Ένας παππούς πέντε κατά δήλωσή του εγγονιών, που βρίσκονται σε τάξεις Γυμνασίου και Λυκείου τηλεφωνεί απεγνωσμένος να πει το παράπονό του στη Βίλιαν Στασινού, στην εκπομπή Βήμα στον Πολίτη, της ΒΗΜΑ Τηλεόραση.
Του Παναγιώτη Μπούρχα
Ποιο είναι το παράπονο; Ότι αδυνατεί να ανταποκριθεί στο αίτημα των εγγονιών του για να “τσοντάρει” να πάνε εκδρομές τα παιδιά με τις σχολικές τάξεις τους στο εξωτερικό… (τυχαίνει να βρίσκονται όλα στην ηλικία φοίτησης στο Λύκειο). Ο άνθρωπος ζήτησε βοήθεια, για να γίνει γνωστό το πρόβλημα, υπαρκτό και καυτό για πάρα πολλές οικογένειες που δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν τα έξοδα ενός τέτοιου ταξιδιού, ζήτημα που δεν θα ακούσετε να μπαίνει καν στις συζητήσεις μεταξύ των γονιών, ή στις ενημερώσεις των δασκάλων και των καθηγητών των σχολείων, όχι προφανώς γιατί δεν προβληματίζει δεκάδες οικογένειες αλλά γιατί για λόγους κακώς εννοούμενης αξιοπρέπειας είναι δύσκολο κανείς να παραδεχτεί πως δε μπορεί να κάνει το χατήρι του παιδιού του…
Με τη μέση ελληνική οικογένεια να αδυνατεί να βγάλει πέρα τις 30 μέρες του μήνα, ένα τέτοιο έξοδο δεν είναι απλά δυσβάσταχτο. Είναι ασήκωτο.
Σύμμαχος σε αυτό το ζήτημα για τους γονείς δεν είναι ούτε καν οι εκπαιδευτικοί. Ορισμένες από αυτές τις εκδρομές έχουν εκπαιδευτικό χαρακτήρα και διακριτή αποστολή. Ορισμένες. Οι περισσότερες όμως όχι. Η απάντηση των εκπαιδευτικών κρύβει την πραγματική αλήθεια και προ μηνών, η συνδικαλιστική έγνοια που προβλήθηκε από την ΟΛΜΕ για παράδειγμα, ήταν η νομική κάλυψη και κατοχύρωση των συνοδών στις εκδρομές εκπαιδευτικών, για περιστατικά όπου θα εκδηλωθούν παραβατικές συμπεριφορές από μαθητές, όπως έχει συμβεί κατ’ επανάληψη – για παράδειγμα με το μαθητή που πυροβολούσε με αεροβόλο όπλο αστυνομικούς, από την βεράντα ξενοδοχείου των Ιωαννίνων, όπου διέμενε το σχολείο του!
Ευθύνη για το συγκεκριμένο θέμα έχει απολύτως και αποκλειστικώς, το Υπουργείο Παιδείας που επιτρέπει τα τελευταία χρόνια, να έχει ξεφύγει η κατάσταση με τις σχολικές εκδρομές, εντός και εκτός Ελλάδος. Όταν για τις παλιότερες γενιές, η λεγόμενη “πενταήμερη” ήταν το όνειρο για κάθε μαθητή από τα χρόνια του Γυμνασίου ως την Γ΄ Λυκείου, σήμερα υποτίθεται πως οι μαθητές από την Α΄ Γυμνασίου ακόμα, μπορούν με τις σχολικές εκδρομές να δουν τον κόσμο, να γνωρίσουν λαούς και πολιτισμούς κτλ., κάτι που εντάσσεται, δήθεν, στην ευρύτερη αποστολή κοινωνικοποίησης που υπηρετεί η εκπαιδευτική διαδικασία.
Κανείς δε λέει όμως, το πόσο μειονεκτικά θα αισθανθούν οι μαθητές που θα μείνουν πίσω, τις μέρες που οι συμμαθητές τους θα ταξιδέψουν στο εξωτερικό. Πόσο “εκπαιδευτικό” είναι αυτό το συναίσθημα για τους μειονεκτούντες μαθητές, αλήθεια;
Δεν αρνούμαι πως οι σχολικές εκδρομές είναι μια πολύ καλή δουλειά για τα τουριστικά γραφεία και τα πρακτορεία και για έναν κύκλο εργαζόμενων γύρω από τον τουρισμό. Οι σχολικές εκδρομές εσωτερικού είναι μια ισχυρή τόνωση και για τις τουριστικές επιχειρήσεις και τις επιχειρήσεις εστίασης των Ιωαννίνων, σε “νεκρές” τουριστικά περιόδους για την περιοχή μας. Για το τζίρο αμφότερων όμως, δεν είναι δυνατόν πολιτεία και εκπαιδευτικοί, των τοπικών υπηρεσιών της εκπαίδευσης συμπεριλαμβανομένων, να κλείνουν τα μάτια μπροστά σε ένα πρόβλημα που έχει λάβει διαστάσεις τα τελευταία χρόνια. Και δεν χρειάζεται να συμβεί κάτι τραγικό σε μια από αυτές τις εκδρομές, κάποτε ίσως, για να έρθει τότε το οργανωμένο κράτος να “ξυπνήσει”, για να θεραπεύσει μια στρεβλή κατάσταση που επέτρεψε με την ανοχή του να οξυνθεί.