Οι βηματοδότες, οι μηνύσεις, τα ρουσφέτια και η πολιτική παράσταση

Θα προσπαθήσω να κάνω ταληράκια αυτή την ιστορία της έλλειψης ή λιγόστευσης στα όρια ασφαλείας, των υλικών για καρδιολογικές επεμβάσεις στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων (ΠΓΝΙ) που ξεκίνησε από τη μηνυτήρια αναφορά του διευθυντή της Α΄ Καρδιολογικής Κλινικής και έφτασε να γίνει θέμα στην Περιφερειακή Επιτροπή της Περιφέρειας Ηπείρου, από την οποία συζήτηση προέκυψε η διάθεση του Περιφερειάρχη να διαθέσει τα χρήματα που του υπέδειξε ο διοικητής του ΠΓΝΙ για την αγορά υλικών, αν και με τις εγκρίσεις περαιτέρω χρηματοδοτήσεων από το κεντρικό κράτος, οι ανάγκες μέχρι το τέλος του έτους, αναμένεται να καλυφθούν εκ των ενόντων.

Όλα αυτά σε μένα, δεν ακούγονται και τόσο φυσιολογικά… από τον όλο θόρυβο ξανά για το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, μέχρι την αφορμή ευαισθητοποίησης του Περιφερειάρχη – του τηλεφώνησε λέει, κάποιος γνωστός για να του πει ότι του καθυστερεί η επέμβαση στην καρδιά: ομολογία ρουσφετιού σε κοινή θέα σα να λέμε, αλλά αυτά τα έχει ξεπεράσει έπειτα από 40 τόσα χρόνια ο Αλ. Καχριμάνης…

Οι άκομψες κρίσεις που έκανε στην Περιφερειακή Επιτροπή ο Περιφερειάρχης, χωρίς να έχει σε πλήρη γνώση τα δεδομένα τελικά κατέληξε σε μια έγκριση χρηματοδότησης 134.000 ευρώ από την Περιφέρεια που στο τέλος, μπορεί και να μην διατεθούν καν για το σκοπό για τον οποίο ονοματίστηκαν.

Η κοινωνική και πολιτική κινητοποίηση που προκλήθηκε για το συγκεκριμένο θέμα οφείλεται και στο άτομο από το οποίο ξεκίνησε η φασαρία, έναν κατά γενική ομολογία λαμπρό επιστήμονα-άνθρωπο, με κρυστάλλινο επιστημονικό και πολιτικό βίο (δεν υπάρχουν πολλές περιπτώσεις ανθρώπων που ήρθαν, είδαν και απήλθαν… από την πολιτική, με τον τρόπο που το έπραξε ο Χρήστος Κατσούρας).

Όμως, η αντίδρασή του μπορεί στο τέλος να κρίνεται υπερβολική, αν βάλουμε κάτω όλες τις παραμέτρους που διέπουν τη λειτουργία και τις χρηματοδοτήσεις του μεγαλύτερου νοσηλευτικού ιδρύματος της Βορειοδυτικής Ελλάδας, όπως εξαντλητικά νομίζω παρουσιάστηκαν χθες, στη διάρκεια συνέντευξης τύπου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Γράμμα στον Αλ. Τσίπρα: Τρεις επισημάνσεις, για να μη γίνει για τρίτη φορά χορηγός

Η διαφορετική στάση του έτερου διευθυντή Καρδιολογικής Κλινικής του ΠΓΝΙ (της Β΄), μέσα στο πλαίσιο της υπηρεσιακής λειτουργίας του νοσηλευτικού ιδρύματος, έχω τη γνώμη που εκθέτει λίγο τον συνάδελφό του (της Α΄).

Ο διευθυντής της Ιατρικής Υπηρεσίας του Νοσοκομείου δικαιολόγησε επαρκώς πως πρέπει να επιδιώκεται και να επιτυγχάνεται μια ισοκατανομή πόρων ανά εξυπηρετούμενη ειδικότητα στο ΠΓΝΙ, ώστε να μην αδικείται καμιά και να μην καταντήσει στο τέλος το Νοσοκομείο ένα απέραντο Καρδιολογικό Κέντρο που δεν κάνει τίποτε άλλο, παρά να βάζει μόνο απινιδωτές και βηματοδότες στη μισή Ελλάδα και στη Βόρειο Ήπειρο…

Οι χρηματοδοτήσεις με φειδώ και με καθυστερήσεις ενδεχομένως – στην Ελλάδα ζούμε – που έρχονται από το Υπουργείο Υγείας κατόπιν αιτημάτων της Διοίκησης του Νοσοκομείου, έχουν μια ροή που ικανοποιεί τις ανάγκες, χωρίς να έχουν υπάρξει, ευτυχώς μέχρι τώρα, περιστατικά όπου κινδύνευσαν ανθρώπινες ζωές.

Κάποιοι πιθανά, θα εύχονταν κι αυτό για να ισχυροποιήσουν τον καταγγελτικό λόγο τους, όμως σε ένα κράτος που χρεοκόπησε και για τις δαπάνες της δημόσιας υγείας του, δε μπορεί νομίζω, να απαιτούμε σήμερα να στοκάρονται στα νοσοκομεία, υλικά δισεκατομμυρίων, χωρίς προγραμματισμό και έλεγχο.

Ταπεινή μου γνώμη λοιπόν, είναι πως ένα μεγάλο δημόσιο νοσοκομείο δεν μπορεί να διοικείται ούτε με μηνυτήριες αναφορές ούτε με τηλεφωνήματα γνωστών στον Περιφερειάρχη. Δεν μπορεί όμως και να λειτουργεί με την αγωνία της τελευταίας στιγμής, περιμένοντας κάθε φθινόπωρο τις πρόσθετες πιστώσεις για να εξασφαλίσει τα αυτονόητα. Αν χρειάζεται περισσότερα χρήματα, να τα διεκδικήσει τεκμηριωμένα και να τα πάρει. Αν χρειάζεται καλύτερο προγραμματισμό, να τον κάνει. Κι αν υπάρχουν πραγματικές ελλείψεις, να αντιμετωπίζονται πριν μετατραπούν σε δημόσιο καβγά. Τα εν οίκω μη εν Δήμω όμως… γιατί στο τέλος, όπως απέδειξε και η υπόθεση της Ογκολογικής Κλινικής που τόσο κουρνιαχτό προκάλεσε πάνω από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, ο μόνος ζημιωμένος είναι ο ασθενής πέρα από το νοσηλευτικό ίδρυμα.

Η δημόσια υγεία δεν είναι πεδίο προσωπικής δικαίωσης, πολιτικής επίδειξης ή διαγωνισμού ευαισθησίας. Αλλά και ο βηματοδότης δεν μπορεί να περιμένει ούτε το επόμενο κονδύλι ούτε το επόμενο τηλεφώνημα. Κι εκτιμώ πως δεν είναι δύσκολο να βρεθεί η χρυσή τομή ανάμεσα στα δύο, αν υπάρχει καλή διάθεση από όλες τις εμπλεκόμενες μεριές.