Στρατιωτικοί ντελιβεράδες και εκπαιδευτικοί στις μετακομίσεις…

Στρατιωτικοί ντελιβεράδες και εκπαιδευτικοί στις μετακομίσεις… Χωρίς καμία διάθεση υποτίμησης των δύο εργασιών, αυτή είναι η νέα πραγματικότητα στην οποία οδηγεί δύο κατηγορίες δημόσιων λειτουργών η ανάγκη για επιβίωση, καθώς το κόστος της καθημερινότητας δεν καλύπτεται πλέον από το μηνιαίο εισόδημά τους.

Αυτή την περίοδο, κατά δεκάδες φτάνουν στα κατά τόπους υπηρεσιακά συμβούλια, ΠΥΣΔΕ και ΠΥΣΠΕ, τα αιτήματα εκπαιδευτικών για τη χορήγηση της προβλεπόμενης άδειας άσκησης ιδιωτικού έργου. Άνθρωποι που θέλουν να συμπληρώσουν το εισόδημά τους και ζητούν να το κάνουν νόμιμα και όχι «μαύρα».

Και τα αιτήματα που φτάνουν στα υπηρεσιακά συμβούλια των νομών της Ηπείρου δεν διαφέρουν από εκείνα της υπόλοιπης Ελλάδας.

Καθηγητές των μουσικών σχολείων ζητούν άδεια για να απασχοληθούν σε δραστηριότητες συναφείς με το αντικείμενό τους, σε καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος και μουσικές εκδηλώσεις. Άλλοι εκπαιδευτικοί αναζητούν δεύτερο εισόδημα μέσα από προγράμματα επιμόρφωσης και κάθε είδους εκπαιδευτικές δραστηριότητες. Υπάρχουν όμως πλέον και αιτήματα για χειρωνακτικές εργασίες, ακόμη και για δουλειά σε μετακομίσεις.

Την ίδια στιγμή, αντίστοιχες εικόνες καταγράφονται και στις Ένοπλες Δυνάμεις. Στρατιωτικοί αναζητούν δεύτερη δουλειά, ακόμη και ως διανομείς, προκειμένου να συμπληρώσουν έναν μισθό που δεν επαρκεί για τις ανάγκες του μήνα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Εγνατία Οδός: Οι εργαζόμενοι ζητούν αποδείξεις για το επιχείρημα της «οδικής ασφάλειας»

Η δουλειά δεν είναι ντροπή, λέει ο λαός μας. Μόνο που αυτή η φράση αφορούσε κάποτε τη δουλειά που επέλεγε κάποιος για να ζήσει με αξιοπρέπεια. Πλέον η μία δουλειά δεν φτάνει για να ζήσεις. Η εξαντλημένη αγοραστική δύναμη του μισθού στο Δημόσιο δημιουργεί μια νέα κανονικότητα: το οκτάωρο δεν τελειώνει όταν σχολάσεις. Απλώς τότε αρχίζει η δεύτερη βάρδια.

Κι αν κάποτε η δεύτερη δουλειά ήταν επιλογή για ένα επιπλέον εισόδημα, σήμερα για ολοένα περισσότερους μετατρέπεται σε όρο για να βγει ο μήνας.