Η βία στη διπλανή πόρτα και οι… παχιές μοκέτες

Το σοβαρό περιστατικό στην Ηγουμενίτσα, με μια 24χρονη γυναίκα να νοσηλεύεται βαριά τραυματισμένη και τον 29χρονο σύντροφό της να βρίσκεται αντιμέτωπος με τη Δικαιοσύνη, έρχεται να μας θυμίσει κάτι που συχνά προτιμούμε να ξεχνάμε: η έμφυλη και η ενδοοικογενειακή βία ζουν στη διπλανή πόρτα.

Δεν είναι ένα φαινόμενο που ευδοκιμεί μόνο μέσα στην ανωνυμία των μεγαλουπόλεων. Δεν έχει συγκεκριμένη κοινωνική τάξη, επάγγελμα, οικονομική επιφάνεια ή ταχυδρομικό κώδικα.

Στις υποθέσεις που έχουν συγκλονίσει τα τελευταία χρόνια την κοινή γνώμη υπήρξαν ως πρωταγωνιστές μεγαλοδικηγόροι, δημοφιλείς καλλιτέχνες, τηλεοπτικά πρόσωπα. Δίπλα τους όμως υπάρχουν πάρα πολλές περιπτώσεις «ανώνυμων» και αφανών θυμάτων και δραστών. Άτυχες γυναίκες και φτωχοδιάβολοι, κακοποιούμενες και κακοποιητές, άνθρωποι χωρίς δημόσιο όνομα, των οποίων οι ιστορίες δεν θα γίνουν ποτέ πρώτο θέμα, εκτός αν συμβεί το χειρότερο.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο λάθος στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα.

Η έμφυλη βία δεν θα τελειώσει με εκδηλώσεις πάνω στις παχιές μοκέτες ακριβών ξενοδοχείων, χρηματοδοτούμενες από το αρμόδιο υπουργείο, στις οποίες ενίοτε «λιβανίζεται» ο αρμόδιος υπουργός. Όταν η στόχευση μετατοπίζεται στην προσωπική προβολή των πολιτικών προσώπων, η πρόληψη του πραγματικού προβλήματος περνά σε δεύτερο πλάνο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ήπειρος: Το τρένο που δεν θα σφυρίξει ποτέ…

Γιατί την ίδια ώρα, μακριά από συνέδρια, πάνελ και φωτογραφίες, τα περιστατικά φτάνουν κατά δεκάδες στα αρμόδια Γραφεία Αντιμετώπισης Ενδοοικογενειακής Βίας, τα οποία ορθώς έχει συστήσει και αναπτύξει τα τελευταία χρόνια η Ελληνική Αστυνομία.

Και αυτό υποδηλώνει κάτι ακόμη. Το πρόβλημα δεν ήταν απλώς μια παρενέργεια του εγκλεισμού της περιόδου του Covid, όπως για ένα διάστημα επιχειρήθηκε να εξηγηθεί η έξαρση των περιστατικών.

Η κοινωνία μας νοσεί και οι πολλές μορφές της βίας ξεσπούν πλέον σε δημόσια θέα. Μία από αυτές αποτυπώνεται στις γυναικοκτονίες και στις βίαιες συμπεριφορές ανδρών απέναντι σε γυναίκες. Στο ίδιο ανησυχητικό κοινωνικό φόντο έρχεται να προστεθεί και το φερόμενο περιστατικό της Ηγουμενίτσας, με τις ακριβείς συνθήκες του ασφαλώς να αποτελούν αντικείμενο της έρευνας των αρμόδιων αρχών.

Το πρόβλημα είναι βαθύτερο.

Είναι θέμα κουλτούρας και διαπαιδαγώγησης. Είναι η κακώς εννοούμενη ανοχή απέναντι σε συμπεριφορές που ξεκινούν ως έλεγχος, ζήλια, απειλή ή εξευτελισμός και μπορούν να καταλήξουν στη βία. Είναι και η αδυναμία πολλών θυμάτων να αντιληφθούν εγκαίρως ότι η πρώτη πράξη βίας δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα «ατυχές περιστατικό» που δεν θα επαναληφθεί, που θα ξεχαστεί.

Κυρίως, είναι ανάγκη κάθε θύμα να γνωρίζει ότι υπάρχουν πλέον μέσα της Πολιτείας στα οποία μπορεί να προσφύγει για προστασία από τον κακοποιητή του.

Αρκεί να μπορέσει να κάνει το δύσκολο πρώτο βήμα. Και εκεί ακριβώς οφείλει να βρίσκεται η Πολιτεία: όχι στο banner μιας ακόμη εκδήλωσης, αλλά δίπλα στην πόρτα που ένα θύμα φοβάται να ανοίξει.