Σαμαράς: Το rebranding ενός παλιού πολιτικού λογαριασμού

Την ώρα που το “αντι-Κούλη” – κατά το αντι-ΣΥΡΙΖΑ – “μέτωπο” δίνει τα ρέστα του για να νικηθεί στις επερχόμενες εθνικές εκλογές, παραμένει κραταιός με βάση τις τρέχουσες δημοσκοπήσεις ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το σύστημα εξουσίας που έχει καταφέρει να δομήσει την τελευταία δεκαετία, αισίως, ο Πρωθυπουργός και πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, εντός και του ίδιου του κόμματός του, με σαφώς διακριτά χαρακτηριστικά έναντι των προκατόχων του.

Σαν τελευταίο χαρτί αυτού του “μετώπου” μοιάζει ο πρώην Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, γιατί θεωρείται πως ένα νέο κόμμα που θα είναι σάρκα από τη σάρκα της Νέας Δημοκρατίας, θα μπορούσε να κόψει την κρίσιμη δύναμη που χρειάζεται η ΝΔ για την αυτοδυναμία ή για την επίτευξη του μπόνους των εδρών. Και μέσα στην Κυριακάτικη ραστώνη των αρχών του Ιουλίου, απολαύσαμε διαδικτυακά το θεατρινισμό του πρώην Πρωθυπουργού που εκών άκων εσκυγχρονίστηκε για τις ανάγκες της πολιτικής επικοινωνίας, χαρίζοντάς μας τα πρώτα βιντεάκια.

Δυστυχώς όμως, για τους πρώην Πρωθυπουργούς, Σαμαρά και Τσίπρα, κρίνω πως η νέα “συσκευασία” για το πολιτικό επαναλανσάρισμά τους, δεν κάνει το μήνυμα, για να παραφράσω εντελώς μια πολύ γνωστή ρήση από το χώρο της επικοινωνίας (“το μέσο είναι το μήνυμα” του Marshall McLuhan).

Όπως έχω υποστηρίξει σε αρκετά σημειώματά μου τους τελευταίους μήνες, η επιτυχία της πολιτικής “Ιθάκης” του Τσίπρα και του επιδιωκόμενου “νόστου” που επιθυμεί να τον οδηγήσει ξανά στην Πρωθυπουργία, θα εξαρτηθεί από το αν μπορέσει να κερδίσει την εμπιστοσύνη όσων πρόδωσε το 2015 και από το αν θα πείσει για πρώτη φορά όσους δεν το κατάφερε ποτέ ξανά μέχρι σήμερα, ότι μπορεί να αποδειχθεί ένας αξιόπιστος πολιτικός που θα κάνει όσα υπόσχεται σήμερα, γιατί δεν δεσμεύεται από μνημόνια, από εσωτερικές αντιπολιτεύσεις κτλ. Προσωπικά κρατώ πολύ μικρό καλάθι γι’ αυτό.

Αντίστοιχα, ο Αντώνης Σαμαράς είναι ένας άνθρωπος και ένας πολιτικός που η ζωή του φέρθηκε απλόχερα, όσο εξίσου και η χώρα αλλά και το κόμμα του. Αυτός το έριξε από την εξουσία και ο κόσμος της ΝΔ τον έκανε πρόεδρο και Πρωθυπουργό. Σήμερα επανέρχεται, επιδιώκοντας να κάνει και με τον υιό Μητσοτάκη, ό,τι έκανε με τον πατέρα, Κωνσταντίνο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Πρόεδροι και πρόεδροι…

Τι θυμάμαι εγώ από τα τελευταία χρόνια του Αντώνη Σαμαρά; Ότι ήταν ο κήρυκας και εδραιωτής του αντιμνημονίου στην Ελλάδα και ότι αν λειτουργούσε συναινετικά όταν άρχιζε η περιπέτεια των μνημονίων στη χώρα μας, ίσως η περιπέτεια που βιώσαμε σα λαός, να ήταν λιγότερο επώδυνη. Ότι βιάστηκε να γίνει Πρωθυπουργός, αν και σίγουρα ερχόταν η σειρά του, μετά την κυβέρνηση Παπαδήμου… Ότι “κατόρθωσε” το ιστορικά χαμηλό εκλογικό ρεκόρ της ΝΔ στις πρώτες εκλογές του 2012 – 18% – ενώ σήμερα κατηγορεί τον Μητσοτάκη, ότι βάσει των δημοσκοπήσεων, έχει συρρικνώσει τα ποσοστά του κόμματος σε αριθμό με το 2 μπροστά… Ότι υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους λαϊκιστές πολιτικούς της σύγχρονης Ελλάδας που έκλεισε την ΕΡΤ εν μια νυκτί, σαν παράδειγμα τάχα, μεγάλης μεταρρυθμιστικής τομής και λίγους μήνες μετά, για να αντιστρέψει το προεκλογικό κλίμα υπέρ του, έκανε Υφυπουργό τον Μάκη το Γιακουμάτο, όπως αντίστοιχα ο Τσίπρας, σε έναν ακόμα πιο φαιδρό ανασχηματισμό, έβαλε τον Παύλο τον Χαϊκάλη του “Παρά Πέντε”, να ρυθμίσει τα εργασιακά στη χώρα… Ότι σκληρά κομματικός ων, δεν επεδίωξε καν τη συναίνεση για τις ελάχιστες ελπίδες αποφυγής των πρόωρων εκλογών, λόγω μη εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, προτείνοντας τον Σταύρο Δήμα για πρόεδρο. Και ότι έγινε ο πρώτος απελθών Πρωθυπουργός που δεν παρέδωσε στον επόμενο, αφήνοντας ερμητικά άδειο το Μέγαρο Μαξίμου για τον διάδοχό του.

Και επειδή στην πολιτική η μνήμη είναι συχνά πιο χρήσιμη από την επικοινωνιακή σκηνοθεσία, το ερώτημα δεν είναι αν ο Αντώνης Σαμαράς μπορεί να επιστρέψει με νέα μέσα, βίντεο και επιμελημένο περιτύλιγμα, αλλά αν μπορεί να πείσει ότι δεν είναι ο ίδιος πολιτικός που η χώρα γνώρισε, δοκίμασε και πλήρωσε. Γιατί όσο καλοφτιαγμένη κι αν είναι η νέα συσκευασία, το μήνυμα παραμένει ίδιο όταν δεν υπάρχει αυτοκριτική, μόνο εμμονή, λογαριασμοί του παρελθόντος και προσωπική στρατηγική. Πίσω από το μέσο φαίνεται πάντα ο άνθρωπος και στην περίπτωση του Αντώνη Σαμαρά, αυτό που μένει είναι η εικόνα ενός πολιτικού εμπαθούς, αμνήμονος και αλαζόνα.