραιότητες, ρεαλιστικές δεσμεύσεις και σαφή απάντηση στο ερώτημα γιατί ένας πολίτης που σήμερα εμπιστεύεται ή ανέχεται τον Μητσοτάκη θα πρέπει να επιλέξει ξανά τον Τσίπρα.
Ακολούθησε το Epirusgate.gr στο Google News για όλες τις τελευταίες ειδήσεις
πηγή στη Google
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ. 252033