Ε65: Η ιστορία θα θυμάται ποιος διεκδίκησε και ποιοι σιώπησαν

Στις 24 Ιουλίου παραδίδεται στην κυκλοφορία ο Ε65. Ένα έργο εθνικής σημασίας που αλλάζει τον χάρτη των μεταφορών, φέρνει πιο κοντά τη Θεσσαλία, τη Στερεά Ελλάδα, την Ήπειρο και τη Δυτική Μακεδονία και ολοκληρώνει έναν από τους σημαντικότερους αυτοκινητοδρόμους της χώρας. Για την Ήπειρο όμως, η ημέρα αυτή δεν πρέπει να είναι μόνο λόγος ικανοποίησης αλλά και μια αφορμή για έναν αναγκαίο απολογισμό και μια αναδρομή στην ιστορία.

Γιατί ο Ε65 θα μπορούσε να είναι πολύ πιο χρήσιμος για την Ήπειρο απ’ ό,τι τελικά θα είναι. Και γιατί δυστυχώς, τα χρόνια που απαιτούν τα δημόσια έργα στη χώρα μας για να φτάσουν από το σχεδιασμό στην παράδοση, μπορεί να είναι μεταφορικά… ένας αιώνας.

Πριν από δέκα χρόνια υπήρξε ένας πολιτικός που επέλεξε να δώσει μια μάχη σχεδόν μόνος του. Ο τότε αναπληρωτής υπουργός Υποδομών Σταύρος Καλογιάννης δεν αμφισβήτησε την ανάγκη ολοκλήρωσης του έργου. Αμφισβήτησε όμως τη χάραξη που επέλεξαν το Υπουργείο Υποδομών και ο παραχωρησιούχος επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με σύνδεση του Ε65 στην Εγνατία μέσω Κηπουρειού αντί της Παναγιάς Γρεβενών. Και δεν περιορίστηκε σε πολιτικές δηλώσεις. Κατέθεσε ολοκληρωμένη τεχνική πρόταση, υποστηρίζοντας ότι μπορούσε να διατηρηθεί η σύνδεση στην Παναγιά, χωρίς μεγαλύτερο κόστος και χωρίς τις περιβαλλοντικές επιβαρύνσεις που προβάλλονταν ως επιχείρημα – το πέρασμα της αρκούδας και οι προσφυγές των περιβαλλοντικών συλλόγων που κατατέθησαν μεν αλλά που πολύ ξαφνικά αποσύρθηκαν!

Η πρόταση αγνοήθηκε. Κανένα Περιφερειακό Συμβούλιο δεν την εξέτασε σοβαρά, όπως και κανένα δημοτικό συμβούλιο της περιοχής μας δεν μπήκε στον κόπο. Άφωνοι έμειναν και οι τότε κυβερνητικοί βουλευτές. Το δε ΤΕΕ Ηπείρου, λόγω των Κεντροαριστερών συσχετισμών της τότε διοίκησής του, απέφυγε εντελώς να συγκρουστεί με την ηγεσία του Υπουργείου Υποδομών, αθετώντας το ρόλο του ως τεχνικού συμβούλου του κράτους.

Μαζί με την πρόταση Καλογιάννη όμως, αγνοήθηκαν και τα συμφέροντα της Ηπείρου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Όταν η ελπίδα τελειώνει, αρχίζει η πολιτική του φόβου

Γιατί αν η σύνδεση με την Εγνατία Οδό γινόταν στην Παναγιά, οι Ηπειρώτες θα εξοικονομούσαν περίπου 30 χιλιόμετρα ανά διαδρομή, σχεδόν 45 λεπτά σε ένα ταξίδι μετ’ επιστροφής, λιγότερα καύσιμα, μικρότερες φθορές στα οχήματα και χαμηλότερα διόδια. Κυρίως όμως, ο Ε65 θα αποτελούσε πραγματική εναλλακτική της Ιόνιας Οδού για τη σύνδεση με την Αθήνα, ενώ το λιμάνι της Ηγουμενίτσας θα αποκτούσε έναν ακόμη ισχυρό αναπτυξιακό διάδρομο προς τη νότια Ελλάδα.

Αντί γι’ αυτά, η Ήπειρος συμβιβάστηκε.

Χαρακτηριστική έμεινε η τοποθέτηση του Περιφερειάρχη Ηπείρου «να γίνει ο δρόμος και όπου θέλει ας πάει». Σήμερα, ο ίδιος δηλώνει δικαιωμένος από την ολοκλήρωση του έργου.

Πραγματικά όμως, το πιστεύει ότι δικαιώνεται ή απλά κοροϊδεύει τους εύπιστους ψηφοφόρους του;

Η ολοκλήρωση ενός αυτοκινητοδρόμου ασφαλώς είναι θετική εξέλιξη. Δεν δικαιώνει όμως όσους δεν διεκδίκησαν την καλύτερη δυνατή λύση για τον τόπο τους. Η πολιτική δεν κρίνεται μόνο από το αν γίνεται ένα έργο. Κρίνεται από το αν γίνεται με τον τρόπο που εξυπηρετεί καλύτερα την περιοχή που εκπροσωπείς.

Και εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ηπείρου.

Δεν είναι ότι χάθηκε μια χάραξη. Είναι ότι λείπει ένα συνολικό πολιτικό σχέδιο. Λείπει το όραμα που θα βάζει πάνω από τη διαχείριση την ουσιαστική διεκδίκηση. Στην Ήπειρο έχουμε συνηθίσει να πανηγυρίζουμε για ό,τι μας δίνεται, αντί να διεκδικούμε αυτό που πραγματικά μας αξίζει.

Ο Ε65 δεν αλλάζει αυτό το συμπέρασμα. Αντίθετα, το επιβεβαιώνει.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο κόστος της υπόθεσης. Όχι τα επιπλέον χιλιόμετρα. Αλλά η μόνιμη έλλειψη στρατηγικής, που συνεχίζει να κρατά την Ήπειρο ένα βήμα πίσω από τις δυνατότητές της.