Γι' αυτόν τον θάνατο δεν θα ζητήσει κανείς συγγνώμη

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ο ίδιος ο πρόεδρός της, έχει βρεθεί στην αναγκαστική θέση να ζητήσει συγγνώμη αρκετές φορές, στη διάρκεια αυτών των 7 ετών που κυβερνά τη χώρα. Έχει μάλιστα αναπτύξει μια λογική αυτοαθώωσης για όλες τις φορές που απολογήθηκε, με τα κατά τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου, mea culpa, όλες αυτές οι φορές ωστόσο, είναι αθροιστικά ελάχιστες μπροστά στις μεροληπτικές πολιτικές, τα λάθη και τις τρομακτικές αβελτηρίες – για να αφήσω απ’ έξω τις σκανδαλώδεις υποθέσεις που κατά την άποψη της κοινής γνώμης, δεν πρόκειται ποτέ να διαλευκανθούν (ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές, πολιτικές ευθύνες για την τραγωδία των Τεμπών κτλ.).

Κι έρχομαι σε μια από αυτές τις ιστορίες που κανείς ως τώρα δεν παραδέχεται πως είναι εγκληματικά μεροληπτική πολιτική υπέρ των ιδιωτών, γιατί αγγίζει ένα κομμάτι της κοινωνίας που μένει στη σκιά, ένα πρόβλημα που δεν θέλουμε να μας αγγίξει αλλά είναι αδύνατον να το αποφύγουμε αν βρεθεί στο δρόμο μας: οι εξαρτήσεις από τα ναρκωτικά και ο γολγοθάς της απεξάρτησης. Διαμόρφωσα άποψη για το θέμα, σε μικρή ηλικία, από τους γονείς μου και από τις ταινίες του Δαλιανίδη και τις άλλες κινηματογραφικές παραγωγές με θέμα τα ναρκωτικά, στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στις αρχές του ’80, έχω συγγενείς που μπήκαν σε αυτό τον δρόμο, γνώρισα ανθρώπους που δεν κατάφεραν ποτέ να ξεμπλέξουν και κάποια στιγμή έχασαν τη μάχη.

Μητσοτάκης, Γεωργιάδης, Βαρτζόπουλος σχεδίασαν από την πρώτη κυβερνητική θητεία της ΝΔ και δρομολόγησαν τη διάλυση της εθνικής πολιτικής απεξάρτησης που ήταν σε μεγάλο βαθμό πετυχημένη, με τα κέντρα πρόληψης, το ΚΕΘΕΑ και τον ΟΚΑΝΑ. Οι αντιδράσεις στη με νόμο διάλυση των δύο οργανισμών απεξάρτησης, έμεινε δυστυχώς σε συντεχνιακό επίπεδο και μερικώς, σε κάποιες θεσμικές παρεμβάσεις που δεν εισακούστηκαν, εννοείται. Το ζήτημα δεν έγινε αίτημα της κοινωνίας, όπως έπρεπε, γιατί όπως είπα, έχουμε την ψευδαίσθηση πως τα ναρκωτικά είναι ένα πρόβλημα που δεν μας αφορά.

Αυτές τις μέρες, ενόψει της Παγκόσμιας Ημέρας κατά των Ναρκωτικών, διοργανώνονται κινητοποιήσεις από τους εργαζόμενους στους φορείς πρόληψης, αλλά καμία φωνή εργαζομένων κατά του εκτρώματος που λέγεται ΕΟΠΑΕ (Εθνικός Οργανισμός Πρόληψης και Αντιμετώπισης των Εξαρτήσεων), δεν θα ακουστεί δυνατότερα από το θάνατο, προ ημερών, ενός εξαρτημένου στην Κρήτη, που το σύστημα τον διαχειρίστηκε ως αναλώσιμο, επιβεβαιώνοντας πως ο ΕΟΠΑΕ μόνο… τις εξαρτήσεις δεν αντιμετωπίζει.

Γι’ αυτό το θάνατο δεν διάβασα “συγγνώμες”, γι’ αυτή την πολιτική που χαρίζει την απεξάρτηση σε ιδιώτες, δίνοντας τη δυνατότητα σε έναν εξαρτημένο να βγει από τον εφιάλτη του, μόνο εφόσον η οικογένειά του διαθέτει λεφτά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν θα απολογηθεί.