Οι μεγάλες αποφάσεις για το Λεκανοπέδιο δεν παίρνονται μόνο στην Αθήνα

Υπάρχουν αποφάσεις που πράγματι ξεπερνούν τις δυνατότητες μιας τοπικής κοινωνίας και απαιτούν κυβερνητικές επιλογές, νομοθετικές παρεμβάσεις και κεντρική χρηματοδότηση. Υπάρχουν, όμως, και μεγάλες αποφάσεις που μπορούν και πρέπει να ληφθούν εδώ, στα Ιωάννινα, από τα συλλογικά όργανα του τόπου, τον Δήμο Ιωαννιτών και την Περιφέρεια Ηπείρου.

Το αίτημα 38 κατοίκων της Πεδινής για τη διερεύνηση της μετεγκατάστασης των μονάδων παραγωγής και συσκευασίας ζωοτροφών από τη θέση Χιονιάσα της Πεδινής Ιωαννίνων δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ακόμη μία διαμαρτυρία που θα καταγραφεί στα πρακτικά και θα ξεχαστεί. Θέτει ένα βαθύτερο ζήτημα: ποιο μοντέλο ανάπτυξης επιλέγεται για το Λεκανοπέδιο Ιωαννίνων και πού επιτρέπεται να συγκεντρώνονται βαριές ή οχλούσες δραστηριότητες.

Οι καταγγελίες των κατοίκων για ατμοσφαιρική ρύπανση, θόρυβο, οσμές και επιβάρυνση της καθημερινότητας απαιτούν τεκμηριωμένες απαντήσεις. Κυρίως, πρέπει να διερευνηθεί με επιστημονικά δεδομένα και συστηματικές μετρήσεις εάν και σε ποιον βαθμό οι συγκεκριμένες μονάδες συνδέονται και με το φαινόμενο της αιθαλομίχλης, όπως έχει υποστηριχθεί κατά καιρούς. Ούτε οι αβασάνιστες κατηγορίες βοηθούν ούτε η αποφυγή του ελέγχου. Η πραγματικότητα πρέπει να αποτυπωθεί καθαρά.

Το υπό εκπόνηση Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο αποτελεί ίσως την τελευταία μεγάλη ευκαιρία για έναν συνολικό και σοβαρό σχεδιασμό. Δεν μπορεί κάθε δραστηριότητα να αναπτύσσεται εκεί όπου ιστορικά εγκαταστάθηκε, ανεξάρτητα από το πόσο μεταβλήθηκε στο μεταξύ η περιοχή. Η συγκέντρωση αυτών των μονάδων βρίσκεται πλέον δίπλα σε κατοικίες, σχολεία, την Πανεπιστημιούπολη και το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο. Τα δεδομένα δεν είναι ίδια με εκείνα της δεκαετίας του 1980.

Ο Δήμος και η Περιφέρεια οφείλουν να εξετάσουν χωρίς φόβο όλα τα σενάρια, ακόμη και τη σταδιακή μετεγκατάσταση των οχλουσών μονάδων σε οργανωμένους υποδοχείς. Με χρονοδιάγραμμα, κίνητρα, ελέγχους και προστασία των θέσεων εργασίας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Μια πόλη που φοβάται την ιστορία της, δεν μπορεί να χτίσει το μέλλον της

Δεν είναι εύκολη υπόθεση αλλά δε μπορεί κανείς να στρέφει μακριά του βλέμμα του από μια πραγματικότητα που μπορεί να επιβαρύνει το περιβάλλον και ενδεχόμενα και την υγεία κάποιων ανθρώπων. Τα μέσα μπορεί να βρεθούν, αρκεί να ξεκινήσει μια σοβαρή συζήτηση και αύριο, αν επιβάλλεται, ένας συγκεκριμένος σχεδιασμός.

Οι μεγάλες αποφάσεις δεν ανήκουν μόνο στο κεντρικό κράτος. Ανήκουν και σε όσους εκλέγονται τοπικά για να σχεδιάσουν το μέλλον, αντί απλώς να διαχειρίζονται το παρόν.