Τα μνημεία σώζονται, τα χωριά σβήνουν – Η σκληρή εικόνα πίσω από τα εγκαίνια

Με τρία εγκαίνια μέσα σε μία ημέρα, η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη δίνει σήμερα από την Ήπειρο το σύνθημα για την έναρξη της παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου. Το Τζαμί της Καλούτσιανης, το οθωμανικό λουτρό στο Κάστρο των Ιωαννίνων και το Κάστρο της Κιάφας στο ιστορικό Σούλι παραδίδονται αποκατεστημένα, σε μια περιοδεία με τα όλα της: κορδέλες, ομιλίες και αναφορές στο κυβερνητικό έργο, ασχέτως αν μεγάλο κομμάτι των εργασιών στα τρία μνημεία επωμίσθηκε η Περιφέρεια Ηπείρου και ο Δήμος Ιωαννιτών.

Τα έργα είναι σημαντικά και η αποκατάσταση των μνημείων αναμφίβολα θετική. Κανείς δεν υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να παραδίδονται ή ότι δεν αξίζει να αναδεικνύεται η πολιτιστική κληρονομιά της Ηπείρου. Το ζήτημα είναι άλλο: ο χρόνος, η επικοινωνιακή σκηνοθεσία και η γνωστή προσπάθεια κάθε απερχόμενης κυβέρνησης να μετατρέψει την αυτονόητη ολοκλήρωση ενός δημόσιου έργου σε πολιτικό δώρο προς την κοινωνία.

Την επόμενη εβδομάδα τη σκυτάλη θα πάρει ο ίδιος ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, στα εγκαίνια του Ε65. Ένα πραγματικά μεγάλο έργο θα προσφέρει το κατάλληλο φόντο για να κηρυχθεί και επισήμως – έστω και αν δεν θα ειπωθεί η λέξη– η έναρξη της προεκλογικής κούρσας.

Από εδώ και πέρα, ό,τι κινείται θα… πυροβολείται από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με κορδέλες, γυαλιστερά ψαλίδια και μεγαλοστομίες. Τα έργα θα παρουσιαστούν ως ιστορικές κατακτήσεις. Όσα βρίσκονται ακόμη στα χαρτιά θα βαφτιστούν ώριμα. Και οι προεκλογικές υποσχέσεις θα συσκευαστούν ως δεσμεύσεις για τη νέα κυβερνητική τετραετία.

Δεν πρόκειται, βέβαια, για κάποια καινοτομία της σημερινής κυβέρνησης. Είναι μια παλαιοκομματική συνταγή που εφαρμόζεται επί δεκαετίες: λίγους μήνες πριν από τις κάλπες, υπουργοί και κυβερνητικά στελέχη περιοδεύουν στην περιφέρεια, κόβουν κορδέλες, επαναλαμβάνουν μεγάλα λόγια και επιχειρούν, μέσα από πρόσκαιρες εικόνες, να υφαρπάξουν την ψήφο ικανοποίησης των πολιτών.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Όταν η ελπίδα τελειώνει, αρχίζει η πολιτική του φόβου

Το ίδιο έργο θα δούμε και αυτή τη φορά. Μόνο που πίσω από τις κορδέλες υπάρχει μια Ήπειρος που γερνά. Μια περιφέρεια της οποίας τα χωριά αδειάζουν, οι νέοι φεύγουν και οι ελάχιστοι ηλικιωμένοι μένουν μόνοι να φυλάσσουν κλειστά σπίτια και εγκαταλελειμμένες περιουσίες.

Για αυτή την Ήπειρο δεν υπάρχει ούτε κορδέλα ούτε πανηγυρική ομιλία. Δεν υπάρχει καν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την ανάσχεση της δημογραφικής κατάρρευσης, τη στήριξη των νέων οικογενειών, την επιστροφή ανθρώπων στην ύπαιθρο και τη διατήρηση βασικών υπηρεσιών στα χωριά.

Η Ήπειρος δεν χρειάζεται άλλες μεγαλοστομίες. Χρειάζεται πολιτικό σχέδιο, διάρκεια και πραγματικό ενδιαφέρον. Γιατί τα μνημεία μπορούν να αποκατασταθούν ακόμη και έπειτα από αιώνες. Τα χωριά, όμως, όταν κλείσει και το τελευταίο σπίτι, δύσκολα ξαναζωντανεύουν.