«Το παλαιό πέθανε….»

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον ότι σε ένα σάιτ με τόσο μεγάλη επισκεψιμότητα, όπως το epirusgate.gr, ανοίγει ένας διάλογος για τη σχέση Αριστεράς, προσωπολατρίας και θεσμών.

​Στο πρώτο κείμενο, ο Αστερινός Μάνθος υποστήριξε ότι η εμφάνιση πολιτικών σωτήρων ή χαρισματικών –ή και «χαρισματικών»– ηγετών στην Αριστερά (και όχι μόνο εκεί) είναι αποτέλεσμα της απουσίας θεσμών και της κρίσης πολιτικής αντιπροσώπευσης. Άρα, μια ενδεχόμενη ενδυνάμωση των δημοκρατικών θεσμών δύναται να σταθεί εμπόδιο στην πολιτική σωτηριολογία μέσω των χαρισματικών ηγετών.

​Ο Χρήστος Μιάμης, από την πλευρά του, αναδεικνύει το ταξικό υπόβαθρο της σχέσης ηγέτη, ηγεσίας και μαζών στο πλαίσιο του καπιταλιστικού κράτους, το οποίο στη σημερινή εποχή αδυνατεί να παράγει αυθεντικές ηγεσίες, καθώς κυριαρχεί η επικοινωνιακή/μιντιακή διαχείριση και όχι οι συλλογικές μορφές συμμετοχής. Παράλληλα, τονίζει πως η σημερινή κρίση της Αριστεράς δεν έγκειται «στην ύπαρξη ή στην απουσία χαρισματικών ηγετών, αλλά στην αδυναμία των σύγχρονων αριστερών κομμάτων να παραγάγουν προσωπικότητες οργανικά συνδεδεμένες με ζωντανές κοινωνικές διεργασίες».

​Δυστυχώς, η σημερινή πραγματικότητα του ολοκληρωτικού καπιταλιστικού αποικισμού του κοινωνικού και φυσικού γίγνεσθαι έχει οδηγήσει σε μια συνολική παρακμή, με αποτέλεσμα να έχει παραχαραχθεί η ταξική αντίθεση – η οποία στο παρελθόν υπήρξε ζωογόνος τόσο για την αστική τάξη όσο και για το προλεταριάτο. Υπό τις σημερινές συνθήκες είναι δύσκολο, από μια άποψη, να μιλάμε για αστική ή προλεταριακή τάξη όπως τις οραματίστηκε ο Κ. Μαρξ και η ιστορική κομμουνιστική και σοσιαλδημοκρατική Αριστερά. Αυτό που κυριαρχεί είναι μια ολοκληρωτική καπιταλιστική τάξη και ένα πλήθος από φτωχούς, μικροαστούς, μεσοστρώματα και μισθωτά στρώματα, τα οποία κινούνται περισσότερο ως αλλοτριωμένες ατομικότητες παρά ως συλλογικά, χειραφετητικά υποκείμενα.

​Αυτή είναι και η βαθύτερη αιτία:

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ο Κ. Κυρανάκης νέος Γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ

• ​Α) Της αδυναμίας της Αριστεράς –μιας πραγματικής Αριστεράς– να δράσει και να ηγεμονεύσει.
• ​Β) Της κρίσης των θεσμών, αλλά και της αντίστοιχης κρίσης των ηγεσιών και της πολιτικής αντιπροσώπευσης.
• ​Γ) Της ηγεμονίας/κυριαρχίας μιας λούμπεν άκρας δεξιάς, νεοδεξιάς και κεντροαριστεράς, ολοκληρωτικά εξαγορασμένης από την εγχώρια και ξένη ολιγαρχία.

​Το παλαιό πέθανε και το νέο δεν έχει γεννηθεί ακόμη, στο μεσοδιάστημα, τα τέρατα κυκλοφορούν ελεύθερα.

​Ας θυμηθούμε, όμως, τον μεγάλο αντίπαλο του Κ. Μαρξ στην Πρώτη Διεθνή, τότε που άνοιγε ο κύκλος της ιστορικής Αριστεράς και της ιστορικής αναρχίας: ας θυμηθούμε τον Μ. Μπακούνιν, όταν με εγελιανό τρόπο έλεγε: «Η ορμή της καταστροφής είναι ταυτόχρονα και ορμή δημιουργική». Ας την υποδεχτούμε ή, καλύτερα, ας την προετοιμάσουμε και ας παθιαστούμε να την κάνουμε πράξη.