Όταν η ελπίδα τελειώνει, αρχίζει η πολιτική του φόβου

Σε μια φυσιολογική ερώτηση αν η Νέα Δημοκρατία φοβάται ή αν πρέπει να φοβάται τον Τσίπρα, τον Σαμαρά, την Καρυστιανού και ούτω καθεξής, η νεαρά Υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας αποκάλυψε άθελά της, την προεκλογική στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας, έναντι του αντιπάλου που στην παρούσα φάση, και με βάση τις δημοσκοπήσεις, μοιάζει ως η μεγαλύτερη απειλή.

Η Υπουργός Δόμνα Μιχαηλίδου στη χθεσινή της συνέντευξη στο ΣΚΑΪ είπε πως “οι Έλληνες πρέπει να φοβούνται τον Τσίπρα” και η κατακλείδα αυτή συμπυκνώνει όλο το αφήγημα του κυβερνώντος κόμματος των τελευταίων εβδομάδων, απέναντι στον πρώην Πρωθυπουργό και νυν αρχηγό της “Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης”. Ξαφνικά όλες οι επέτειοι που μπορούν να συνδεθούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο με τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα ή με τις παθογένειες του πάλαι ποτέ ισχυρού πυλώνα της ριζοσπαστικής και κυβερνώσας Αριστεράς της χώρας μας, ανασκαλεύονται και ο επικοινωνιακός βραχίονας της ΝΔ έχει πάρει “φωτιά” – ελάχιστες πολιτικές δυνάμεις στα χρόνια της μεταπολίτευσης και δεδομένων των συνθηκών, γιατί δε συγκρίνεται το 2026 με το 1981 για παράδειγμα, όταν οι εφημερίδες διαμόρφωναν τη δημόσια ατζέντα, έχουν καταφέρει να υπηρετούν ένα σχέδιο επικοινωνίας συντεταγμένα και αποδοτικά, όπως το πετυχαίνει τα τελευταία χρόνια η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Αν και όλες οι πολιτικές δυνάμεις καταδίκασαν ομόφωνα την τριπλή φονική ενέργεια στη Θεσσαλονίκη με τη μία νεκρή, η κυβέρνηση θυμήθηκε πως ο παλιός ΣΥΡΙΖΑ χάιδευε τους ακροαριστερούς και όντως συνέβαινε αυτό, κατά την προηγούμενη δεκαετία, αλλά ο Τσίπρας από αυτό ακριβώς το παρελθόν προσπαθεί να απεξαρτηθεί εντελώς. Για την θλιβερή επέτειο της δολοφονίας του άτυχου Θάνου Αξαρλιάν, παράπλευρου θύματος της 17Ν, διαβάσαμε δεκάδες μηνύματα, σε μια προσπάθεια να υπερτονίσουν οι της κυβέρνησης την αόρατη σύνδεση Αριστεράς και τρομοκρατίας, ξεθάβοντας τις συνωμοσιολογικές θεωρίες του πατρός Μητσοτάκη. Και πάει λέγοντας.

Η ελπίδα, άλλωστε, δεν περισσεύει. Την τελευταία μεγάλη υπόσχεσή της την εξάντλησε – και για πολλούς την ακύρωσε – ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας πριν από μία δεκαετία, όταν η προσδοκία της ανατροπής κατέληξε σε βαθιά πολιτική απογοήτευση. Εκεί ακριβώς επενδύει σήμερα η Νέα Δημοκρατία: όχι στην ανάταση, αλλά στην αναβίωση της μνήμης και στην καλλιέργεια του φόβου.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό διακύβευμα της επόμενης κάλπης. Όχι ποιος μπορεί να γεννήσει ξανά ελπίδα, αλλά ποιος θα καταφέρει να πείσει τους πολίτες ότι ο αντίπαλός του είναι πιο επικίνδυνος από τον ίδιο. Σε λίγους μήνες, ο Έλληνας ψηφοφόρος θα βρεθεί μπροστά στην εθνική κάλπη για να αποφασίσει πώς θα διαμορφωθεί το μέλλον της χώρας για την επόμενη τετραετία. Και αν η ελπίδα απουσιάζει, ο φόβος κινδυνεύει να γίνει το κυρίαρχο συναίσθημα, και, μαζί, ο πιο ισχυρός εκλογικός σύμβουλος, κακός κατά τη γνώμη μου.