Πρώτο κουδούνι, αλλά το κράτος έχασε το δρομολόγιο!

Υπάρχουν πολλές εκδοχές της κρατικής ανεπάρκειας. Υπάρχουν όμως και κάποιες που δεν σηκώνουν ούτε δικαιολογία ούτε το γνωστό ελληνικό «θα τακτοποιηθεί τις επόμενες ημέρες».

Χθες χτύπησε το πρώτο κουδούνι. Και στην Ήπειρο υπήρξαν παιδιά που δεν κατάφεραν να πάνε στο σχολείο τους με τα προβλεπόμενα μαθητικά δρομολόγια, καθώς μεταφορείς δεν τα εκτέλεσαν, διαφωνώντας με την τιμολογιακή πολιτική των αρμόδιων υπουργείων. Και κάπου εδώ τελειώνουν οι δικαιολογίες.

Το να πηγαίνει ένας μαθητής σε ένα σχολείο που μπορεί να μην έχει συντηρηθεί όσο θα έπρεπε, στη διάρκεια του καλοκαιριού, λόγω έλλειψης χρημάτων, είναι σοβαρό πρόβλημα. Το να μην μπορεί όμως να πάει καθόλου στο σχολείο του, επειδή το ελληνικό κράτος δεν κατάφερε μέχρι να χτυπήσει το πρώτο κουδούνι να έχει λύσει το ζήτημα της μεταφοράς του, είναι κάτι πολύ περισσότερο. Είναι η συμπύκνωση μιας κρατικής αφασίας που έχουμε μάθει σχεδόν να θεωρούμε φυσιολογική.

Η πρώτη μέρα των σχολείων δεν είναι ένα ξαφνικό γεγονός… τουλάχιστον για εμάς τους κανονικούς ανθρώπους, ίσως όχι για το κράτος. Η ημερομηνία του αγιασμού ήταν γνωστή. Οι μαθητές που χρειάζονται μεταφορά ήταν γνωστοί. Οι αποστάσεις ήταν γνωστές. Οι διαγωνισμοί, οι συμβάσεις, οι μεταφορείς και οι οικονομικές διαφορές και παρελθούσες εκκρεμότητες επίσης δεν εμφανίστηκαν χθες το βράδυ.

Και κάπου εδώ αρχίζει το ελληνικό θαύμα. Γιατί στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη υπάρχει ένας θεός. Στην υπόλοιπη χώρα υπάρχει άλλος.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Αν θέλουν αλλαγή στην Ήπειρο, ας αφήσουν τα κομματικά κουτάκια

Στα δύο μεγάλα αστικά κέντρα, η τιμολογιακή πολιτική για τις μαθητικές μεταφορές μπορεί να προσαρμόζεται λαμβάνοντας υπόψη τις μεταβολές στην τιμή των καυσίμων. Στην περιφέρεια όμως το κόμιστρο παραμένει σταθερό. Λες και στα Γιάννενα, στην Άρτα, στη Θεσπρωτία και στην Πρέβεζα τα λεωφορεία και τα ταξί δεν βάζουν πετρέλαιο από το ίδιο πρατήριο. Λες και εδώ κινούνται με το πετρέλαιο από τις γεωτρήσεις που δεν έχουμε.

Αυτό δεν είναι απλώς γραφειοκρατία. Είναι κρατικός παραλογισμός με τιμοκατάλογο. Το καύσιμο ακριβαίνει, το λειτουργικό κόστος αλλάζει, οι αποστάσεις στην ελληνική περιφέρεια παραμένουν μεγάλες και τα δρομολόγια πολλές φορές δυσκολότερα και λιγότερο εμπορικά. Το κράτος όμως έχει αποφασίσει ότι ένας επαγγελματίας στην Ήπειρο πρέπει να ζει σε ένα οικονομικό σύμπαν όπου οι τιμές μένουν ακίνητες και αυτός επιδοτεί το κράτος για μια υπηρεσία του, όχι το αντίθετο…

Και όταν αυτό το παράλογο σύστημα φτάσει στο αναμενόμενο αδιέξοδο, τότε όλοι εμφανίζονται έκπληκτοι επειδή οι μεταφορείς δεν εκτελούν τα δρομολόγια.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί αυτή η χώρα δυσκολεύεται τόσο πολύ να γίνει κανονική. Η κανονικότητα, βλέπετε, δεν αρχίζει από τις μεγάλες εξαγγελίες. Αρχίζει από ένα λεωφορείο που πρέπει να είναι στην ώρα του έξω από ένα χωριό.