Ioannina Lake Run: Το «ταβάνι» δεν είναι στους δρομείς, είναι στη νοοτροπία

Το ερχόμενο Παρασκευοσαββατοκύριακο η πόλη θα γιορτάσει αθλητικά. Θα φορέσει τα καλά της για να φιλοξενήσει την επετειακή, 20ή διοργάνωση του Γύρου Λίμνης, καθιερωμένου πλέον ως Ioannina Lake Run, μιας και η διεθνής διάσταση του αγώνα είναι μια πραγματικότητα και όχι ένας μακρινός και μη ρεαλιστικός στόχος.

Το τελευταίο, ωστόσο, αδυνατούν δυστυχώς να το αντιληφθούν οι τοπικές αρχές, που εγκλωβισμένες στον μεταπολεμικό επαρχιωτισμό τους βλέπουν τον αγώνα κυρίως σαν μια καλή ευκαιρία “αρπαχτής” για τις επιχειρήσεις του τουρισμού και της εστίασης της περιοχής.

Ο Γύρος της Λίμνης ξεκίνησε πριν από 20 χρόνια από ένα Γιαννιώτικο κολυμβητικό σωματείο, χωρίς προφανώς να μπορεί τότε κανείς να ελπίζει βάσιμα πως δύο δεκαετίες αργότερα, θα μιλούσαμε για ένα από τα σπουδαιότερα δρομικά γεγονότα της χώρας.

Η διοργάνωση έχει αναβαθμιστεί, οι ιδιωτικές χορηγίες έχουν αυξηθεί εντυπωσιακά και δικαίως, αλλά για να γίνει το επόμενο μεγάλο βήμα απαιτείται να αλλάξει η νοοτροπία με την οποία προσεγγίζουν τον αγώνα οι τοπικές αρχές. Ενδεικτική ως προς αυτό είναι και η χρηματοδότηση από την Περιφέρεια Ηπείρου στο μεγάλο αθλητικό γεγονός, με ποσά που δεν απέχουν από εκείνα που χορηγούνται σωρηδόν μέχρι και στον τελευταίο πολιτιστικό σύλλογο του τάδε χωριού ή στη γιορτή… αγγουριού, αν υπήρχε τέτοια.

«Το Ioannina Lake Run, αν γινόταν στη Θεσσαλονίκη, δεν θα είχε ταβάνι συμμετοχών», μου έλεγε άνθρωπος της οργανωτικής επιτροπής. Και αναφερόταν σε δύο πολύ συγκεκριμένα ζητήματα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Εγνατία Οδός: 69 σήραγγες, 36 μήνες και μια Ήπειρος στα “κάγκελα”

Το πρώτο είναι ότι οι δυνατότητες φιλοξενίας των Ιωαννίνων, τόσο στα καταλύματα όσο και στην εστίαση, είναι πεπερασμένες. Τόσο που το ερχόμενο Σαββατοκύριακο υπάρχει σοβαρός κίνδυνος ντόπιοι και επισκέπτες που κατάφεραν να βρουν κατάλυμα να είναι δυσαρεστημένοι από την εξυπηρέτηση στην εστίαση, απλώς και μόνο λόγω του τεράστιου όγκου πελατείας.

Εδώ ακριβώς θα μπορούσε να μπει η Περιφέρεια. Μια διαφορετική προώθηση του αγώνα, από μια σοβαρή μονάδα διαχείρισης της τουριστικής προβολής της Ηπείρου, θα μπορούσε να διαχύσει αυτόν τον κόσμο και περισσότερο ακόμα, και στους τέσσερις Νομούς της Ηπείρου και όχι μόνο στα Ιωάννινα και τον ορεινό όγκο. Να μετατρέψει δηλαδή, ένα Σαββατοκύριακο ασφυκτικής πληρότητας στα Ιωάννινα σε ένα τριήμερο οικονομικής δραστηριότητας για ολόκληρη την Ήπειρο. Αυτό δυστυχώς δεν υπάρχει.

Το δεύτερο ζήτημα είναι ακόμη πιο πρακτικό. Η αντικειμενική δυσκολία να δοθεί εκκίνηση σε περισσότερους από 2.500-3.000 αθλητές συνδέεται πλέον με την ίδια την ασφάλεια του αγώνα. Φέτος εκτιμάται ότι στην εκκίνηση θα βρεθούν περίπου 3.200 δρομείς, σχεδόν 500 περισσότεροι από πέρυσι. Όμως ο χώρος της πλατείας Μαβίλη είναι συγκεκριμένος.

Κάπου εδώ αρχίζει η ευθύνη του Δήμου Ιωαννιτών. Ο αγώνας θα μπορούσε στο μέλλον να ξεκινά από άλλο σημείο της παραλίμνιας περιοχής, εφόσον ο Δήμος σχεδίαζε σοβαρά, μαζί με τους διοργανωτές, την αναδιαμόρφωση της εκκίνησης και των υποδομών του αγώνα, αντιμετωπίζοντάς τον ως ένα πραγματικά μεγάλο κεφάλαιο της πόλης.

Υπάρχει διάθεση στη δημοτική αρχή να ανοίξει σοβαρά αυτή τη συζήτηση;

Γιατί έπειτα από είκοσι χρόνια, το πρόβλημα του Ioannina Lake Run δεν είναι πλέον πώς θα μεγαλώσει ο αγώνας. Ο αγώνας μεγάλωσε. Το πρόβλημα είναι αν οι υποδομές, η τουριστική στρατηγική και τελικά η ίδια η πόλη μπορούν να “ενηλικιωθούν” μαζί του.

Με βάση τα παραπάνω, δικαιολογείται απολύτως και το γεγονός ότι για πρώτη φορά μετά από 19 χρόνια, ενόψει του αγώνα του Σαββατοκύριακου, δεν προγραμματίστηκε η καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου με διοργανωτές και εκπροσώπους των τοπικών αρχών. Ίσως και να μην είχε πλέον πολλά να προσφέρει μία ακόμη τελετουργική επανάληψη του πόσο όλοι «στηρίζουν το Ioannina Lake Run».

Στα λόγια, όπως ειπώθηκε…

Εδώ είναι μια ακαδημαϊκή εργασία που εκπόνησα προ ετών, στο πλαίσιο Μεταπτυχιακού Προγράμματος του ΑΠΘ.