Η δεύτερη θέση δεν είναι παρηγοριά – Είναι πολιτική δύναμη

Η ΔΕΘ τελείωσε, οι αρχηγοί είπαν όσα είχαν να πουν και η πολιτική σκηνή μπαίνει πλέον στην περίοδο όπου οι εντυπώσεις πρέπει να μετατραπούν σε πραγματική εκλογική δύναμη. Και αν κάτι αξίζει να παρακολουθεί κανείς από εδώ και πέρα, δεν είναι μόνο ποιος θα τερματίσει πρώτος. Είναι ποιος θα σταθεί δεύτερος όταν ανοίξουν οι κάλπες. Γιατί, εφόσον το πρώτο κόμμα δεν διαθέτει αυτοδυναμία και δεν τελεσφορήσει η πρώτη διερευνητική εντολή, το Σύνταγμα προβλέπει ότι η δεύτερη περνά στον αρχηγό του δεύτερου σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματος.

Η πρώτη διερευνητική εντολή μοιάζει σήμερα να έχει κλείσει ως προς τον αποδέκτη της. Το πραγματικό πολιτικό ντέρμπι επομένως παίζεται από κάτω.

Το προβάδισμα που θα πάρει το δεύτερο κόμμα θα μπορούσε να λειτουργήσει υπέρ του στη συνέχεια της εκλογικής αναμέτρησης, επιχειρώντας να συγκροτήσει ένα μέτωπο όσων επιθυμούν πολιτική αλλαγή στη χώρα. Και οι τελευταίοι φαίνεται πως είναι πολλοί, αλλά δεν είναι παράφρονες κιόλας επειδή δεν εκφράζουν σήμερα στις δημοσκοπήσεις την προτίμησή τους σε ένα κόμμα της αντιπολίτευσης. Τα τελευταία κόμματα δεν εμπνέουν την κοινωνική αντιπολίτευση.

Ο Μητσοτάκης έχει «μπετονάρει» τον κόσμο του σε ένα ποσοστό περίπου 25%. Και ήμαρτον… αλλά κανένας Σαμαράς δεν απειλεί τη ΝΔ. Οι αυριανοί ψηφοφόροι του νέου κόμματος του πρώην Πρωθυπουργού είναι από καιρό χαμένοι για τη ΝΔ, δεν θα τους χάσει επειδή ο Σαμαράς αισθάνεται ακόμα ότι η πατρίδα του χρωστάει…

Από τα υπόλοιπα κόμματα, η ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα φαίνεται πως κατορθώνει κάτι αντίστοιχο με ένα σημαντικό τμήμα των ψηφοφόρων του παλιού ΣΥΡΙΖΑ, τους τελευταίους «πιστούς» που στήριξαν το κόμμα της πάλαι ποτέ ριζοσπαστικής Αριστεράς στις εκλογές του 2023, σε ένα επίπεδο του 17%. Τώρα που αρχίζει να κατακάθεται ο κουρνιαχτός της επικοινωνιακής υπερπροβολής, θα φανεί ποια είναι η πραγματική εκλογική βάση του νέου κόμματος.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τι παιδιά μεγαλώνουμε;

Επιλογές της ηγεσίας όμως, οργανωτικές αστοχίες, αποτυχημένες προσωπικές στρατηγικές και ματαιωμένες φιλοδοξίες μπορούν να φθείρουν αυτή τη δύναμη και να δυσκολέψουν τον Τσίπρα να επαναλάβει ακόμη και την εκλογική επίδοση του ΣΥΡΙΖΑ το 2023. Στις κάλπες, το πρωί της πρώτης Κυριακής, τα ψηφοδέλτια για την ΕΛ.Α.Σ. θα είναι 0, όχι 17%…

Δυνατότητα εκλογικής ενίσχυσης έχει το ΠΑΣΟΚ, αν το συνειδητοποιήσουν και σοβαρευτούν στη Χαριλάου Τρικούπη, γιατί δυστυχώς για το κόμμα που πλήρωσε σκληρότερα από όλους τη μνημονιακή κρίση, πηγαίνουν από τη μία «πατάτα» στην άλλη.

Προϋποθέσεις βασικές γι’ αυτό υπάρχουν πολλές και ορισμένες βρίσκονται εκτός επιρροής του κόμματος, όπως οι επικοινωνιακές στηρίξεις που θα μπορούσε να έχει ένα κόμμα για να ανταγωνιστεί στα ίσα την κυρίαρχη επικοινωνιακά Νέα Δημοκρατία.

Ας φροντίσει όμως το Κίνημα αυτά που μπορεί να διορθώσει. Να εγκαταλείψει τελείως τον λαϊκισμό και, με την απλοποίηση των βασικών του προγραμματικών προτάσεων, να προσπαθήσει να πλησιάσει την κοινωνία, ιδίως στα μεγάλα αστικά κέντρα.

«Ανοίγματα» σαν αυτά που τελευταία επιχειρεί η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ σε κάθε πικραμένο πολιτικό «τυχοδιώκτη» μόνο ζημιά κάνουν, στερώντας πόντους από τη σοβαρότητα που πρέπει να επιδείξει το κόμμα. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι ο Κερκυραίος Αλέξανδρος Αυλωνίτης, η ένταξη του οποίου στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ ανακοινώθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου. Αντιλαμβάνεται εύκολα καθένας πόσο θα στοιχίσει στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ αν πολύ σύντομα ο Ανδρουλάκης αναγκαστεί να διαγράψει τον προ ημερών μεταγραφέντα βουλευτή λόγω των βλακωδών τοποθετήσεών του για πιθανές συμμαχίες με όλα τα κόμματα στα αριστερά του ΠΑΣΟΚ. Γιατί τότε, “σύντροφε” Αυλωνίτη δε στέριωσες ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε στον Κασσελάκη και σήμερα προτείνεις συνεργασία μαζί τους;

Γιατί στην πολιτική το 1+1 δεν κάνει πάντα πρόσθεση. Μπορεί να κάνει και αφαίρεση. Και όσο πλησιάζουν οι εκλογές, το κρίσιμο ερώτημα για την αντιπολίτευση δεν θα είναι ποιος φωνάζει δυνατότερα ότι μπορεί να κερδίσει τον Μητσοτάκη. Θα είναι ποιος κατάφερε να πείσει αρκετούς από εκείνους που θέλουν αλλαγή ότι μπορεί να διαχειριστεί σοβαρά την επόμενη ημέρα.

Η μάχη της δεύτερης θέσης, λοιπόν, δεν είναι παρηγοριά για τον ηττημένο. Είναι μάχη πολιτικής πρωτοβουλίας για την επόμενη ημέρα της κάλπης. Και μέχρι τότε, κάθε λάθος θα πληρώνεται ακριβότερα. Τώρα λοιπόν, αρχίζει το δύσκολο μέρος: η αριθμητική της κάλπης.