Οι Αμερικανοί, οι Έλληνες και η παράξενη σοφία της κάλπης

Συνηθίζω να λέω ειρωνικά πως ο Αμερικανικός είναι ίσως ο εξυπνότερος λαός στην υφήλιο μετά τον ελληνικό… κρίνοντας τις πολιτικές επιλογές τους, κατά τα τελευταία χρόνια.

Με το αποτέλεσμα των προχθεσινών ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ, ασχολούμαστε παράδοξα πολύ, αν σκεφτούμε ότι είναι μια διαδικασία που δεν επηρεάζει άμεσα ούτε την πολιτική κατάσταση στην ισχυρότερη χώρα του πλανήτη αλλά ενδεχόμενα ούτε και τις εγκληματικές επιλογές του ηγέτη της που συμπαρασύρει το σύγχρονο κόσμο σε μια σειρά από άστοχες ή επώδυνες καταλήξεις.

Οι Αμερικανοί που τρέλαναν τον κόσμο δυο φορές κατά την τελευταία δεκαετία, εκλέγοντας για πρόεδρό τους έναν εγωπαθή, αλαζόνα και ανισόρροπο δισεκατομμυριούχο, πρώην αστέρα της τρας τηλεόρασης των ΗΠΑ, διόρθωσαν τις δύο επιλογές τους προχθές, “μαυρίζοντας” τον Τραμπ, αφού τον ακολούθησαν στις προεκλογικές του προτροπές: να ψηφίσουν σα να ήταν αυτός στα ψηφοδέλτια…

Οι πολίτες λοιπόν που δύο φορές – 2 φορές το ξαναγράφω – πείστηκαν ότι τα συμφέροντά τους ταυτίζονται με αυτά ενός ζάμπλουτου επιχειρηματία, κατανόησαν με καθυστέρηση πως δεν είναι αυτός ο πολιτικός που θα τους λύσει τα οικονομικά προβλήματα, για τα οποία ενδεχομένως ευθύνονται και επιλογές των προηγούμενων δημοκρατικών κυβερνήσεων των ΗΠΑ.

Όπως ευθύνεται και ο ακραίος δικαιωματισμός που σε χώρες όπως οι ΗΠΑ ή ο Καναδάς, έχει ξεπεράσει τα πλειοψηφιακά παραδεκτά όρια των σύγχρονων και προηγμένων κοινωνιών. Μου έλεγε πρόσφατα συγγενής μου που ζει στο εξωτερικό για τις προσφυγές πολιτών στη Δικαιοσύνη του Κεμπέκ με αίτημα να αναγνωριστεί το δικαίωμα δημιουργίας σε δημόσιους χώρους και καταστήματα διακριτών τουαλετών για το τρίτο φύλο που κατ’ εκείνους υπάρχει, πέραν των ανδρικών και των γυναικείων. Ο φόβος μιας παράλογης απόφασης της δικαιοσύνης που θα στρεφόταν κατά των ιδιωτικών επιχειρήσεων, ανάγκασε πολλές να αποσύρουν εντελώς τα διακριτικά που σημαίνουν το ανδρικό και το γυναικείο φύλο έξω από τις δύο τουαλέτες!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Υπουργοί καλοί ακροατές και δήμαρχοι με σκυμμένο κεφάλι

Στη χώρα μας προς το παρόν τουλάχιστον, δεν έχουμε φτάσει σε αυτά τα επίπεδα υπερβολής, και κατά τον πρωθυπουργό μας, δεν υπάρχει woke ατζέντα στην Ελλάδα… Με τα χαρακτηριστικά αυτά, όχι, ασφαλώς…

Δε νομίζω λοιπόν ότι ο ελληνικός λαός – ευτυχώς – μπορεί να κάνει τέτοιες εκλογικές επιλογές τόσο έξω από το κουτί.

Γι’ αυτό δυσκολεύομαι να βρω μια πραγματική σύγκριση ανάμεσα στην ελληνική και την αμερικανική εκλογική συμπεριφορά. Οι πολιτικές συνθήκες, οι θεσμοί, οι κοινωνικές αντιλήψεις και κυρίως το μέγεθος της επιρροής κάθε χώρας είναι τόσο διαφορετικά, ώστε οι εύκολες αναλογίες περισσότερο παραπλανούν παρά εξηγούν. Βρίσκει κανείς και αναλογίες που μπορούν να διδάξουν τις ελληνικές πολιτικές δυνάμεις: στην κρίση των Αμερικανών βάρυνε η κακή οικονομική κατάσταση του μέσου νοικοκυριού – όπως αυτή που κι εμείς βιώνουμε – επιβραβεύτηκαν με την ψήφο των Αμερικανών πολλά νέα πρόσωπα και αρκετά προερχόμενα από τις μειοψηφίες της αμερικανικής κοινωνίας και τέλος, ζητούμενο είναι οι προοδευτικές πολιτικές που θα δώσουν λύσεις στα προβλήματα.

Υπάρχει όμως κάτι που οι δύο λαοί έχουν κοινό. Η ικανότητα να πιστεύουν κάθε τόσο ότι βρήκαν τον άνθρωπο που θα τους σώσει. Να του συγχωρούν τα πάντα όσο τον εμπιστεύονται και να του χρεώνουν τα πάντα όταν απογοητεύονται. Να μετατρέπουν την πολιτική επιλογή σε προσωπική υπόθεση, σχεδόν σε οπαδική ταύτιση, και ύστερα να αναζητούν τον επόμενο σωτήρα.

Στην Αμερική, βέβαια, μια τέτοια επιλογή μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική για ολόκληρο τον πλανήτη. Στην Ελλάδα, συνήθως, αρκεί για να πληρώσουμε εμείς τον λογαριασμό.

Και κάπως έτσι εξηγείται η ειρωνεία με την οποία ξεκίνησα. Αν η εξυπνάδα των λαών μετριόταν από την ικανότητά τους να αναγνωρίζουν εγκαίρως τα πολιτικά τους λάθη, ούτε οι Αμερικανοί ούτε εμείς θα είχαμε ιδιαίτερους λόγους να καμαρώνουμε.

Το χειρότερο, άλλωστε, δεν είναι να κάνεις μια λανθασμένη επιλογή στην κάλπη. Είναι να χρειάζεσαι χρόνια για να καταλάβεις το λάθος σου και, όταν επιτέλους το καταλάβεις, να είσαι έτοιμος να το επαναλάβεις με άλλον πρωταγωνιστή.