Στα Πετράλωνα έπεσε ένα κτίριο και ο κρότος ακούστηκε χιλιόμετρα μακριά…

Μια παρ’ ολίγον τραγωδία στα Πετράλωνα Αττικής με την κατάρρευση μιας τετραώροφης πολυκατοικίας εξαιτίας των έργων ανέγερσης οικοδομής ακριβώς δίπλα στο κτίριο που έπεσε σαν χάρτινη κατασκευή το μεσημέρι της Τρίτης, προβληματίζει για τον τρόπο που εκτελούνται όχι μόνο τα δημόσια έργα, αλλά και τα ιδιωτικά.

Αν μάλιστα αληθεύει πως το συνεργείο της υπό ανέγερση οικοδομής έκανε πλάκα για την πολυκατοικία που είχε αρχίσει να γέρνει εμφανώς, αυτό σημαίνει πως κάποιοι δεν αγνοούν απλώς τους νόμους και τους κανόνες του ελληνικού κράτους αλλά αυθαδιάζουν και με την ανοχή της πολιτείας που τους επιτρέπει να αυθαιρετούν, σε ζητήματα δημόσιας ασφάλειας.

Είναι αυτονόητο άραγε πως οι υπεύθυνοι μηχανικοί της νέας κατασκευής θα χάσουν τις επαγγελματικές άδειές τους και δεν θα μπορέσουν να δουλέψουν ξανά;

Ή μήπως η πολιτεία και η Δικαιοσύνη, μέσα από τις γνωστές μακρόσυρτες διαδικασίες τους, θα επιτρέψουν σε αυτούς τους «αλμπάνηδες» να συνεχίσουν να εμφανίζονται ως επαγγελματίες, μέχρι την επόμενη φορά που η τύχη θα τελειώσει;

Στο δημόσιο έργο έχουμε δει πολλές φορές το δεύτερο. Κακοτεχνίες που δεν έχουν ενόχους. Παραλείψεις που χάνονται μέσα σε φακέλους. Ευθύνες που διαχέονται τόσο πολύ, ώστε στο τέλος δεν ανήκουν σε κανέναν. Έργα που παραδίδονται, χαλάνε, ξαναπληρώνονται και κανείς δεν λογοδοτεί πραγματικά.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Η κυβέρνηση σηκώνει λευκή σημαία στην ακρίβεια

Στα ιδιωτικά έργα, όμως, η υπόθεση είναι εξίσου σοβαρή. Γιατί εκεί το εργοτάξιο μπορεί να βρίσκεται δίπλα στο σπίτι σου, στον τοίχο σου, στη γειτονιά σου. Και όταν η επίβλεψη γίνεται τυπική, όταν οι έλεγχοι είναι ανεπαρκείς, όταν οι άδειες αντιμετωπίζονται ως χαρτιά και όχι ως δεσμεύσεις ασφαλείας, τότε κάθε διπλανή οικοδομή μπορεί να μετατραπεί σε απειλή.

Η κατάρρευση στα Πετράλωνα δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένα «ευτυχώς δεν είχαμε νεκρούς» περιστατικό. Πρέπει να αντιμετωπιστεί ως προειδοποίηση. Ως ένα δυνατό καμπανάκι για το πώς χτίζεται, πώς ελέγχεται, πώς επιβλέπεται και κυρίως πώς τιμωρείται η αυθαιρεσία. Κάτι αντίστοιχο με αυτό που συνέβη πρόσφατα στην μπισκοτοβιομηχανία “Βιολάντα”.

Γιατί όταν ένα κτίριο πέφτει σαν χάρτινη κατασκευή, δεν καταρρέουν μόνο τούβλα, μπετά και σοβάδες. Καταρρέει η εμπιστοσύνη των πολιτών ότι κάποιος ελέγχει, κάποιος προλαμβάνει και κάποιος θα λογοδοτήσει.

Και αυτή η κατάρρευση είναι ίσως η πιο επικίνδυνη από όλες.