Το ΠΑΣΟΚ παίζει τα ρέστα του…

Το ΠΑΣΟΚ μπαίνει στην τελική ευθεία για τις εκλογές του 2027 παίζοντας, κυριολεκτικά, το τελευταίο του χαρτί. Και αυτό το χαρτί έχει ονοματεπώνυμο: Νίκος Ανδρουλάκης.

Η παρουσία του στη Θεσσαλονίκη αυτό το διήμερο ήταν, κατά τη γνώμη μου, η πιο αποδοτική πολιτικά από τις τρεις εμφανίσεις των βασικών διεκδικητών της εξουσίας στη φετινή ΔΕΘ. Ο ίδιος επέμεινε ότι στόχος του ΠΑΣΟΚ είναι η πρώτη θέση και ότι πολιτική αλλαγή προϋποθέτει ήττα της ΝΔ.

Ας αφήσουμε όμως για λίγο στην άκρη το «πρώτοι έστω και με μία ψήφο», που επαναλαμβάνει η ηγετική ομάδα της Χαριλάου Τρικούπη. Το πραγματικό στοίχημα σήμερα είναι άλλο: να φτάσει το ΠΑΣΟΚ στις κάλπες ως το κόμμα που θα πάρει τη δεύτερη διερευνητική εντολή.

Και αυτό το παιχνίδι, παρά τις δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών που το φέρνουν πίσω από την ΕΛ.ΑΣ. του Αλέξη Τσίπρα, δεν έχει τελειώσει. Εκτιμώ πως οι δημοσκοπήσεις των επόμενων μηνών μπορούν να αρχίσουν να πλησιάζουν περισσότερο την πολιτική πραγματικότητα που διαμορφώνεται στη χώρα, με ενδεχόμενο πάντα να πέσουν και τελείως έξω στις προβλέψεις τους ως την ύστατη ώρα.

Ο Ανδρουλάκης έχει αυτή τη στιγμή ένα πλεονέκτημα απέναντι και στους δύο βασικούς αντιπάλους του. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κουβαλά ήδη το βάρος μιας μακράς κυβερνητικής διαδρομής, μιας πολιτικής που έχει σαφές κοινωνικό πρόσημο και μιας κυβέρνησης που βρίσκεται αντιμέτωπη με σοβαρές υποθέσεις οι οποίες έχουν τραυματίσει την εικόνα της σε ζητήματα διαφάνειας, διαφθοράς και σεβασμού έναντι των θεσμών.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Πρώτο κουδούνι, αλλά το κράτος έχασε το δρομολόγιο!

Ο Αλέξης Τσίπρας, από την άλλη, έχει απέναντί του πρώτα απ’ όλα τον παλιό του εαυτό. Το ερώτημα για τον πρώην πρωθυπουργό παραμένει αμείλικτο: πόσοι, πέρα από τον σκληρό πυρήνα του 17 με 18% των ψηφοφόρων που τον ακολούθησαν ήδη ή που ετοιμάζονται να τον ακολουθήσουν στην ΕΛ.ΑΣ., είναι διατεθειμένοι να του δώσουν ξανά την εμπιστοσύνη τους; Ο ίδιος έχει αναγνωρίσει λάθη του παρελθόντος και έχει δηλώσει ότι έχει κάνει την αυτοκριτική του. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχει σβήσει και η πολιτική μνήμη.

Εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο κεφάλαιο του Ανδρουλάκη: είναι ακόμη άφθαρτος από κυβερνητική εξουσία.

Και υπάρχει μία ακόμη ουσιαστική διαφορά. Ο Ανδρουλάκης ηγείται ενός ιστορικού κόμματος, με οργανώσεις, στελέχη, συγκροτημένη κοινοβουλευτική παρουσία και έτοιμη κομματική υποδομή αλλά και σαφή κυβερνητική πρόταση, κοστολογημένη, όπως παρουσίασε και ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ το περασμένο διήμερο. Ο Τσίπρας επιχειρεί να οικοδομήσει έναν νέο πολιτικό φορέα που δημιουργήθηκε μόλις πριν από λίγους μήνες και ο οποίος ακόμη διαμορφώνει την ταυτότητα και τις ισορροπίες του, ένα σχήμα που και λόγω των πολλών νέων προσώπων τα οποία το απαρτίζουν, απαιτεί το χρόνο του για να μπορέσει να λειτουργήσει.

Η καλή εμφάνιση του Νίκου Ανδρουλάκη στη ΔΕΘ, βέβαια, δεν κερδίζει εκλογές. Ούτε ένα πολιτικό διήμερο μπορεί να ανατρέψει από μόνο του παγιωμένους δημοσκοπικούς συσχετισμούς. Μπορεί όμως να αποτελέσει αφετηρία.

Το ΠΑΣΟΚ έχει μπροστά του μερικούς μήνες για να αποδείξει ότι μπορεί να μετατρέψει την εικόνα κυβερνητικής ετοιμότητας σε πραγματική κοινωνική δυναμική. Αν αποτύχει και σε αυτό, δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία.

Αν πετύχει, τότε ίσως η Θεσσαλονίκη του Σεπτεμβρίου του 2026 να αποδειχθεί η στιγμή που το παιχνίδι ξανάρχισε.