Τα γκαζάκια, η νεκρή και η παλιά ελληνική “αρρώστια”

Αυτή η χώρα κι ο λαός της δεν μαθαίνουν τελικά με τίποτα, καθώς φαίνεται.

Μια βομβιστική επίθεση στη Θεσσαλονίκη που είχε ως κατάληξη τον θανάσιμο τραυματισμό μιας γυναίκας, γίνεται τις τελευταίες ώρες πεδίο σφοδρής πολιτικής αντιπαράθεσης, με τα ίδια σχεδόν επιχειρήματα να επαναλαμβάνονται, αυτά που ακούστηκαν και γράφτηκαν πριν από 50 και πλέον χρόνια, όταν πρωτοεμφανίστηκε το ελληνικό αντάρτικο πόλεων με το ηχηρό δολοφονικό χτύπημα της “17 Νοέμβρη” και θύμα της τον Αμερικανό R. Welch.

Οι μεν της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς δε μπορούν να παραδεχτούν την προέλευση αυτού του είδους της βίας η οποία πλήγωσε για 25 ολόκληρα χρόνια το προφίλ της χώρας στο εξωτερικό. Ακούστηκε και το αμίμητο περί δεξιάς “προβοκάτσιας”, ότι στήθηκαν δηλαδή τα γκαζάκια από το δεξιό παρακράτος, προκειμένου να κατηγορηθεί η αντιπολίτευση ως ηθικός αυτουργός της δολοφονικής επίθεσης.

Και από την άλλη, βούτυρο στο ψωμί του κάθε Άδωνι και του κάθε Κυρανακομαρινάκη, το επιχείρημα περί ανοχής στην αριστερή τρομοκρατική βία, όπως για πολλά χρόνια το Μητσοτακέικο κατηγορούσε τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΚ, τον αείμνηστο Βαλυράκη και Πανεπιστημιακούς, ως ιθύνοντες νόες της ένοπλης πάλης της “αόρατης” για 27 χρόνια, τρομοκρατικής οργάνωσης “17 Νοέμβρη”. Κι επειδή αυτή τη στιγμή, ως βασικός αντίπαλος της κυβέρνησης της ΝΔ θεωρείται ο Τσίπρας, στοχοποιείται ο τελευταίος πριν καν μιλήσει… και του χρεώνονται δηλώσεις στελεχών/πρώην συντρόφων του, του πάλαι ποτέ ΣΥΡΙΖΑ, τους οποίους πλέον έχει εγκαταλείψει!

Η χώρα έχει ζήσει αρκετά χρόνια με αυτό το δηλητήριο για να ξέρει αλλά μυαλό δε βάζει. Έχει ζήσει δολοφονίες, τραυματισμούς, βόμβες, σφαίρες, προκηρύξεις, θεωρίες συνωμοσίας, δήθεν επαναστατικές ρητορείες και κραυγές περί «ηθικών αυτουργών». Έχει ζήσει και τη γελοιοποίηση της κοινής λογικής από ανθρώπους που, ανάλογα με το ποιος είναι ο στόχος και ποιος ο δράστης, αλλάζουν μέσα σε λίγα λεπτά ολόκληρη τη θεωρία τους περί βίας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ο Θ. Μπέγκας μοίρασε ρόλους, αρμοδιότητες και ισορροπίες

Αν χτυπηθεί ένας δικός μας, είναι τρομοκρατία. Αν χτυπηθεί ένας αντίπαλος, ας περιμένουμε. Αν η βία βολεύει το αφήγημά μας, έχει ιδεολογική μήτρα. Αν δε μας βολεύει, είναι σκοτεινή προβοκάτσια. Αν κυβερνάμε, ζητάμε από όλους να καταδικάσουν. Αν αντιπολιτευόμαστε, ζητάμε πρώτα «να μη βγουν βιαστικά συμπεράσματα».

Έτσι όμως δε χτίζεται δημοκρατική συνείδηση. Έτσι χτίζεται συνενοχή.