Πάτερ Αντώνιος στο epirusgate: «Μάτωσε η ψυχή μου με τα λουκέτα σε Πωγωνιανή και Κόνιτσα – Μας κατακρεούργησαν με τραγικά ψέματα» (βίντεο)

Η υπόθεση της “Κιβωτού του Κόσμου” και η εξόντωση, κοινωνική, οικονομική και ηθική, του ιδρυτή της πατέρα Αντώνιου – Αντώνιος Παπανικολάου το πλήρες κοσμικό του όνομα – και της συζύγου του πρεσβυτέρας Σταματίας Γεωργαντή, η οποία είχε ενεργό ρόλο στη διοίκηση και λειτουργία των δομών της οργάνωσης, πέραν της πολυετούς δικαστικής περιπέτειας στην οποία υπέβαλε τα δύο πρόσωπα, είχε ένα ουσιαστικό αποτέλεσμα για το κοινωφελές έργο της ίδιας της οργάνωσης, για την οποία μιλάνε σήμερα στην ελληνική κοινωνία, οι άνθρωποι που ωφελήθηκαν από τα στελέχη της για περίπου 20 χρόνια.

Το αποτέλεσμα αυτό ήταν το μεγάλο “λουκέτο” στις δομές της “Κιβωτού”, για το οποίο μένει ένα τεράστιο ερωτηματικό, ένα μεγάλο “γιατί”. Γιατί ενώ απομακρύνθηκε ο ιδρυτής της οργάνωσης από το Νοέμβριο του 2022, όσοι τοποθετήθηκαν από το κράτος για να διαχειριστούν τις δομές της “Κιβωτού”, όντας καλύτεροι και ηθικότεροι… του ιδρυτή της οργάνωσης, αν δώσουμε βάση στα βαριά κατηγορητήρια που συστάθηκαν, δεν κατάφεραν να τις κρατήσουν ανοιχτές, με συνέπειες αρνητικές για τις περιοχές όπου λειτουργούσαν, μεταξύ των οποίων και οι ακριτικές περιοχές της Πωγωνιανής και της Κόνιτσας, όπου η “Κιβωτός” λειτουργούσε δύο δομές/σπίτια φιλοξενίας στην Πωγωνιανή (από το 2015) και μία δομή στην Κόνιτσα (από το 2017);

Αυτή είναι και η απορία του πατέρα Αντώνιου, ο οποίος μίλησε αποκλειστικά στο epirusgate.gr λίγη ώρα μετά την αθωωτική για τον ίδιο και για άλλα δύο στελέχη της “Κιβωτού” απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ιωαννίνων.

Πρόθεσή μας δεν είναι ασφαλώς να υποκαταστήσουμε τη Δικαιοσύνη αλλά να φιλοξενήσουμε την άλλη πλευρά που δεν έχει σιγήσει αυτά τα δύσκολα χρόνια των δικαστικών διώξεων, έχει πνιγεί ωστόσο μέσα στον ορυμαγδό των “αποκαλύψεων” για τον πολυτελή βίο τον οποίο δήθεν ζούσε ο πατέρας Αντώνιος και μέσα στον τεράστιο όγκο των δικογραφιών που σχηματίστηκαν σε βάρος του, στη διάρκεια των ατέλειωτων ωρών που έχει περάσει στις δικαστικές αίθουσες για να υπερασπιστεί τον εαυτό του και την οργάνωση με τους ανθρώπους της, όπως επαναλαμβάνει συνεχώς. Τον Νοέμβριο του 2024, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών καταδίκασε πρωτόδικα τον πατέρα Αντώνιο (και άλλους συνεργάτες του) σε ποινή φυλάκισης 4 ετών και 3 μηνών (εξαγοράσιμη). Τον Φεβρουάριο του 2026, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών τον έκρινε ένοχο σε δεύτερο βαθμό για πράξεις σωματικής βλάβης και ηθικής αυτουργίας σε αυτές, επιβάλλοντας ποινή φυλάκισης 9 ετών και 6 μηνών (μετατραπείσα σε χρηματική). Ωστόσο, για την τελευταία απόφαση, ο πατέρας Αντώνιος υποστηρίζει πως ήταν προϊόν ενός δικαστηρίου που μόνο κανονικό δεν ήταν και που στην ουσία τον καταδίκασε ερήμην, αφού ούτε μάρτυρες εξέτασε, ούτε καν στον ίδιο επιτράπηκε να απολογηθεί!

Η δικαστική απόφαση των Ιωαννίνων, θεωρεί ο πάτερ Αντώνιος, μπορεί να αποτελέσει την αρχή του τέλους της μεγάλης “περιπέτειας” στην οποία υποβλήθηκε και για την οποία από τα λεγόμενά του τουλάχιστον, δε διαφάνηκε να έχει κάνει σαφές ο ίδιος ποιους εμπνευστές και ηθικούς αυτουργούς είχε.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Άστατος καιρός την Κυριακή με βροχές και τοπικές καταιγίδες (βίντεο)

Η απόφαση των Ιωαννίνων είναι όπως λέει πολύ σημαντική γιατί δικαιώνει το έργο της “Κιβωτού” και τους ανθρώπους της. Ο ίδιος απαλλάχτηκε από την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας, ότι δηλαδή με απλά λόγια, από μια απόσταση 500 χιλιομέτρων ήξερε να πάσα στιγμή τι γίνεται οπουδήποτε στις δομές των Ιωαννίνων της οργάνωσης…

Ποιο ήταν το έργο της “Κιβωτού”;

Στο έργο που ανέπτυξε η «Κιβωτός του Κόσμου» στην Ήπειρο, με ιδιαίτερη αναφορά στις δομές της Πωγωνιανής και της Κόνιτσας, στάθηκε ο πατέρας Αντώνιος, περιγράφοντας τις δυσκολίες της φροντίδας παιδιών που είχαν βιώσει κακοποίηση, εγκατάλειψη και ιδιαίτερα δύσκολες οικογενειακές συνθήκες.

«Ένα τεράστιο έργο, το οποίο εμείς διακονούσαμε για πάρα πολλά χρόνια πάνω στην παραμεθόριο, στην Πωγωνιανή και στην Κόνιτσα, φροντίζοντας εκατοντάδες παιδιά που μας έρχονταν κακοποιημένα, κάποια με παραβατικό κοινωνικό ιστορικό», ανέφερε, εξηγώντας ότι οι παιδαγωγοί, οι κοινωνικοί λειτουργοί και το επιστημονικό προσωπικό προσπαθούσαν πρωτίστως να αντιμετωπίσουν το ψυχικό τραύμα των παιδιών. Όπως υποστήριξε, βασική επιδίωξη ήταν να μπορέσουν τα παιδιά να αποκτήσουν προοπτική για τη ζωή τους, παρά τις δύσκολες εμπειρίες και τις συνθήκες μέσα στις οποίες είχαν μεγαλώσει. «Να προσπαθήσει αυτό το παιδί να το θεραπεύσει, να το ηρεμήσει, να του δώσει προοπτική, να το ξανακάνει παιδί. Να το μάθει να ονειρεύεται. Ένα πολύ μεγάλο έργο που θέλει κατάθεση ψυχής», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Σημαντική όμως ήταν και η συμβολή των δομών στη διατήρηση της εκπαιδευτικής δραστηριότητας σε χωριά της παραμεθορίου. Σύμφωνα με τον πατέρα Αντώνιο, η παρουσία των φιλοξενούμενων παιδιών συνέβαλε στη λειτουργία σχολείων στην Πωγωνιανή, στο Δελβινάκι και στην Κόνιτσα, αποτρέποντας σε ορισμένες περιπτώσεις τη συγχώνευσή τους.

Παράλληλα, περιέγραψε την κινητοποίηση εθελοντών από την ευρύτερη περιοχή, ακόμη και από πολύ μικρούς οικισμούς, αναφέροντας χαρακτηριστικά το Σταυροσκιάδι. Όπως είπε, η δράση της οργάνωσης δεν περιοριζόταν στη φιλοξενία παιδιών, αλλά περιλάμβανε και τη στήριξη ηλικιωμένων, μονογονεϊκών οικογενειών και γυναικών που είχαν υποστεί κακοποίηση. «Ερχόντουσαν και έλεγαν: Βρήκαμε έναν σκοπό στη ζωή μας», θυμήθηκε για τους εθελοντές, χαρακτηρίζοντας πολύπλευρη την προσφορά της «Κιβωτού» στις ακριτικές περιοχές.

Το μεγάλο “γιατί” που αναφέραμε εισαγωγικά έρχεται από τον πατέρα Αντώνιο στο σημείο αυτό. Η αναφορά του στις εγκαταστάσεις που σήμερα δεν λειτουργούν αποτέλεσε ένα από τα πιο φορτισμένα σημεία της συνέντευξης.

«Μάτωσε η ψυχή μου όταν πέρασα από την Κόνιτσα, από το κτίριό μας στην Κιβωτό, και είδα ένα τεράστιο λουκέτο. Και λέω, τελικά ποιος ήταν ο σκοπός όλης αυτής της κακότητας, όλης αυτής της σκευωρίας;» ανέφερε. Το ερώτημα που έθεσε αφορά τη διακοπή της λειτουργίας των δομών μετά την απομάκρυνση της προηγούμενης διοίκησης. «Εντάξει, εμείς απομακρυνθήκαμε μέχρι να αποφασίσουν τα δικαστήρια. Το έργο όμως γιατί δεν συνεχίστηκε; Γιατί έχουν μπει λουκέτα παντού; Έχουν μπει λουκέτα στην Πωγωνιανή, έχουν μπει στην Κόνιτσα, έχει μπει στη Χίο».

Και συνέχισε: “Λέω εντάξει, εμείς φύγαμε στην άκρη προς το παρόν. Σαν κακοί, σαν να μην ξέρουμε ποια είναι. Προς το παρόν, μέχρι να τα αποδείχνουν και όπως βλέπετε τα πράγματα αποδεικνύονται. Γιατί δεν μπορούσε να συνεχίσει το έργο, όταν τα ταμεία είναι γεμάτα και σου έχω αφήσει τόσα χρήματα να μπορέσεις να κάνεις εσύ όπως λες καλύτερα πράγματα. Δεν έγινε τίποτε καλύτερο…”.

Μέσα σε 2-3 χρόνια, όπως λέει, μηδενίστηκαν τα οικονομικά αποθέματα της “Κιβωτού”, ύψους αρκετών εκατομμυρίων ευρώ. Και προσθέτει “Δηλαδή αφήσαμε πίσω μια πολύ μεγάλη περιουσία, να σας πω, και σε χρήματα και σε ακίνητα, έτσι μιλάμε τώρα για εκατοντάδες ακίνητα τα οποία όλα αυτά υπήρχαν για να εξυπηρετούν το σκοπό που ο σκοπός του έργου ήταν να βοηθήσει όλα τα παραμελημένα και εγκαταλειμένα παιδιά να θεραπευθούν και να σωθούν, να έχουν ένα επάγγελμα, να βγουν τίμιοι άνθρωποι έξω στην κοινωνία χωρίς διακρίσεις από ποια χώρα θα ήταν ή ποιος ήταν ο καθένας και τι είχε κάνει κλπ.”.

Κλείνοντας την αναφορά του σε αυτή την περίοδο, ο πατέρας Αντώνιος υπογράμμισε ότι η ανάπτυξη της οργάνωσης δεν ήταν αποτέλεσμα της προσπάθειας ενός μόνο ανθρώπου, αλλά της συμμετοχής χιλιάδων πολιτών. «Η Κιβωτός του Κόσμου ήταν μια συλλογική προσπάθεια. Μιλάμε για χιλιάδες κόσμου που συμμετείχε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο», τόνισε, προσθέτοντας ότι η πρόσφατη αθωωτική απόφαση του δημιουργεί την αίσθηση πως δικαιώνονται και οι άνθρωποι που είχαν πιστέψει και στηρίξει το έργο της οργάνωσης.

Οι έωλες κατηγορίες για πλουτισμό

Ιδιαίτερα επικριτικός απέναντι στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκε από μερίδα των μέσων ενημέρωσης η προσωπική και οικονομική του κατάσταση εμφανίστηκε ο πατέρας Αντώνιος, καταγγέλλοντας ότι επί μήνες μεταδίδονταν ανακριβείς πληροφορίες για πολυτελείς κατοικίες, ακριβά αυτοκίνητα και έναν τρόπο ζωής που, όπως υποστηρίζει, δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα. «Έπαιζαν στις τηλεοράσεις επί μήνες και μας κατακρεουργούσαν στην ουσία, ότι εμείς είχαμε δύο πολυτελή και πανάκριβα αυτοκίνητα, με πισίνες, με βίλες και όλα. Όλα αυτά είναι ψέματα, τραγικά ψέματα», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο ιδρυτής της «Κιβωτού του Κόσμου» υποστήριξε ότι η πραγματική περιουσιακή του κατάσταση μπορεί εύκολα να εξακριβωθεί, καθώς τα σχετικά στοιχεία είναι καταγεγραμμένα. Όπως δήλωσε, ο ίδιος και η σύζυγός του δεν διαθέτουν ιδιόκτητη κατοικία, αλλά διαμένουν σε ενοικιαζόμενο σπίτι, ενώ ισχυρίστηκε ότι ουδέποτε λάμβαναν μισθό για την εργασία τους στην οργάνωση. «Εμείς νοικιάζουμε και μένουμε σε σπίτι, δεν έχουμε σπίτι δικό μας. Ποτέ δεν πήραμε μισθό από τη δουλειά μας», σημείωσε.

Μάλιστα, αναφέρθηκε σε ένα περιστατικό που, σύμφωνα με τη δική του περιγραφή, αποτυπώνει το μέγεθος της παραπληροφόρησης που θεωρεί ότι υπέστη. Όπως υποστήριξε, τηλεοπτικά συνεργεία παρουσίασαν εικόνες πολυτελούς βίλας από τη Ραβένα της Ιταλίας, αποδίδοντάς την στον ίδιο, λόγω της ομοιότητας του ονόματος της ιταλικής πόλης με τα Ραβένια της Ηπείρου, όπου, όπως ανέφερε, βρίσκεται το μοναδικό του περιουσιακό στοιχείο, ένα μικρό κτήμα. «Πήγανε με κάμερες στη Ραβέννα της Ιταλίας και δείχνανε μία βίλα από αυτές του Χόλιγουντ, με τις πισίνες, με τα συντριβάνια, με τα αγάλματα μέσα, και λέγανε “η βίλα του πατρός Αντωνίου”. Μπερδέψανε τη Ραβέννα με τα Ραβένια. Τι Ραβέννα, τι Ραβένια», σχολίασε.

Ο πατέρας Αντώνιος υποστήριξε ότι το συγκεκριμένο περιστατικό δεν ήταν μεμονωμένο, αλλά ενδεικτικό του τρόπου με τον οποίο παρουσιάστηκε συνολικά η υπόθεσή του. «Αυτό είναι ενδεικτικό για εκατοντάδες ψεύδη, τα οποία τα έχουμε κρατήσει και μπορώ να σας λέω μέχρι αύριο», κατέληξε, επιμένοντας ότι έχει διατηρήσει στοιχεία για όσα θεωρεί ανακριβή δημοσιεύματα και τηλεοπτικές αναφορές.

Στο ερώτημα για τον ρόλο που διαδραμάτισαν τα τηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης στη διαμόρφωση της εικόνας προς τα έξω, απάντησε ότι η περίπτωσή του αντιμετωπίστηκε ως ένα θέμα που πουλούσε “τρελά” στο τηλεοπτικό κοινό: «Όχι εύκολο θέμα, θέμα που πουλάει τρελά, δηλαδή, ένας παπάς ο οποίος είχε παιδιά και ο οποίος άρχισε και έκανε πράγματα και αυτά και άλλα και τα λοιπά. Παίζανε πράγματα, επειδή βλέπανε ίσως τα τρελά νούμερα, δεν ξέρω τι να πω, και λέγανε τέρατα και ψέματα απίστευτα. Οι δικηγόροι μας μας έλεγαν “μη μιλάς, μη λες τίποτα, θα πας μέσα στο δικαστήριο και εκεί θα δώσεις τη μάχη και εκεί θα δώσουμε τα στοιχεία μας, κτλ.” Αν σας πω το τι ψέματα, έχω μια τεράστια λίστα, έτσι, που την έχουμε κρατήσει, θα πείτε…» λέει χαρακτηριστικά.

Στο κρίσιμο ερώτημα για την αφετηρία αυτής της στοχευμένης επίθεσης που οδήγησε στο κλείσιμο της οργάνωσης και στην απομάκρυνση του ιδίου, ο πατέρας Αντώνιος συνδέει την αρχή των καταγγελιών με ένα συγκεκριμένο περιστατικό παραβατικότητας στο παράρτημα του Βόλου. Όπως εξήγησε, η «σπίθα» άναψε από μία υπόθεση κλοπής, στην οποία είχαν εμπλακεί φιλοξενούμενα παιδιά, σημειώνοντας πως η ίδια η οργάνωση επέλεξε συνειδητά να μην στραφεί νομικά εναντίον τους. Σύμφωνα με τον ιδρυτή της «Κιβωτού», τα ίδια εκείνα πρόσωπα αποτέλεσαν στη συνέχεια τον βασικό κορμό των μαρτύρων κατηγορίας στις δικαστικές αίθουσες, υποστηρίζοντας ωστόσο παράλληλα ότι δεν υπήρξε καμία μαρτυρία από την ευρύτερη κοινωνία που να επιβεβαιώνει έκνομες πράξεις, σε μια μάλιστα κατ’ εξοχήν εξωστρεφή οργάνωση που δύσκολα θα μπορούσε να κρύψει ένα κακό γεγονός.

Στην παρατήρηση ότι μια απλή αφορμή δύσκολα θα αρκούσε για να πυροδοτήσει μια τέτοιας έκτασης επιχείρηση αποδόμησης χωρίς να συντρέχουν βαθύτερα κίνητρα και υπόγειες πιέσεις, ο πατέρας Αντώνιος έκανε λόγο ευθέως για αισθήματα φθόνου και τοπικού ανταγωνισμού απέναντι στην ακτινοβολία της οργάνωσης. «Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε φθόνος. Φθόνος και πολύ μεγάλος μάλιστα. Αποδείχθηκε και στο δικαστήριο το σημερινό, ας πούμε, ότι υπήρχαν άνθρωποι, ας πούμε, που δεν έβλεπαν με καλό μάτι την επέκταση της “Κιβωτού του Κόσμου” σε αυτές τις περιοχές. Υπήρχε μία που έλεγε “έχει απλώσει, λέει, τα πλοκάμια του παντού και δε μπορεί να ζήσει τίποτε άλλο γύρω του”, καταλάβατε;».

Αντικρούοντας αυτές τις αιτιάσεις, ο πατέρας Αντώνιος περιέγραψε τη σημαντική οικονομική και κοινωνική ανάσα που πρόσφερε η λειτουργία των δομών στις ακριτικές κοινότητες, κινητοποιώντας εκατοντάδες επισκέπτες και ενισχύοντας την τοπική αγορά: «Εμείς όπου πηγαίναμε, ξέρετε, βοηθούσαμε και την τοπική οικονομία, διότι υπήρχε πάρα πολύ μεγάλη επισκεψιμότητα από κόσμο που ερχόταν να ζήσει και να βιώσει λίγο τη ζωή της Κιβωτού. Να καθίσει μετά. Μάλιστα από όλες τις πόλεις γύρω τις μεγάλες, τα Χριστούγεννα που είχαμε τη μεγάλη μας γιορτή και το καλοκαίρι που κάναμε τη λήξη των δραστηριοτήτων και όλα αυτά, γινόταν πραγματικά ένας χαμός».

Η στάση της Εκκλησίας και το ζωντανό όραμα

Η στάση της επίσημης Εκκλησίας απέναντί του έδειξε στην αρχή τουλάχιστον ψυχρή. “Στην αρχή, ναι, αλλά μετά, εγώ όταν επισκέφθηκα τον Αρχιεπίσκοπο μου είπε ότι θα ταλαιπωρηθείς, αλλά στο τέλος θα δικαιωθείς γιατί όλο αυτό ήταν άδικο” λέει ο πάτερ Αντώνιος σήμερα. Και κρατάει αυτό. Προσθέτει δε πως η Εκκλησία δεν είναι μόνο η Αρχιεπισκοπή Αθηνών, αφού έχει να πει τα καλύτερα για τον νέο Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης.

Κλείνοντας, στην ερώτηση για το εάν μετά το τέλος αυτής της πολυετούς δοκιμασίας – το οποίο προσδοκά να έρθει σύντομα – υπάρχει στη σκέψη του η προοπτική επιστροφής στην κοινωνική προσφορά ή εάν η απογοήτευση έχει σημάνει το οριστικό τέλος της διακονίας του, ο πατέρας Αντώνιος απάντησε παραλληλίζοντας τη σχέση του με το έργο με εκείνη του γονέα προς το παιδί του: «Ξέρετε, είναι σαν να με ρωτάτε όταν έχεις ένα παιδί που το έχεις μεγαλώσει και θα ήθελες να… Η αλήθεια είναι ότι εγώ μέσα μου ξέρω πάρα πολύ καλά το τι έργο κάναμε τόσα χρόνια. Με τη χάρη του Θεού στέκομαι όρθιος. Και το πρώτο πράγμα που αυτή τη στιγμή αγωνίζομαι να κάνω είναι να σταθώ υγιής στα πόδια μου, να δώσω αυτόν τον αγώνα, γιατί είναι ένας αγώνας ο οποίος δεν έχει να κάνει μόνο με τη δική μου την προσωπικότητα, αλλά όπως σας είπα έχει να κάνει με χιλιάδες κόσμου που δηλητηριάστηκε μέσα από όλη αυτή τη σκευωρία και αυτό που πρωτίστως έτσι παρακαλώ στο Θεό να μου δίνει δύναμη, να σταθώ και να τελειώσει όλος αυτός ο μεγάλος δικαστικός αγώνας που κάνουμε και από εκεί και πέρα εγώ, ναι, είμαι στην υπηρεσία του Θεού για οτιδήποτε μου δώσει, ναι».

Στο καταληκτικό, ευθύ ερώτημα εάν θα ξεκινούσε ξανά από το μηδέν αυτό που έχτισε επί είκοσι χρόνια, η απάντησή του υπήρξε αφοπλιστικά κατηγορηματική: «Αν έχω δύναμη και είμαι καλά, ναι».