Τα «έξυπνα» γυαλιά του Άδωνι και η πολιτική μας μυωπία

Ο Άδωνις Γεωργιάδης ξέρει να δημιουργεί πολιτικό θόρυβο. Ξέρει ακόμη καλύτερα να τον αξιοποιεί. Και κάθε φορά που η δημόσια συζήτηση μεταφέρεται από τα δύσκολα και ουσιαστικά στα εύκολα, στα προσωπικά και στα εντυπωσιακά, ο υπουργός Υγείας βρίσκεται στο στοιχείο του.

Διαβάστε εδώ, σχετικό προηγούμενο σημείωμα του υπογράφοντος.

Αυτή τη φορά, αφορμή στάθηκαν τα «έξυπνα» γυαλιά Meta Ray-Ban που φορούσε στις επισκέψεις του στη Λήμνο και τη Λέρο. Η συζήτηση άνοιξε γύρω από το αν κατέγραφε ανθρώπους χωρίς τη συγκατάθεσή τους, αν παραβιάζονταν προσωπικά δεδομένα και αν ένας υπουργός μπορεί να εμφανίζεται σε δημόσιες εκδηλώσεις φορώντας μια συσκευή με ενσωματωμένη κάμερα.

Ο ίδιος απάντησε αναλυτικά. Εξήγησε ότι τα αγόρασε νόμιμα, ότι κόστισαν 600 ευρώ, ότι διαθέτουν φωτεινή ένδειξη όταν καταγράφουν και ότι δεν τα χρησιμοποίησε ως κάμερα, αλλά ως συσκευή Bluetooth. Επιτέθηκε στην Αριστερά, μίλησε για «πρωτογονισμό», κατηγόρησε τους επικριτές του ότι πολεμούν την τεχνολογική πρόοδο και έβαλε στο κάδρο και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου που κάθε τόσο βιντεοσκοπεί με το κινητό της πολιτικούς αντιπάλους και μη, μέσα στο Κοινοβούλιο, στα Δικαστήρια και στα αστυνομικό τμήματα.

Κάπως έτσι, μέσα σε λίγες ώρες, ο Άδωνις Γεωργιάδης βρέθηκε ξανά στο κέντρο της πολιτικής και μιντιακής σκηνής. Όχι για το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Όχι για τις ελλείψεις προσωπικού στα νοσοκομεία. Όχι για τις αναμονές στα επείγοντα, την κατάσταση στην περιφέρεια, την εξάντληση γιατρών και νοσηλευτών ή τις ιδιωτικές δαπάνες που καλούνται να πληρώνουν οι πολίτες. Αλλά για τα γυαλιά του.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ελεύθερο πανεπιστήμιο με φοιτητές που δεν καταλαβαίνουν τι διαβάζουν;

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα.

Θέλοντας και μη, πολύ συχνά παίζουμε το επικοινωνιακό παιχνίδι του Άδωνι Γεωργιάδη. Του προσφέρουμε το πεδίο στο οποίο είναι πολιτικά ισχυρότερος: την προσωπική αντιπαράθεση, την υπερβολή, την πρόκληση, τον καβγά που χωρά εύκολα σε ένα τηλεοπτικό παράθυρο και ακόμη ευκολότερα σε μια ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα.

Ο ίδιος γνωρίζει καλά πώς να μετατρέπει μία κριτική σε προσωπική επίθεση εναντίον του και στη συνέχεια να εμφανίζεται ως θύμα μιας ιδεολογικής εμμονής. Άλλοτε υποδύεται τον αμετανόητο «κομμουνιστοφάγο», συσπειρώνοντας το πιο συντηρητικό ακροατήριο. Άλλοτε εμφανίζεται ως υπερασπιστής της προόδου απέναντι σε κάποιους δήθεν τεχνοφοβικούς αντιπάλους. Και άλλοτε, όταν η συζήτηση αφορά την Υγεία, επιστρατεύει αριθμούς, συγκρίσεις και αποσπασματικές εικόνες για να παρουσιάσει μια πραγματικότητα πολύ πιο τακτοποιημένη από αυτή που βιώνουν καθημερινά οι πολίτες.

Το επικοινωνιακό του ταλέντο δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Ούτε, όμως, πρέπει να συγχέεται με την πολιτική ουσία.

Διότι στο χαρτοφυλάκιο της Υγείας δεν αρκούν οι γρήγορες απαντήσεις, οι τηλεοπτικές ατάκες και οι αναρτήσεις με έντονο ύφος. Εκεί κρίνονται ζωές, η πρόσβαση στη φροντίδα, η αξιοπρέπεια των ασθενών και η αντοχή ενός δημόσιου συστήματος που εδώ και χρόνια λειτουργεί στα όριά του.

Στην πραγματικότητα της δημόσιας Υγείας δεν υπάρχουν φωτεινές ενδείξεις, έξυπνες συσκευές και εύκολες ατάκες. Υπάρχουν μόνο πολίτες που περιμένουν λύσεις.