Και όμως, γίνονται και σπουδαία πράγματα

Δεν χρειάζεται να μιζεριάζουμε για όλα. Ούτε να θεωρούμε ότι κάθε μεγάλο σχέδιο που αφορά τα Ιωάννινα είναι καταδικασμένο να γεράσει μέσα σε φακέλους, εξαγγελίες και υποσχέσεις.

Η μετεγκατάσταση του Σωφρονιστικού Καταστήματος Ιωαννίνων είναι μία από εκείνες τις περιπτώσεις που δείχνουν ότι, όταν υπάρχει όραμα, επιμονή και συνέχεια, ακόμη και ένα δύσκολο εγχείρημα μπορεί να μπει σε ράγες.

Η υπόθεση κινήθηκε αποφασιστικά και κατόρθωσε να αποκτήσει πραγματική προοπτική επί δημαρχίας του αείμνηστου Μωυσή Ελισάφ. Και, ας είμαστε ειλικρινείς, πολλοί δεν πιστεύαμε τότε ότι ένα τόσο μεγαλεπήβολο σχέδιο θα μπορούσε να υπηρετηθεί από την ελληνική Πολιτεία σε ορατό χρονικό ορίζοντα.

Άλλωστε, η μεταφορά των Δικαστικών Φυλακών εκτός του αστικού ιστού των Ιωαννίνων δεν υπήρξε ποτέ κάποια πιεστική απαίτηση της πόλης. Η λειτουργία τους, με σπάνιες εξαιρέσεις, δεν διατάραξε τη ζωή και την ηρεμία της περιοχής όπου βρίσκονται εδώ και δεκαετίες. Άρα, για τους κατοίκους της περιοχής δεν μπήκε ποτέ επιτακτικά το συγκεκριμένο αίτημα.

Το μεγάλο κέρδος βρίσκεται αλλού. Στην απελευθέρωση ενός σημαντικού χώρου μέσα στην πόλη και, κυρίως, στην ευκαιρία να αποκτήσει αυτός μια νέα χρήση με πραγματική αξία για τα Ιωάννινα. Γιατί τέτοιες ευκαιρίες, δυστυχώς, δεν εμφανίζονται συχνά. Και ακόμη σπανιότερα οι τοπικές αρχές έχουν την πολυτέλεια να σχεδιάσουν σχεδόν από λευκό χαρτί το μέλλον μιας τόσο σημαντικής έκτασης.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Η βία στη διπλανή πόρτα και οι… παχιές μοκέτες

Το όραμα, λοιπόν, αρχίζει σιγά σιγά να παίρνει σάρκα και οστά.

Μετά και την απόρριψη των προσφυγών που είχαν ασκηθεί με επίκεντρο τις επιπτώσεις στο κιρκινέζι που ενδιαιτεί στην περιοχή της Κόντσικας, ο δρόμος ανοίγει πλέον για τη δημοπράτηση του νέου Σωφρονιστικού Καταστήματος την άνοιξη του 2027, όπως ανακοινώθηκε την Τρίτη κατά την υπογραφή των σχετικών συμφωνιών.

Και κάπου εδώ αρχίζει η ευθύνη της πόλης. Το οικόπεδο των σημερινών φυλακών πρόκειται, μέσω ανταλλαγής, να περάσει στον Δήμο Ιωαννιτών. Η συζήτηση για την επόμενη ημέρα του δεν πρέπει να ξεκινήσει όταν αδειάσουν τα κτίρια. Πρέπει να ξεκινήσει τώρα.

Με ανοιχτούς ορίζοντες, σοβαρότητα, δημόσιο διάλογο και, κυρίως, χωρίς να επαναληφθεί ό,τι συνέβη με το παλιό Πανεπιστήμιο στην οδό Δομπόλη, όπου μια μοναδική ευκαιρία για έναν μεγάλο δημόσιο χώρο εγκλωβίστηκε σε μια μονομερή διαδικασία χωρίς προσανατολισμό, με εγωκεντρισμούς και μυωπικές βλέψεις.

Γιατί το σπουδαίο δεν είναι μόνο να φύγουν οι φυλακές. Το πραγματικά σπουδαίο θα είναι να ξέρουμε τι θέλουμε να έρθει στη θέση τους.