Ήπειρος: Το τρένο που δεν θα σφυρίξει ποτέ…

Το τρένο στην Ήπειρο έχει αποκτήσει εδώ και χρόνια κάτι από πολιτικό ανέκδοτο. Όχι επειδή δεν θα ήταν χρήσιμο. Αλλά επειδή κάθε τόσο κάποιος το βγάζει από το συρτάρι, το ξεσκονίζει, το παρουσιάζει περίπου ως αναπτυξιακή προτεραιότητα και ύστερα το ξαναβάζει μέσα.

Από την εποχή των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ακόμη, ο Χρήστος Σπίρτζης είχε καταφέρει να υπηρετήσει και τις δύο εκδοχές. Τη μία εμφανιζόταν ως ο σοβαρός υπουργός που δεν θα τάξει στους Ηπειρώτες ότι θα τους φέρει και θάλασσα, εξηγώντας περίπου ότι ο σιδηρόδρομος προς τα Γιάννενα δεν βγαίνει οικονομικά. Την άλλη επανερχόταν με μελέτες, σχεδιασμούς και τη σιδηροδρομική σύνδεση Καλαμπάκα–Ιωάννινα–Ηγουμενίτσα (το παρακάτω βίντεο έχει ιστορική αξία).

Αργότερα, το ίδιο έργο απέκτησε μέχρι και ευρωπαϊκή χρηματοδότηση για οριστικές μελέτες. Το 2024 το ίδιο το Υπουργείο Υποδομών επιβεβαίωνε ότι υπήρχε ενταγμένο έργο μελετών προϋπολογισμού 19,22 εκατ. ευρώ, ενώ μέρος τους είχε χρηματοδοτηθεί από το CEF.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, πάντως, δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνειών. Δεν είναι η πρώτη φορά που λέει καθαρά ότι στα επόμενα χρόνια το τρένο για Ιωάννινα και Ηγουμενίτσα δεν υπάρχει στον κυβερνητικό σχεδιασμό. Τουλάχιστον σ’ αυτό είναι συνεπής.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Εγνατία Οδός: Οκτώ μήνες σε μία λωρίδα και ο Μητσοτάκης μοιράζει κατανόηση

Η συζήτηση δεν έλειψε ούτε από την Ήπειρο. Ο Γιώργος Ζάψας, ως προηγούμενος επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης, επανέφερε επανειλημμένα τη Σιδηροδρομική Εγνατία στο Περιφερειακό Συμβούλιο και κατάφερε να υπάρξει πολιτική θέση υπέρ της διεκδίκησής της. Ακόμη και ο Αλέξανδρος Καχριμάνης βρέθηκε να στηρίζει αυτή τη γραμμή, παρότι δεν συμβάδιζε με τον σχεδιασμό της κυβέρνησής του.

Ας είμαστε, όμως, λίγο ρεαλιστές.

Ένα έργο που προσεγγίζει το 1,5 δισ. ευρώ δύσκολα μπορεί σήμερα να παρουσιαστεί ως άμεσο και υλοποιήσιμο σχέδιο για την Ήπειρο. Και το επιχείρημα της ασφάλειας του σιδηροδρόμου, που κάποτε θα ήταν από τα ισχυρότερα, μετά τα Τέμπη ακούγεται διαφορετικά. Όχι γιατί το τρένο έπαψε να μπορεί να είναι ασφαλές. Αλλά γιατί η χώρα απέδειξε με τον χειρότερο τρόπο πόσο απέχει η θεωρία από την πραγματικότητα.

Υπάρχει όμως κάτι που παραμένει απολύτως επίκαιρο: οι φθηνές μεταφορές.

Κι εκεί βρίσκεται ίσως η πραγματική πρόκληση για την Ήπειρο. Αν το κράτος θεωρεί ότι ο σιδηρόδρομος είναι οικονομικά απαγορευτικός, τότε οφείλει τουλάχιστον να εξασφαλίζει ότι οι σύγχρονοι αυτοκινητόδρομοι που ήδη κατασκευάστηκαν, δεν θα μετατρέπονται σε πανάκριβη υποχρέωση για τον κάτοικο, τον επαγγελματία και την επιχείρηση.

Δεν μπορεί το τρένο να είναι «πολύ ακριβό» για να γίνει και ταυτόχρονα η μετακίνηση από την Ήπειρο να γίνεται όλο και ακριβότερη επειδή δρόμοι, διόδια και υποδομές περνούν στους παραχωρησιούχους και οι τελευταίοι κοστολογούν τη μετακίνηση στους οδικούς άξονες όσο θέλουν. Το πολιτικό σύστημα με την παρούσα έκφανσή του, σε επίπεδο κυβέρνησης, τα δίνει όλα στους ιδιώτες, κάνοντας πανάκριβη τη χρήση των σύγχρονων δρόμων που διασχίζουν την Ήπειρο.

Γιατί στο τέλος το θέμα δεν είναι αν θα ακούσουμε κάποτε ένα τρένο να σφυρίζει στα Γιάννενα. Το θέμα είναι πόσο θα κοστίζει για να φύγεις από αυτά και να γυρίσεις. Απουσία μάλιστα, παράλληλων οδικών δικτύων.

Καλό μήνα!